Auteur - Qauthar Saleh

Aangekomen in Bangkok. Ik heb een guesthouse in de buurt van de Khao San Road. Dat is een soort backpack pretpark vol goedkope hotelletjes, internetshoppies en cafeetjes. Er lopen hier meer backpackers dan ik in drie maanden in India heb gezien.
Vandaag heb ik al twee bezienswaardigheden bekeken. Het Grand Palace, dat inderdaad een erg groot complex is, en de Wat Pho tempel, die ook erg groot is. Erg mooi en kleurrijk allemaal, met veel goud en glitter. Zomaar ergens heen lopen en achteraf in Lonely Planet opzoeken waar je geweest bent getuigt niet echt van goede voorbereiding maar er is hier zoveel te zien dat het veel te veel moeite kost om eerst uit te zoeken waar je al dan niet heen moet gaan.

Het is druk in Bangkok (6 miljoen inwoners) maar het verkeer is geordend en staat bovendien vaak vast. Er zijn een paar hele brede straten en het is niet onverstandig om af en toe een sprintje te trekken. Daar kwam ik achter toen ik me tussen een groepje locals had opgesteld die halverwege de straat opeens wegspurten omdat er plotseling verkeer de bocht om kwam aanstormen. De kwaliteit van de wegen is een stuk beter dan in India en de auto’s rijden dan ook een stuk sneller. Wel iets om even te onthouden.
Als het regent in Bangkok lijkt het heel erg op de film Blade Runner. Vooral ‘s nachts. In ieder geval heb ik mijn hoge bergschoenen niet voor niets heel de tijd meegezeuld, want er liggen grote plassen.
Als het droog is, is het belachelijk warm. Vandaag ben heb ik Siam Square bezocht, een supergroot winkelcentrum waar het me nog best wel moeite heeft gekost om een schoolschriftje te vinden voor mijn verhaaltjes. Ik heb de verleiding weerstaan om een heel fout crèmekleurig pak op maat te laten maken.

Naar het noorden

Tijd om verder te gaan. Over een uurtje komt mijn trein en na een ritje van twaalf uur moet ik aankomen in Chiang Mai in het noorden. Ik heb gehoord dat de nachttrein vrij comfortabel reizen is, dus ik ben benieuwd. Mijn rugzak is lekker licht want ik heb ongeveer de helft van mijn spullen in het guesthouse achtergelaten. Over een paar weken zal ik zien of dat slim was of dat ik beter zelf mijn spullen had kunnen verkopen.
De nachttrein is vrij goed. De bedjes zijn prima. Je kan zelfs maaltijden bestellen waarbij je de keuze hebt uit drie menu’s en een ober je bestelling komt opnemen. Dat is wel wat anders dan de lullige broodjes waarmee ze bij de NS komen aanzetten. Geef ik toe dat je in Nederland niet zo snel twaalf uur in de trein zult zitten.

Chiang Mai

Ook in Chiang Mai weten ze wat regen is. Na zo’n regenbuitje, dat meestal niet langer dan een half uurtje duurt, is het lekker afgekoeld en is het goed toeven buiten. Voor de rest is het vrij warm hier. Net als in Bangkok zijn er hier erg veel tempels. Als je een paar van die tempels hebt gezien, wordt het idee wel duidelijk. Een gebouw met een schuin dak met daarbinnen een hal met een gouden boeddha beeld. Erg mooi allemaal, maar verder weinig te beleven.
Ook in Chiang Mai zijn er erg veel toeristen dus ook hier gaat alles soepeltjes en zijn de dingen goed geregeld. Ik heb een heel goedkoop guesthouse te pakken, op aanraden van iemand die ik in Bangkok heb ontmoet. De stad is verder weinig bijzonder dus het is weer tijd om verder te gaan.
Volgende stop is Pai 135 kilometer noordwaarts. Ik heb vandaag maar een krantje gekocht want ik kom nu in de buurt van de grens met Burma en er zijn de laatste tijd wat incidenten geweest. Maar volgens het kaartje in Lonely Planet is de afstand waar ze vechten zo’n 100 kilometer van de grens dus ik ga er vanuit dat alles ok is in Pai.

De bus naar Pai

Pai is een klein dorpje vol guesthouses en restaurantjes. Ook hier veel toeristen maar het is erg rustig en veel tentjes zijn leeg. Pai ligt in de bergen en het drie uur durende bustochtje had leuk kunnen zijn als ik niet heel de weg heel a-relaxt opgevouwen tussen de mensen en bagage had moeten zitten. Als je reist moet je je flexibel opstellen en in deze bus geldt dat ook lichamelijk.
Op het busstation van Chiang Mai had het er nog veelbelovend uitgezien met allemaal grote bussen die stonden te wachten en maar een heel klein brak busje. Dat was dus de bus naar Pai. Zodra de chauffeur er aankwam, propten en duwden de locals zich naar binnen, een trucje dat ze dus niet alleen in India kennen. Het zag er naar uit dat ik kon gaan staan, maar de conducteur wilde dat ik me op een heel klein stukje bank vouwde en daarna werd er allemaal bagage tegen me aangezet. Maar goed ook drie uur gaan voorbij.

