Auteur - Linda van Leuken

Vlak na nieuwjaar vertrek ik met een vriendin voor een welverdiend weekendje weg naar het Vlaamse Leuven. We hebben geboekt in het Theaterhotel en hopen dat het net zo mooi is als op de foto’s op de site. En dat is het ook! Wat vallen we met onze neus in de boter: supermooi hotel, mooie hotelkamer, supermooi uitzicht op het theater. Vooral ’s avonds ligt het er mooi bij, met die paarse lampen. Op de laan zelf hadden we ook uitstekend uitzicht. De kerstversieringen hangen er nog, dus de straten zijn prachtig verlicht.
Het Theaterhotel heeft ook nog eens de perfecte locatie: aan de Bondgenotenlaan, een lange winkelstraat tussen het station en de Grote Markt. Met een Kinepolis bioscoop, en op kruipafstand van de Grote Markt zelfs. Na het bewonderen van de hotelkamer (hoog plafond, prima bedden, badkamer met bad, check!), even relaxen en uitpakken, duiken we de stad in. Eerst richting Grote Markt natuurlijk. Daar staat behalve het stadhuis ook de St. Pieterskerk.

We lopen de deur van het hotel uit, slaan linksaf en staan vrijwel meteen bij die kerk. Onderweg komen we langs een standbeeld van een student, Fons genaamd. Daarachter staat een wegwijsbord ‘in & uit’. We zullen dit weekend nog meer (voor ons Nederlanders) grappige borden en teksten tegenkomen. Dit exemplaar wijst naar de VVV. We bekijken het Stadhuis en de kerststal met echte ezel, plus de kerk zelf natuurlijk. Het begint al wat donker te worden en dat levert prachtige plaatjes op van een vol lichtjes versierd stadhuis.

Zo vlak na de feestdagen hebben we enorm veel zin om te winkelen. Dat is altijd leuk in een buitenlandse stad. De eerste winkel die we bezoeken, is gek genoeg de Hema. We slaan wat lipgloss, gezichtsmaskertje en gezichtsgel in, voor een extra ontspannen weekend. Meteen daarna bezoeken we ‘buitenlandse’ winkels. Zo schieten we een klein sieradenwinkeltje binnen, waar ze oorringen, ringen, haaraccessoires en riemen verkopen. De rest van de avond spenderen we op de Bondgenotenlaan, in een leuk winkeltje met aparte kleding en mediastore Fnac, waar ze alles verkopen: van dvd’s tot boeken tot cd’s tot apparaten. Effe lekker fnaccen!

Theater.

Pizza op z’n Spaans

Daarna droppen we onze aankopen op de bedden en stappen de frisse januarilucht weer in voor een lekker hapje eten. Dat vinden we al snel, via wat op een achterdoorsteegje lijkt. We komen terecht op een klein binnenhofje waaraan Quo Vadis ligt, een restaurant dat belooft ‘the best pizza in town’ te hebben. Nou, dat willen we wel eens proberen! Dus toasten we even later op ons relaxweekendje, omgeven door een op boten geïnspireerd interieur. De muren zijn aqua, er hangen touwen, ik zie veel hout, wat linnen zeilen en in scheepsletters geverfde woorden als ‘engine room’. Werkelijk een plaatje, dit Quo Vadis! Ze hebben nog veel meer op de menukaart behalve pizza, dus mijn reisgenoot neemt een pasta en we delen een bruschetta vooraf. Mijn pizza heeft een dunne, krokante bodem. Precies zoals ze ‘m in Italië maken. Dat vertel ik ook de ober wanneer hij vraagt of het heeft gesmaakt. ‘En dat terwijl onze eigenaar Spaans is,’ lacht hij.

Bondgenotenlaan.

