Indonesië, Reisverhalen
Jagen op comodo varanen op Lombok
‘We need more people for join us’, riep het reclamebord op Gili Air in gebrekkig Engels. Deze uitnodiging wilden Lennert en Yolanda niet weigeren. Ze boekten de land & sea adventure naar de kleine Sunda eilanden en voeren naar Perama, Sentonda, Komodo, Rinca, Flores en Moyo. Op een houten boot met zeventien andere reizigers en vier kippen, kwamen zij er achter waarom de mensen van Indonesië hun land Tanah Air Kita, ‘ons land en water’ noemen. De zeereis voert langs imposante vulkanen, geïsoleerde vissersdorpjes en langs de enige plek in de wereld waar je nog oog in oog kan staan met mensgevaarlijke komodovaranen.
Bij de scheepswerf van Perama aan de Oostkust van Lombok begint het avontuur. Perama is een bekende toer- en transportoperator die door heel Indonesië opereert en ook de ‘Hunting Komodos by camera’ bootreis aanbiedt. De reis gaat van Lombok naar Flores.
Op dit kleine eiland tegenover Sumbawa wonen vissersgezinnen. Hun hele bestaan draait om de visvangst en het leven op de zee. Er is verder niets anders op deze vulkanische uitstulping dan woningen en rust.
In alle vroegte wordt een bel geluid en moeten de matjes weggehaald worden. Het dek wordt dan omgetoverd in ontbijtzaal met lopend buffet. De goedkoopste optie is om op de grond te slapen, of op het dak onder de sterrenhemel.
Bij het eerste ochtendgloren hebben we het riante ontbijt al achter de kiezen en gaan we aan land bij Sentonda eiland. Het heeft een spiegelglad kratermeer waarin het zoutgehalte zo hoog is dat je drijvend de krant kan lezen.
Komododraken hebben een unieke jachtmethode. Ze besluipen een prooi vanuit de bosjes, geven die een woeste beet en laten het dan met rust. De dodelijke bacteriën uit zijn mond doen de rest; de prooi sterft aan infecties en wordt later op de geur teruggevo
Even naar het toilet... De meeste komodos vertoeven bij de hutten van de resorts waar ook de parkwachters wonen. Ze zijn aan mensen gewend maar het is toch raadzaam om met een grote boog om ze heen te lopen. Schijn bedriegt en ze zijn razendsnel.
Komodo kent ook een ander gezicht. Red Beach is een van de vele mooie koraalstranden die je langs de route tegenkomt. De naam is afgeleid van de rode koraalstukjes die het strand kleuren. Iedere dag wordt er meerdere malen gesnorkeld op mooie locaties.
De heenreis eindigt bij Labuhan Bajo op Flores. Hier gaan mensen van boord die over land terugreizen. Voor degenen die ’s avonds mee terugvaren is het aangenaam vertoeven in de ‘baai van duizend eilanden’.
Na een spontaan kinderconcert op het strand is het tijd voor afscheid. De digitale camera garandeert grote populariteit. Ze kunnen niet wachten om zichzelf op het schermpje terug te zien. Ik heb nergens eerder zulke vriendelijke mensen ontmoet.
Bij Gili Laba kunnen we voor de laatste keer snorkelen. Gili betekent ‘klein eilandje’ in het Bahasa. Daarna is het terug aan boord voor de laatste lange tocht richting Lombok. De zee staat hier bekend als de wildste van Indonesië.
