Auteur - Ralph van Wolffelaar

‘Excentriek’, dat is de beschrijving van de eigenaar van Beethoven House in de Lonely Planet. Volgens de Australische reisbijbel kiest het gros van de backpackers het hostel in Wellington voornamelijk om hem gezelschap te houden. Hij zou er enigszins vreemde gewoonten op nahouden en met name het ontbijt dat hij iedere morgen onder het genot van een goed stuk klassieke muziek serveert, is een begrip in Wellington en omstreken. Omdat ik toch via de Nieuw-Zeelandse hoofdstad naar het Zuidereiland reis, besluit ik een en ander eens aan een inspectie te onderwerpen.
Na een telefoongesprek van vijf minuten weet ik al genoeg. Op mijn vraag of hij een dormbed beschikbaar heeft antwoordt hij ontkennend, ‘maar ik heb wel een schitterend plekje in de muziekkamer en anders kun je altijd nog op het balkon terecht.’ Nieuw-Zeeland heeft een lekker klimaat, maar het leek me niettemin verstandig voorlopig te bedanken voor de eer en vooralsnog een bed voor morgenavond te reserveren. ‘Dus dat is Ralph uit Nederland.’ Beetje vreemd, omdat ik niet heb gezegd waar ik vandaan kom. ‘Nou, ik ben een muzikant Ralph, en ik heb derhalve een goed gehoor. Je mag me trouwens wel bij m’n voornaam Allen aanspreken hoor, aangezien ik nog niet ben gezegend door de Koningin.’

Een interessante man die Allen, die moesten we maar eens gaan opzoeken. Zijn hostel is van de buitenkant nauwelijks als zodanig herkenbaar aangezien er geen bord of iets dergelijks in de tuin staat. Binnen vallen eerst de twee honden op, een duo van aanzienlijke omvang waar je niet omheen kunt. De twee loebassen doen er alles aan om een goed lopende gang van zaken in de keuken te saboteren. De keuken is al niet groot, en als er dan ook nog eens twee kubieke meter hond rondloopt moet je je kookprocedure enigszins aanpassen.

De piano in Beethoven's House.

Gebruikte condooms

Het hostel zelf heeft veel weg van een normaal huis. Dat is geen toeval, want het is ook een gewoon huis zoals er zoveel staan in de straat. Ik tel een viertal piano’s, waarbij de ene in de hal het meest in het oog springt. Er staan een paar potjes met bijbehorende tekst op. ‘A.u.b. deponeer hierin uw gebruikte condooms. De inhoud eerst verwijderen indien mogelijk, deze zal per opbod aan de hoogste bieder verkocht worden. De condooms zelf zullen over enige tijd aangeboden worden aan de paus.’ Opmerkelijk, laat ik het daarbij houden.
Om de hoek de huiskamer, of muziekkamer, zoals Allen hem noemt. Wederom een paar piano’s, een hoop boeken, een kerstboom met brandende verlichting en een aantal mensen op de banken. Per nacht slaapt hier een mannetje of vier. Ik dacht dat hij een grapje maakte toen hij dat aan de telefoon zei, maar vanwege een belangrijke rugbywedstrijd dit weekeinde is er nauwelijks nog een bed te vinden in Wellington en neemt een aantal backpackers genoegen met een plaatsje op de bank of het balkon.

Ochtendritueel in Beethoven's House, met op de achtergrond Allen. 8 uur, stervenskoud.

Daarnaast hangen er door het gehele huis allerlei spreuken, huisregels, wijsheden en andere onzinnige informatie. ‘Alle geruchten over Beethoven House zijn waar. Probeer het Hilton Hotel eens!’ of ‘Probeer zo in de vijf dagen eens te douchen’. Meest hilarisch is nog een brief die hij recentelijk naar de lokale supermarkt Woolworths stuurde. ‘Ik winkel sinds augustus 1977 met veel plezier in uw winkel. (…) De laatste tijd echter constateer ik dat een aantal van uw werknemers de broden in het midden oppakken en in de rekken leggen, daarbij een significant aantal sneden brood onherstelbaar beschadigend. Het lijkt me niet nodig dat ik een en ander mondeling kom toelichten noch lijkt het me de bedoeling dat ik de beschadigde sneden brood als bewijs doe toekomen. Indien vereist wil ik wel demonstreren hoe een en ander mijns inziens voorkomen kan worden door het brood op een andere manier te behandelen.’ Hilarisch is het juiste woord.

Significant

Wereldberoemd in backpackersland is zijn dagelijkse ontbijtritueel. Even voor achten ontwaak je uit je diepe slaap, en hoor je Allen zijn speech weer opvoeren. Vanuit zijn slaapkamer spreekt hij de gasten toe per microfoon en nodigt hen uit met hem het ontbijt te delen in de achtertuin. Vervolgens verzamelt een opvallend groot aantal reizigers zich ook daadwerkelijk tussen de rozen en de vijvers, waarna Allen onder meer wortels, thee en porridge uitdeelt, waarbij dat laatste gelukkig beter smaakt dan het er uitziet.
Helemaal grappig is de taal die deze oude baas daarbij uitslaat. ‘Neem deze wortels, het bevordert jullie miserabele sexleven. En miserabel is het, het was weer erg stil gisteravond.’ En: ‘Denk bij het eten van deze sandwich aan jullie schattige moeder, die jullie met zoveel liefde heeft opgevoed. Maak haar niet te schande!’ Of: ‘Besef dat jullie je nu in het centrum van de beschaving bevinden, dit ritueel wordt iedere ochtend herhaald en is uniek in Nieuw-Zeeland en zelfs in de wereld.’

Paus

Allen zelf is een interessante persoonlijkheid die veel te vertellen heeft. Soms praat hij avondenlang met zijn gasten, wat toch redelijk ongebruikelijk is in backpackerland. Je moet uitkijken dat je niet te veel tussen je gasten in gaat zitten en hun dagelijkse gang van zaken te veel gaat beïnvloeden, maar bij Allen is het allesbehalve storend dat hij regelmatig de hele avond praat over wat hij gedaan heeft in het verleden en zijn kijk op de wereld uitgebreid uiteenzet. Op een avond haalt hij een paar animatiefoto’s tevoorschijn, waarop hij samen met de koningin staat afgebeeld, of naast de paus zit. Op mijn vraag waarom hij deze niet aan de muur hangt (wat op zich niet eenvoudig zou zijn gezien het nu al aanzienlijke aantal relikwieën en andere prullaria) antwoordt hij verbaasd: ‘In dat geval zou ik suggereren dat het in Beethoven House om Allen draait en dat is duidelijk niet het geval’.
Allen heeft een rotsvast vertrouwen in zijn gasten. Net zoals ieder ander hostel heeft ook het Beethoven House zijn ‘permanents’, backpackers die er permanent verblijven. Vaak zitten ze er al een paar weken of zelfs maanden, wat meestal met een baan te maken heeft. Als Allen er niet is en ook zijn Engelse knecht Richard niet beschikbaar is, nemen deze permanente bewoners gewoon de telefoon op en maken de boekingen. Niet op dezelfde doldwaze manier als Allen (‘Mozart House speaking… Hello? Hello?), maar goed genoeg om ook die avond alle bedden weer te bevolken.
Ook ‘permanents’ moeten ooit verder, net zoals het overgrote deel van de reizigers dat meestal slechts op doorreis is naar het Zuidereiland. Daar ben ik er een van. En ik zal nog wel eens met weemoed terugdenken aan Beethoven House.