Wat een boel mannen

Na het etentje hebben we zin in een caféetje, dus duiken we het tegenoverliggende Libertad in. Een soort mild rockcafé dat vooral vol mannen zit. Er zijn maar weinig vrouwen hier, maar dat geeft ons tenminste genoeg om te bekijken. We merken echt dat Leuven een studentenstad is, alleen al in deze straat, de Munstraat, vol caféetjes en restaurantjes.

We hebben echt het gevoel dat we het perfecte hotel hebben, de perfecte hotelkamer, het perfecte uitzicht, perfecte restaurantje, perfecte caféetje, etc. Lucky us.

In & Uit.

Solden

Na een goede nachtrust nemen we een uitgebreide maaltijd in de ontbijtzaal. Dat is een bijzondere zaal, want hij is tegelijk een galerie. De knusse stoeltjes en tafeltjes zijn omgeven met beelden en schilderijen. En ook vanaf hier hebben we weer uitzicht op het prachtige theatergebouw. De service is goed: een vriendelijke jonge studente brengt ons een kan thee die we bij ons tafeltje mogen houden. De tafeltjes zijn uitnodigend gedekt. We hebben genoeg keuze: allerlei soorten theezakjes, harde broodjes, boterhammen (die je kunt roosteren), ei, yoghurt, patés, kaas, jam, nutella…

We kunnen er weer tegenaan en storten ons op de sale die nu gaande is. Of solden, zoals dat hier heet. Gisteren had een winkelmevrouw ons nog gewaarschuwd voor de Grote Drukte, maar die blijft uit, vinden wij. Het is zelfs rustig vergeleken met een gewone Nederlandse winkelstad op zaterdag. In de winkels zelf kan het nog wel dringen zijn, zoals in de Zara, H&M en Esprit. Uiteindelijk slagen we allebei met kleding en kadootjes. Ook die solden levert grappige zinnen op. Zo zien we op een etalageruit de melding hangen: ‘de artikelen in de etalage worden niet gesoldeerd’.

De accu van mijn camera is zo goed als leeg (door de kou?) en mijn oplader ligt thuis (wegens ruimtebesparing, nooit meer doen!). Dus gaan we op zoek naar een fotozaak waar we mijn accu eventueel mogen opladen. En natuurlijk ligt er een récht tegenover ons hotel! In dit perfecte weekend kan het ook niet anders gaan dan dat! Helaas hebben ze daar geen opladers, maar ze wijzen ons wel de weg naar een andere zaak, waar ze zeer vriendelijk mijn accu willen opladen.

Stadhuis.

Cocoonen in Kokoon

‘s Avonds eten we weer in de Muntstraat. Of eigenlijk een zijstraatje daarvan, de ‘s Meiersstraat. In een restaurant naast de Libertad, genaamd Kokoon. We merkten net al dat je er op zaterdagavond goed aan doet om te reserveren, want andere restaurants moesten ons nee verkopen. Maar Kokoon kan ons een tafeltje aanbieden tot acht uur. Dat komt goed uit, want rond die tijd willen wij richting bios, voor de film Where the Truth Lies. Dus eten we lekkere gewokte groenten en een pastasalade met feta, tomaten, olijven en artisjokken. Smaak op een bedje van stijl, luidt de ondertitel van Kokoon. Terecht.

Na zo’n tien minuten staan we voor de kassa van de bioscoop en bestellen we onze kaartjes. We gaan naar een film met Colin Firth. Jummie, denk ik. Hij was cute in Bridget Jones, Hope Springs en andere films, maar in deze prent allesbehalve. Toch boeit de film en staan we twee uur later onder de indruk weer op straat. Eventjes wandelen en we zouden zo onze bedden in kunnen duiken. Maar niet voordat we de mooi verlichte universiteitsbibliotheek hebben bewonderd. Leuven kreeg het gebouw van de Amerikanen nadat de vorige bibliotheek in de Eerste Wereldoorlog was verwoest. Binnen is onder andere een museum van het studentenleven.

Theaterhotel.

