Auteur - Linda van Leuken

Een reis betekent vaak: doen wat je thuis ook kunt doen, maar dan op een andere plek in de wereld. Eerlijk is eerlijk, ook wij maken ons daaraan ‘schuldig’ tijdens een week in het Middeleeuwse Brugge. We gaan uit eten, pakken een terrasje en bezoeken een bioscoop. Toch zijn er voldoende verschillen met thuis te ontdekken.
Om te beginnen is er de immer aanhoudende vriendelijkheid van de Vlamingen. Ze lijken veel beschaafder dan Nederlanders. Als regelmatige bezoekers van België hebben we nog nooit te maken gehad met een onbeschofte of nukkige Vlaming. Hoe komt dat toch? Maakt die zachte, Vlaamse taal dat het zo lijkt? Of is het iets anders? We besluiten die vraag deze week aan een echte Vlaming te stellen en houden onze ogen open voor een geschikt persoon.
Vlakbij is het Minnewater, een grote, bijna rechthoekige vijver. Hier zitten we een uurtje heerlijk ontspannen op een bankje, temidden van veel groen en rust. Tijdens de Middeleeuwen was dit de binnenhaven van de stad. Nu is het dé romantische plek voor stelletjes.

Oude huisjes in Brugge, een van de vele bezienswaardigheden in de Vlaamse stad. [foto: Brecht van Leipsig]

Reien

Na een paar dagen te hebben rondgelopen, gaan we het water op voor een rondvaarttocht over de reien. Dankzij de stadsgrachten verdient Brugge de bijnaam ‘Venetië van het Noorden’. De gids vertelt van alles over de gebouwen die we passeren. Zo zien we een oude gevel die helemaal van hout is gemaakt en varen we onder het laagste bruggetje van de stad door. Het is verrassend om Brugge vanuit een bootje te zien. We varen onder bruggen door waar we al zo vaak overheen hebben gelopen en toch vallen ons nieuwe dingen op. De stad bekijken we nu vanaf een lager niveau en zo zien we opeens de huisjes aan het water, iets waar we eerder niet op letten. ‘s Avonds zijn de grachten nog mooier, in romantisch licht. Vooral bij de straten Dijver en Rozenhoedkaai, met uitzicht op de achterkant van de gebouwen aan de Burg.
De Burg en Markt worden druk bezocht door toeristen. Dankzij de centrale ligging, maar vooral dankzij de prachtige gebouwen die aan beide pleinen staan. Zo is het oudste stadhuis van België aan de Burg te vinden. De gevel is gemaakt van zandsteen en binnen bevindt zich een gotische zaal. Verder staat hier onder meer de Heilig Bloedbasiliek.

Uitzicht over het water en op de oude huisjes aan de waterkant. [foto: Linda van Leuken]

Een van de gebouwen aan de Markt is het Belfort (13de-15de eeuw). We beklimmen de toren waarin men de voormalige schatkamer kan zien waar de stedelijke schatkist en de privilegies werden bewaard. Dat vraagt om een behoorlijke inspanning. Omdat hij 366 traptreden telt, maar vooral omdat er maar één, wentelende trap is. Terwijl wij naar boven lopen, dalen andere mensen via dezelfde weg af. Bij iedere tegenligger moeten we ons tegen de koude stenen muren drukken, zodat die ons kan passeren. En er is niet eens op ieder stuk houvast.
Maar eenmaal boven worden we getrakteerd op een ver uitzicht over de stad. Leuk is dat verschillende pijlen, gegraveerd in steen, richting andere steden wijzen. Bij iedere pijl staat hoeveel kilometer de afstand tot die stad bedraagt. Berlijn en Londen worden genoemd, maar ook steden dichterbij, zoals Oostende, Damme en Leuven.

De dolfijnen 'vragen' de bal terug te gooien. Om hem daarna zelf weer over de rand te gooien. [foto: Brecht van Leipsig]