Trendy theehuisje

Ik zit nu in een super trendy theehuisje dat qua inrichting en jazzy muziekje het niet slecht zou doen in Rotterdam. In Bangkok en Chiang Mai heb je ook van dit soort tentjes. Ik vraag me af waar ze het eerst waren.
In een van die tentjes hoorde ik ook weer eens klassieke muziek. In India hoorde ik pas na drie maanden in Mumbai eindelijk weer een klassiek deuntje. En dat was dan alleen nog maar omdat de film Casino op tv was.
Ik heb met mijn stomme kop een bandje van Bob Marley meegenomen. Niets mis met de muziek van ome Bob, maar de combinatie warm weer en reggae ligt wel erg voor de hand. Je hoeft niet bang te zijn dat je zonder ‘I shot the sheriff’ gehoord te hebben weer thuis zult komen.

Mae Hong Son

De weg van Pai naar Mae Hong Son, 110 kilometer westwaarts, loopt door een supermooi berglandschap. Het busje was een stuk minder brak dan de vorige. En ik kon gewoon zitten. De weg is erg kronkelig en de zakjes die aan het plafond hingen waren niet om afval in te doen maar om in over te geven. Zelf had ik nergens last van maar er waren een paar jongere locals die ter lering en vermaak de werking van de zakjes lieten zien.
Er zijn hier wel andere toeristen maar Mae Hong Son is voor de verandering niet heel toeristisch en dat is wel weer prettig na de oude stad van Chiang Mai en Pai, die alleen maar op toeristen zijn gericht. Ik ben nu in de buurt van de westgrens van Thailand met Burma, het wilde westen. Dit is waar de drugslords het voor het zeggen hebben en de grens tussen politie en crimineel dunner is dan op sommige andere plaatsen. Maar voorlopig is er weinig wilds aan Mai Hong Son, het ziet er wel relaxt uit hier.

Tijdverdrijf

Nog maar tien dagen te gaan in Thailand. Een maand is duidelijk niet genoeg om hier rond te reizen. Ik kom ook overal ‘longtermers’ tegen. In Bangkok ben ik een Nederlandse kerel tegengekomen die het onzalige plan heeft om zeven maanden door Thailand te fietsen. Hij had er al vijf maanden opzitten maar ik geloof dat zijn grootste probleem nog het gemis aan een broodje frikadel was.
Thailand heeft een heleboel plaatsen waar je gerust een paar weken kunt blijven hangen en dat is precies waarom je niet genoeg hebt aan een maandje.
Wat het verblijf in Thailand ook wel aangenaam maakt is dat ze hier wel van gezelligheid houden. Thailand is volgens mijn reisgids nummer vijf in de wereld wat alcoholconsumptie betreft en ze doen flink hun best om deze positie vast te houden. Ook dit zorgt ervoor dat je ergens soms langer blijft hangen dan eerst gedacht, want het vertrek met de ochtendbus is zo natuurlijk vrij kansloos en ‘s middags is het veel aantrekkelijker om in plaats van naar de bushalte naar het café te lopen. Er begint zich dan langzaam een patroontje te ontwikkelen. En waarom zou je überhaupt ergens weggaan waar het goed is. Bovendien heeft het guesthouse waar ik nu zit de beste douche die ik in heel mijn leven gezien heb. Niet alleen kan je de temperatuur regelen, maar ook de sterkte van de straal. En er zit een Air Bubble Jet-functie op.