Stadswandeling

Zondag is stadswandelingdag. Het weer is er ook naar: een fris januarizonnetje schijnt. Vandaag geen solden, dus ’t is lekker rustig op straat. Vanaf het hotel lopen we nog een keer langs de Sint Pieterskerk. We zeggen Fonske goedemorgen. Het water dat in zijn open hoofd stroomt, beeldt wijsheid uit. Fonske is hier neergezet door de faculteit psychologie en symboliseeert behalve de bron van de wijsheid ook de eeuwige student. Wandelen maakt hongerig, dus we sluiten de ochtend af in een broodcafé

Libertad en Kokoon

Klein Begijnhof

Via de Mechelsestraat en de Vismarkt wandelen we naar het Klein Begijnhof. Deze is gesticht in de 13e eeuw. Nu staat er nog een rij oude, karakteristieke huizen. Het is leeg in het smalle straatje, de meeste bewoners houden een rustige zondagochtend, denk ik. Hier staat ook de St. Geertruikerk, met een prachtige, groene tuin. De voormalige abdijgebouwen zijn nu ook woonhuizen. De kerktoren is een verhaal apart: die is gebouwd zonder nagels te gebruiken.

Universiteitsbibliotheek.

Romaanse Poort

In het westen van de stad is trouwens het Groot Begijnhof. Die was ook in de 13e eeuw gesticht en lag toen buiten de stadsmuren. Nu wonen er studenten en docenten en ander personeel van de universiteit. Wij lopen de Havenstraat en Handbooghof af en belanden bij de Romaanse Poort aan de Brusselsestraat. De poort staat niet los, maar steunt tegen een ander gebouw, de kapel van het oude Sint-Pietersziekenhuis. Ik vind het altijd machtig om te zien hoe een romaans bouwsel uit begin 1200 nu nog overeind kan staan.

Klein Begijnhof.

Zien waar je voeten je leiden

Het leukste van een stadswandeling is gewoon maar lopen en zien waar je uit komt. Zo stuiten wij op de Kruidtuin, een botanische tuin met buiten – de naam zegt het al – allerlei kruiden. Er zijn ook serres, maar die zijn vandaag dicht. We wandelen langs allerlei geneeskrachtige planten en zelfs boompjes. Dit moet een mooi gezicht zijn in het voorjaar en de zomer.

St. Geertruikerk.

De Grote Markt hebben we dit weekend al vaak genoeg gepasseerd. Tijd voor de Oude Markt. Ook wel ‘de langste toog van Europa’ genoemd. De Oude Markt is een langwerpig plein met een aaneenschakeling van kroegen. Gebroken glas van de nacht ervoor ligt nog op straat. Aan één kop van het plein zit de kotmadam, een standbeeld op een bankje. Je kan lekker naast haar gaan zitten.

Vooruit, nog één keer over de Grote Markt dan, om nog een blik te werpen op het Stadhuis. Zo net na de feestdagen is dat nog prachtig verlicht, met talloze lampjes. Het Leuvense stadhuis geldt als het mooiste van West-Europa, schrijft de reisgids. Zelfs die van Brussel en Brugge kunnen er niet aan tippen. In de gevels zijn er maar liefst 236 beelden bevestigd, die de geschiedenis van Leuven vertellen. Wat ik het mooiste vind, zijn de torentjes die op de hoeken staan. Die geven het gebouw zo’n prachtig silhouet.
Wandelen maakt hongerig, dus we sluiten de ochtend af in een broodwinkel/café Het Dagelijks Brood aan de Muntstraat. Je kunt hier je zondagse brunch komen kopen, maar ook blijven plakken om hem op te eten. Het beleg staat al op tafel: boter, jam en ander lekkers. Na deze heerlijke brunch lopen we terug naar het Theaterhotel, pakken onze tassen en stappen op de trein richting huis, nagenietend van een relaxed en perfect weekendje Leuven.