Boudewijnpark

We bezoeken het Dolfinarium, onderdeel van het Boudewijnpark, een familie-attractiepark. Een half uur voor aanvang van de dolfijnenshow lopen we de koepel binnen. De wand van het bassin is gemaakt van glas, dus we zien de dolfijnen onder water zwemmen. Zodra mijn vriend door het glas de diepte in tuurt, zwemt een dolfijn naar hem toe. Hij blijft vóór hem bij het glas hangen, beweegt zijn kop een paar keer snel op en neer en spettert zo een hoop water over hem heen!
Een andere dolfijn heeft een rode bal in zijn bek die hij onder water ‘wegblaast’ en weer ‘aanzuigt’, zonder hem kwijt te raken. Even later zwemt ook deze naar de rand toe en werpt hij de bal over de rand heen, zodat wij hem terug moeten gooien. Een kwartier lang spelen we zo met deze dolfijn, de bal heen en weer gooiend. Geweldig! We hebben echt contact met hem.
Tijdens de show treden behalve dolfijnen ook zeeleeuwen op. Wat ik goed vind, is dat het personeel enkele wetenswaardigheden over de dieren vertelt. Zo worden de dolfijnen naar de wand geroepen en vertelt een medewerker over de vinnen, staart en het neusgat. En over de grootste vijand van beide soorten dieren: de mens.
Na de show gebeurt er weer iets bijzonders: een dolfijn heeft een blauwe speelring en doet hetzelfde als de dolfijn vóór de show. Hij gooit hem steeds over de rand en een jongete gooit hem weer terug in het water. Wanneer we later in de week een tweede bezoek aan het Dolfinarium brengen, beseffen we hoeveel geluk we de eerste keer hadden. De dolfijnen lijken nu helemaal geen zin te hebben in spelen of contact maken en komen zelfs niet naar de wand toe.

Eerlijke ober

Op zaterdagavond gaan we naar een van de vele gemoedelijke café‘s op de Markt. De ober die ons bedient is geen uitzondering op de Vlamingen zoals wij ze kennen: beleefd, vriendelijk en behulpzaam. Hij snelt tussen het terras, de klanten binnen en de bar heen en weer en het zweet staat op zijn voorhoofd, maar toch wil hij even een foto van ons te maken. We vragen hem meteen hoe het komt dat de Vlamingen zo beschaafd zijn. Tot onze grote verbazing antwoordt hij: ‘Wel, om eerlijk te zijn… dat is om straks meer fooi te krijgen.’
Dat is wel érg eerlijk! We leggen uit dat we het algemener bedoelen. Hij zegt de Nederlanders juist prettig in de omgang te vinden, omdat ze vaak direct zijn en eerlijk zeggen wat ze denken. Bij de Vlamingen kan beleefdheid ongemeend zijn, vertrouwt hij ons toe.
Toch kunnen de Vlamingen in mijn ogen niet meer stuk. Zeker na gelezen te hebben wat de Nederlandse Vlaanderenkenner dr. L. van Egeraat schrijft in zijn boek ‘Veertig verkenningen van Vlaanderen’: ‘Mensen in Vlaanderen zijn beleefder en hulpvaardiger dan in Nederland. Ze zijn minder agressief, zijn verdraagzamer en hoffelijker, hebben meer stijlgevoel. In vergelijking met de Vlamingen zijn Nederlanders vaak rauwe en onbehouwen lieden.’

Even kussen en weer
doorgaan.... [foto: Linda van Leuken]

Oostende

Ook buiten Brugge is voldoende te beleven. We pakken de trein en staan ruim een kwartier later in Oostende. Deze havenstad draagt de erenaam ‘de koningin onder de Belgische badsteden’. Die titel dankt ze aan haar vijf prachtige stranden, maar ook aan het feit dat ze jarenlang het favoriete zomerverblijf was van Europese koninklijke families.
Via de winkelstraten lopen we naar het brede zandstrand, waarlangs de Albert I-promenade loopt. Onderweg stoppen we even om de Sint-Petrus-en-Paulus-kerk te bewonderen. Een neo-gotische kerk uit 1907 die door de kleur, twee torens en het roosvenster iets weg heeft van de Notre Dame in Parijs.
We hebben geluk met het weer, want ondanks een briesje is het aangenaam warm. Urenlang lezen, kletsen en soezen we, genietend van de warmende zon. Met onze tassen en kleren vol zandkorrrels en een heerlijk gevoel van ontspanning lopen we later terug naar het station.
Daar zien we iets grappigs. Bij een stopstrook staat een verboden-te-parkeren-bord met daaronder een bord met de woorden ‘Kiss & Ride’. Zet je hier iemand af of haal je iemand op, dan is het snel knuffelen en zoenen en meteen weer wegrijden met de auto. De borden ‘verboden te parkeren’ kennen we wel, maar dit extraatje is nieuw voor ons.

Celtic Ireland

Onze vakantie sluiten we af in Celtic Ireland, een prachtige Ierse pub aan de Burg. De pub is ongelooflijk groot en heeft talrijke knusse zithoekjes. Je kunt hier drinken, eten en regelmatig naar live muziek luisteren. Onder het genot van een drankje kijken we terug op de week. We voelen ons hier op ons gemak. De stad voelt zelfs een beetje als thuis. Waarschijnlijk omdat sommige dingen weinig anders zijn, zoals de Hema en het Kruidvat, en omdat we dingen hebben ondernomen die we normaal ook ondernemen.
Maar juist de pracht van de stad met haar straatjes, huisjes en reien, en de aparte gebeurtenissen met onder meer de dolfijnen, het Kiss & Ride-bord en de overeerlijke ober hebben onze reis anders en daardoor bijzonder gemaakt.