Griekenland, Reisverhalen
Mani, een onherbergzame streek in de Peloponnesos
Els Slots reisde door de Peloponnesos. ‘Olympia, Mycene, Sparta: dit schiereiland staat vooral bekend om zijn oude opgravingen. De Mani is echt een heel ander verhaal. Vooral als je je vantevoren wat hebt ingelezen spreken het barre landschap en de architectuur zeer tot de verbeelding’. Ze schrijft: ‘Vathia, hèt woontorendorpje onder de woontorendorpjes. Hier staan de oude torens dicht opeengepakt, zonder opvallende moderne invloeden. Het is mij onduidelijk of er ook mensen wonen. Wel honden, kan ik uit eigen ervaring melden.’
De Mani is een onherbergzame streek in het zuiden van de Peloponnesos (Griekenland). Veel groeit hier niet: wat struikgewas, een enkele olijfboom. Zeker 's zomers moet het hier op een woestijn lijken. Bij mijn bezoek in december zie ik nog wat groen.
Verwacht hier geen overblijfselen uit de Griekse oudheid. De Mani ontleent zijn bijzondere karakter vooral aan de oude stenen woontorens, die her en der in de dorpen te bewonderen zijn. Dit is de eerste die ik tegenkom.
De wegen slingeren, maar zijn in goede conditie. Hoe dieper ik de Mani binnenrijd, hoe meer me een verlaten gevoel bekruipt. Je komt hier echt niemand tegen - geen toeristen (die zijn er überhaupt erg weinig in de winter), maar ook geen lokale bewoners.
De kust bij Gerolimenas. Rotsen, kliffen en ja, er is ook strand. Gerolimenas kun je zelfs een badplaatsje noemen.
Dit is Vathia, hèt woontorendorpje onder de woontorendorpjes. Hier staan de oude torens dicht opeengepakt, zonder opvallende moderne invloeden. Het is mij onduidelijk of er ook mensen wonen. Wel honden, kan ik uit eigen ervaring melden.
Voorbij Vathia is het landschap echt leeg. Naar welke kant je ook kijkt: je ziet alleen maar rotsen. Als ik hier uitstap om een foto te maken waai ik trouwens bijna om. Een gure wind raast over het land.
Erg geschikt voor landbouw is deze regio natuurlijk niet. Laat hier in de zomer maar eens wat groeien, ik denk dat een cactus nog de meeste kans maakt. Om er het beste van te maken zijn hier en daar tegen de berghellingen terrassen aangelegd.
Bijna weer terug in de bewoonde wereld, stuit ik op dit kerkje. Het ligt gewoon langs de weg, in de omgeving is geen huis te bekennen. Zoals met wel meer nieuwbouw in de Mani is er een soort pseudo-traditionele bouwstijl gebruikt.