Boybands & bizarre freaks

Er is in Thailand een bloeiende muziekcultuur. Er zijn Thaise boysbands en hardrockgroepen. Erg populair is de gitaarpop à la The Eagles en veel cafeetjes hebben ook een bandje dat een beetje verlegen op een podiumpje staat te spelen. Behalve lachen zijn ze hier niet echt gewend om emoties te tonen. Zoals met alle Thais is het moeilijk om te zeggen hoe oud de mannen van de band zijn. Ze zien eruit als dertien maar zijn waarschijnlijk ergens in de twintig. Ook de meisjes hier zijn allemaal ergens tussen de tien en veertig. De enige houvast die je hebt is dat als ze een schooluniform dragen ze waarschijnlijk jonger zijn dan achttien.
Er worden hier in Mae Hong Son allerlei activiteiten georganiseerd zoals treks in de omliggende bergen. Je kunt ook bezoekjes brengen aan de dorpjes waar je de lokale stammen kan bekijken en met de locals op de foto kan. Niets voor mij natuurlijk, een beetje door de bergen lopen en tussen de beesten slapen. De buitjes die de komende moesson aankondigen maken het er ook niet aantrekkelijker op. Als je in Mae Hong Son naar de markt gaat kom je de mensen van de verschillende volken trouwens ook gewoon tegen als ze daar hun spullen komen verkopen. Bespaart je weer een dag in de hitte door de bergen lopen.
Er woont in deze omgeving een volk waarvan de vrouwen een metalen draad om hun nek wikkelen zodat het lijk als of ze allemaal ringen om hun nek hebben en alsof hun nek is uitgerekt. Vandaag zag ik zo’n meisje lopen. Dat zag er inderdaad bizar uit. Freaks. Maar goed, je moet doen wat je niet laten kan denk ik dan maar.

Vuurwapens Mae Sot

Mae Sot is een klein maar druk stadje. Een paar jaar geleden had de overheid hier wat moeite om het vuurwapenbezit en gebruik in de hand te houden, maar nu heeft de politie het grootste deel van de regio wel weer onder controle. Dat betekent niet dat de wet wordt gehandhaafd maar dat de politie het grootste deel van de regio weer onder controle heeft.
Als toerist merk je vrij weinig van al die grappenmakerij. In het noorden van Thailand zijn een paar dagen geleden wel echt gevechten geweest. Een lokaal rebellenlegertje had vanuit Burma een berg in Thailand bezet waarna het Thaise leger ze daar weer vanaf heeft gebombardeerd. Vervolgens claimt Burma nu dat Thailand Burmees grondgebied heeft aangevallen. De grens met Burma is altijd al een beetje gevoelig geweest.
Mae Sot ligt 10 kilometer van de grens maar het is hier al een tijd rustig. De plaatselijke (rebellen)legercommandanten hebben volgens mij het meest baat bij de huidige status quo zodat de smokkelhandel, waar ze allemaal aan verdienen, ongestoord kan verlopen.

Tempelbezoek

Mae Sot ligt in een vallei dus niet al te veel hellinkjes. Supermooie omgeving met aan de ene kant de bergen in Thailand en aan de andere kant de bergen in Burma. Volgens mijn Lonely Planet zou de weg naar de tempel onverhard zijn, zou er nog regelmatig gevochten worden en zouden er veel soldaten met M-16 geweren rondlopen. Niets van dat al natuurlijk. Een prima geasfalteerde weg, heerlijk rustig. Er waren wel een paar checkpoints maar de dienstdoende soldaten zwaaiden ons vriendelijk toe vanuit hun hangmat, dus het was eigenlijk wel een leuk tochtje.
De tempel stond natuurlijk op een heuvel. Konden we fijn al die treden beklimmen. Dat was wel redelijk ‘killing’. Het was stil en erg mooi op de heuvel. Toen we door kregen dat de wolken boven Burma regenwolken waren, was het tijd voor de terugtocht. Enigszins gebroken maar voor de bui waren we weer terug in Mae Sot.

Terug naar Bangkok

Op weg van Mae Sot naar Bangkok heb ik nog een tussenstop gemaakt in Sukothai. (Vreemd dat ze die stad naar iemand uit Star Trek hebben genoemd.) Omdat ik de volgende dag de ochtendbus naar Bangkok moest hebben had ik een guesthouse dicht bij het busstation genomen in plaats van in het centrum. Was het me op de valreep toch nog gelukt om een stek in Thailand te vinden waar niemand Engels sprak.
In Sukothai is een historisch park met ruïnes van de oude stad. Dat is erg groot en ik denk dat ik in de korte tijd dat ik er was nog niet de helft ervan heb gezien.

De volgende dag kon ik me opmaken voor een busritje van zeven uur naar Bangkok. In Bangkok aangekomen heb ik maar weer eens een motortaxi genomen. Dat had ik in India tenslotte ook weleens gedaan. Verschil is alleen dat ze hier behoorlijk wat harder rijden op Bangkok’s vierbaanssnelwegen. Tot mijn opluchting kregen we ergens halverwege een lekke band en kon ik een normale taxi nemen. Ik had stiekem toch wel even zeven kleuren zitten schijten met mijn backpack achter op de motor.
Bangkok is echt een geweldige stad. Met de kruisende fly-overs lijkt het soms op New Tokyo uit de film Akira. Ik heb, heel slecht, de meeste tijd in de buurt van Khoa San doorgebracht maar ik had dan ook een erg gezellig guesthouse.