Auteur - Wilbert van Haneghem

Maar gelukkig heb ik nog nooit gerookt, dus ik ga op pad. Weliswaar niet om die daadwerkelijke top te behalen, want daar moet je een zeer ervaren bergbeklimmer voor zijn en een week voor de klim uit trekken. Met zijn 3375 meter hoogte is de berg voor klimmers niet hoog, echter de bijna verticale top en de altijd aanwezige sterke windkracht maakt het dat slechts enkele expedities per jaar die top ook daadwerkelijk bereiken. De wandeling ernaar toe en weer terug naar het dorp neemt al negen uur in beslag – oké, inclusief pauzes en regelmatig stoppen om foto’s te nemen, als smoesje voor een pauze – en dat is voor mij meer dan genoeg.

Fitz Roy Mountain El Chalten.

Samen met eerdergenoemde reisgenoten Gaelle, Andy en Maurice ga ik op stap. En dit illustere gezelschap is sportief. Zeer sportief! Gaelle is geboren en getogen in Grenoble in de Alpen en nu woonachtig op het eveneens bergachtige Ile de la Réunion. Met haar 1.82 meter lange lichaam waarvan minstens driekwart uit benen bestaat, accelereert zij ons drie mannen binnen enkele seconden op grote afstand. Ik noem haar ook al snel een Franse berggeit of Gaelle de gazelle. Meestal wordt ze gevolgd door Andy, een sportieve bouwvakker die geheel uit spieren lijkt te zijn gemaakt.

Het dorpje El Chalten, genoemd naar diezelfde berg.

Omdat hij lekker om zich heen kijkt, veel kletst en regelmatig benoemt dat hij de trip toch echt wel op zijn zeer versleten All-star schoenen loopt en niet op semiprofessionele wandelschoenen zoals wij, kost hem dat enige tijd. Anders had hij de afstand drie keer afgelegd in de tijd dat ik dat één keer deed. Maurice heeft met zijn 1.96 meter ook zijn lengte en lange benen mee. Daarnaast is hij sinds een half jaar verknocht aan het lopen van halve marathons. Dus dit wandelingetje doet hij even tussendoor. En ik? Tja, ik ben totaal ongeoefend, loop bijna nooit in de bergen en sport sowieso veel te weinig. Maar ik geniet – net als de anderen uiteraard – met volle teugen van het uitzicht. En van dat pauzeren, ik bedoel fotograferen, natuurlijk.

Het illustere gezelschap van Andy, Gaelle, mijzelf en Maurice.

Nieuwjaarsduik

De eerste twee uur gaat het in een soort vals plat gestaag omhoog, langs weelderige struiken, enkele paadjes en met mooie vergezichten over het dorp en de rest van het dal. Ook passeren we een volgeladen guanaco, een soort Lama met zijn eveneens vol bepakte begeleider. Ze blijken proviand af te leveren bij een camping op de route naar boven. De zon is dan al eventjes doorgebroken en ik pel mijn lagen winddichte kleding van mijn lijf. In t-shirt ga ik verder.
De berg doet zijn naam eer aan: telkens hangt er een plukje wolken rond de top. De wind trekt de wolken uit elkaar waardoor deze verdwijnen om snel weer plaats te maken voor een andere wolk. Maar vandaag hebben we ook geluk, want regelmatig steekt de top mooi af in een felblauwe lucht. Zonder wolken in de buurt. In een meertje met ijskoud water wagen een paar reizigers het om te baden, onder aanmoediging van hun vrienden en ons rennen ze het water in om er – als in een Nieuwjaarsduik – heel snel ook weer uit te komen.

Het ijskoude meer met als uitzicht nog steeds Fitz Roy.

Aangezien ik die duik al in het jaar 2000 heb gedaan en volgens mij dus geldig is voor de komende 100 jaar, sla ik over. Ook de anderen zijn niet echt enthousiast en we lopen door. Het laatste uur naar boven is zwaar. Andy en Maurice nemen nu het voortouw, maar zelfs Gaelle kan het – letterlijk – niet meer bijbenen. Samen doen we het rustig aan over het door losse kiezelsteentjes glibberige pad. Regelmatig moeten we een stap opzij doen om een naar beneden glijdende tegenligger de ruimte te bieden. Sommigen blijven stilstaan om een praatje te maken en kijken bezorgd op hun horloge, het is dan half vier in de middag en ze vragen zich af of we het nog wel terug redden naar het dorp voor donker.
We kijken elkaar aan en ik zeg: “Het wordt toch pas om 2130 uur donker?” Dat hadden ze in het hostel verteld waar ze meteen ook het weerbericht en de windsnelheid aan ons doorgaven. De man die dit vertelt kijkt ons vertwijfeld aan, schudt zijn schouders en loopt door, onderwijl mompelend dat we het dan zelf maar moeten weten. We kijken naar beneden, al een half uur hebben we niemand achter ons gezien. “Nou ja”, zegt Gaelle, “we zien wel, als de anderen teruglopen gaan we mee, en anders wachten ze wel op ons. “Zo erg kan het toch niet zijn”, vraag ik me af, en loop en kruip verder omhoog.

We zijn er bijna. It's lonely near the top.

Biertje

Na nog een half uur lopen bereiken we Andy en Maurice, die vlak voor een gletsjermeer op ons wachten. Samen lunchen we en komen we tot rust. We maken gekke foto’s en besluiten nog even een heuveltje door te lopen, want daar schijnt een mooi meer met helblauw water achter te liggen. Het uitzicht op de top is geweldig en ik vraag me af hoe je daar ooit op klimt. Gelukkig komen er dan nog meer mensen achter ons aan, we zijn zeker niet de laatste die dag, paniekzaaiers ook altijd.

Het uitzicht is helemaal top!

Het wandelen (soms ongewild rennen) naar beneden is nog een hele opgave voor lichaam en ledematen. Overeind blijven is een eerste prioriteit, naar beneden ga je toch wel. Halverwege vullen we de flessen bij met water uit een stromende beek, het is heerlijk fris! Uiteindelijk zijn we zoals gepland rond 20.30 uur terug in het hotel. Tijd voor een Argentijns biertje in het dorp. In de microbrouwerij is het druk met reizigers die we onderweg ook zijn tegengekomen, sterke verhalen wisselen zich af. De rokende berg is – op de top na dan – bedwongen!