De jaarlijkse treinreis van René Hoeflaak met zijn vader en broer brengt hem dit jaar van Rotterdam naar Wales en Zuidwest Engeland. Zij bezoeken in enkele dagen Cardiff in Wales, de baai van St. Ives en het historische Oxford. Tussendoor maken zij kennis met het huiskamergevoel van de typisch Engelse First Class Lounge. ‘Een wandeling door het centrum van Oxford (150.000 inwoners) is als een wandeling door een openluchtmuseum.’

René Hoeflaak

Om vijf voor negen vertrekt onze trein van Rotterdam naar Brussel Zuid. Tijd genoeg om de aansluitende trein van 11.06 naar Londen te halen. Dat denken we tenminste. De trein rijdt tussen Rotterdam en Antwerpen een tergend laag tempo en staat zo nu en dan stil. Ik kijk op mijn horloge. De stemming in de coupé wordt nerveuzer.

Gelukkig blijkt de aangegeven vertrektijd van de EUROSTAR, de inchektijd. De daadwerkelijke vertrektijd is twintig minuten later. Na wat stress- en haastmomenten zitten we dan toch aan tafel in de EUROSTAR en bestuderen we de menukaart. Mijn vader, broer Erik en ik zijn het erover eens: ‘hier doen we het voor.’

Paddington Station

De treinreis van Brussel Zuid naar Londen duurt nog geen twee uur waarvan pakweg twintig minuten onder de tunnel. De klok gaat bovendien nog een uur terug. Om half één komen we aan op het moderne en vernieuwde station Londen St. Pancras. Tien minuten later zitten we in een taxi naar Paddington Station. We voelen ons wereldburgers.

Op Paddington Station hebben we nog een uurtje tijd en melden we ons in de First Class Lounge. Deze lounge heeft veel weg van een foyer. Zakenmannen kijken in dossiers. Niemand kijkt naar BBC World.  De gratis sneetjes brood en koffie smaken prima. De First Class lounge- een ervaring op zich- houden we erin, zo beloven we onszelf.

Het station van Cardiff (foto: René Hoeflaak)

Na de NS en EUROSTAR, is het nu aan FIRST GREAT WESTERN om ons te vervoeren naar Cardiff. Het is niet al te druk in de trein, die tussendoor nog stopt in Reading, Didcot Parkway, Swindon, Bristol Parkway en Newport. Bij Reading rijden we langs een groot open terrein. ‘Van het Reading festival?’, vragen Erik en ik ons af.

Het landschap wordt alsmaar heuvelachtiger en groener. Af en toe enkele huizen, een kerkje, een riviertje of een smalle landweg. Uitermate geschikt voor een uitzending van James Herriot, al was dat in Schotland. Bij de stop in Newport merken we dat we in Wales zijn. De stationsnamen zijn hier namelijk tweetalig.

Rond drie uur komen we aan in Cardiff (Caerdydd). Het station van Cardiff doet gedateerd aan. Het contrast met het moderne Millennium Stadion, aan de overkant, is dan ook groot. Het Parkway hotel ligt tegenover het CIA, Cardiff International Arena. Dit stadion past wat beter in het grauwe Cardiff. In Cardiff zelf wandelen we, tussen de opengebroken straten,  over een winkelpassage, drinken we een pint in een uitgeleefde Pub en eten we Tapas in La Tasca. Mediterrane sferen in Wales. Op naar de Engelse riviera!

Trein rijdt vlak langs de Engelse Zuid-westkust.(foto: René Hoeflaak)

Cornwall

De volgende dag pakken we eerst nog even snel de First Class Lounge op station van Cardiff mee. De Lounge heeft meer weg van een huiskamer. Een vriendelijke dame op leeftijd helpt ons aan koffie, raadt de leeftijd van mijn vader en informeert naar ons reisdoel. We voelen ons hier thuis maar we moeten verder.

Station van Bristol. (foto: René Hoeflaak)

De trein naar Bristol komt er immers aan. We worden gastvrij ontvangen door de treinsteward van FIRST GREAT WESTERN die ons direct voorziet van een drankje en een broodje. Eigenlijk jammer dat we in Bristol al weer over moeten stappen op de trein naar Exeter St. Davids, een belangrijk knooppunt in het Britse Spoornetwerk. Daar stappen we over op de trein naar St. Erth. De bijna drie uur durende reis verveelt geen moment maar we hebben dan ook het weer en ons gezelschap mee.

Plymouth vanuit de trein gezien.( foto: René Hoeflaak)

Plymouth

Met een 89-jarige Londense medepassagiere naderen we  Plymouth. Via de Royal Bridge (1861) steken we de Tamar Rivier over. Het is één van de grootste bruggen ter wereld. We zijn nu in Cornwall. Daarna rijdt onze trein bijna een uur langs de schitterende branding en de rotsen van de Engelse zuidkust. Voor we het weten, komen we aan in St. Erth.  Hier stappen we over op een  boemeltreintje naar onze dagbestemming, St. Ives.

Het strand van St Ives. (foto: René Hoeflaak)

Droge baai van St. Ives

Het station van St. Ives ligt aan zee, tegen een berghelling en op loopafstand van het strand, de baai en de nauwe straatjes in het hart van het dorp. De zon schijn en de thermometer wijst zomerse temperaturen aan. We wanen ons in Griekenland of Zuid Frankrijk maar we zijn in Engeland. Vanuit onze badkamer in het Pedn Olva hotel kijk ik uit op de rotsen en de zee. We wandelen door de steegjes bij, langs en over de droogevallen St. Ives Bay.

Een paar uur eerder… de droge baai van St. Ives.(foto: René Hoeflaak)

Vissersbootjes liggen nu nog vast in het zand maar dobberen enkele uren later, zoals het hoort, in het blauwe water. Een aardige Engelsman uit de streek prijst St. Ives ook voor de naderende winter bij ons aan. ‘Met Oud en nieuw is het hier nog vijftien graden’. We nemen een pint in één van de vele Pubs en eten vis in ons hotel . St. Ives heeft ons hart gestolen.

Oxford, één groot openluchtmuseum. (foto: René Hoeflaak)

De volgende bestemming is Oxford en stappen in St. Erth over. Uiteraard niet nadat we in Lounge van het station een bakje koffie hebben gedronken. We treffen het wederom met het weer. Het groene en glooiende landschap verveelt opnieuw geen moment. In Exeter St. Davids stappen we over op de trein naar Oxford.

Ons Royal Oxford hotel ligt op enkele honderden meters van het station, aan de rand van het centrum. Een wandeling door het centrum van Oxford (150.000 inwoners) is als een wandeling door een openluchtmuseum. Net als ooit Bill Clinton (die hier studeerde)  lopen we van het ene zevenhonderd jaar oude  universiteitsgebouw naar het andere, langs kathedralen, door groene tuinen, nemen een kijkje in het Exeter College en drinken een pint op het terras van de Middeleeuwse Turl Bar. Vanaf het dak van  Hop On/Hop Off bus krijgen we de andere dag een nog beter beeld van Oxford. ‘Waar is inspector Morse?’, is de hamvraag.

Oxford-Rotterdam

Onze jaarlijkse treinreis zit er weer op. In verband met ‘engineering’ op het spoor, moeten we gedeeltelijk met de bus terug naar London. Net als enkele dagen ervoor, rijden we rond het middaguur met de taxi door Londen van Paddington naar St. Pancras station. Enkele uren later komen we aan in Rotterdam. Een aangename ervaring rijker. De vraag wordt al meteen gesteld: ‘Waar gaan we volgend jaar naar toe?’