Auteur - Brenda en Marco

Met de taxi rijden we van het vliegveld in anderhalf uur naar het hotel wat we geboekt hadden via het internet. Op het hoofdeiland Vita Levu, gelegen aan de “Coralcoast”. Het Bedarra beach inn. Niet al te luxe maar dat geeft niet. De ontvangst is hartelijk. Een “bandje “ van twee man en een vrouw staat ons welkom te zingen. Na een douche in onze hele ruime kamer met zicht op een hele mooie tuin en schuin richting de oceaan. Prachtig. Je hoort de zee ruisen.

Drank Kava

Als we weer in de foyer komen, krijgen we een drankje Kava, een lokaal drankje gebrouwen van de wortels van diezelfde plant. Kava smaakt als een slok uit de Maas of zoiets… maar dat zeggen we maar niet tegen ze want dat is beledigend.

Ons hotel, aan het strand.

Koralen op Fiji

Qua duiklocatie lijkt het rif van Fiji wel op die van Bonaire. Echter, de hoeveelheid koralen is hier nog uitbundiger en wonderschoon. Niet te veel kleur, maar wel veel diverse soorten en formaten koraal. Dat en een goed aanbod voor twee nieuwe duiken (prijstechnisch gesproken) deed ons besluiten wederom met deze duikschool mee te gaan: Diving Safaris Fiji van eigenaar Maurice.
Vandaag Gan we twee andere stekken van het stuk rif verkennen. Het gebied waar alleen deze duikschool mag duiken. Op dit deel van Fiji zijn niet veel duikscholen en zijn de duikpercelen goed verdeeld. Reden voor ons om weer mee te gaan. We worden opgepikt met het busje terwijl Maurice de boot naar het andere eind van het duikperceel vaart. We ontmoeten elkaar daar op het strand, laden de boot in en gaan voor een klein tochtje van tien minuten naar de duikstek. Er zijn redelijke golven die op het buitenste rif slaan. We krijgen een kleine briefing, uitleg over de duikstek en maken ons klaar om de rol achterwaarts te maken. Maurice brengt ons richting het rif en we krijgen het sein om van de boot te rollen…

De zee voor de deur, met de lagune en daarachter de golven die stukslaan op het rif.

Gevaar

Maar dan… We rollen achterover, komen weer boven en een hele grote golf slaat op ons neer. De boot verplaatst zich, de motor slaat uit. Maurice probeert de motor weer aan de praat te krijgen en ik kijk of ik Brenda en Kelly zie. Kelly krijg ik in zicht, maar geen Brenda. Gelukkig, daar is Bren. Ze roept iets van bloed en een snee. Shit! Als dat maar goed gaat.
We zwemmen naar elkaar toe maar worden bruut verstoort door golf nummer drie. En weg is mijn masker. Golven van een twee, tot twee en een halve meter. Maurice inmiddels uit de boot, die gelukkig nog niet onderste boven ligt, maar nog steeds over het rif heen banjert.
Achteraf blijkt dat moment wij van de boot afrolde en de eerste grote golf vat op ons kreeg het anker gelanceerd is. De lucht in en naast de boot het water in. Rakelings langs Brenda, die daar haar hand aan open gehaald heeft. We mogen alle van geluk spreken dat de boot niet over ons heen gewalst is of nog erger; omgeslagen. Een bezoekje aan het ziekenhuis en een hechting verder zitten we aan een fruitpunch en een broodje.

Laag water. Het rif komt naar de oppervlakte.

We horen later dat hier wel eens lokale bewoners van Fiji tijdens het vissen aan de kant van het rif verdrinken. De zee is genadeloos, daar zijn we vandaag wel achter gekomen.

Uitzicht vanaf de berg waar het "Fort" is van de voorouders van de Fiji-anen.

Tussen twee duikdagen doorbezoeken we, samen met Anthony (een Nieuw-Zeelander) en onze taxigids een Fort. Het is een soort dorpje op een berg, waar vroeger de voorouders woonden van dit land. Dat waren Kannibalen. De plaats waar de mensen geofferd werden, en waar de chief van het dorp woonde.

De steen waar mensen onthoofd werden als offer, en daarna gegeten...

Fiji dans

Daarna worden we gedropt bij een Fiji-aans dorpje waar men aan potten bakken doet. Een kleine rondleiding, via de kerk, het gemeenschapshuis naar een gebouwtje waar de dames van het dorp bij elkaar zitten te wachten totdat wij binnen komen. Ook wij moeten meedansen, mogen niet weigeren. Ook nog eens iets van een slangendans. Gewoon polonaise… Maar zo noemen ze dat hier niet.

Daarna maken we een wandeltocht door een natuurreservaat. De “Sand dunes”. Tja, wij hebben in Nederland ook duinen, hoor. Daar hoef ik niet voor naar Fiji. Maar oké. Het is een onderdeel van de tour. De tour die eindigt in het stadje om nog wat souvenirs te kopen.

Levenswijsheid

De tour was grappig en geeft ons een nog duidelijker beeld van hoe deze mensen hier dag bij dag leven. Ze kijken niet naar morgen, want morgen kan wel niet meer komen. Nee, vandaag moet je leven… Nou die levenswijsheid hebben wij vandaag maar al te goed van mee moeten proeven…….

In het potterbakkers dorpje, een muzikaal intermezzo van de dorpsbewoners.