Auteur - Emiel Martens

Ik hoop dat Willy Wanker het redt. De knusse Nissan uit 1982, zonder zijspiegels, stuurbekrachtiging en overtuigende remmen, maar met haperende taperecorder, koplampen en achterklep, staat zoals altijd solide en vastberaden op de parkeerplaats van het Toroa House. Toch een beetje bezorgd. Mijn auto heeft natuurlijk niet voor niets de naam Willy Wanker gekregen. Maar goed, ik geef hem een kans. Heeft ‘ie verdiend.

De weg van Te Anau naar Milford Sound staat bekend als een van ‘s werelds mooiste alpiene autoroutes, met scherpe bochten, slingerende klimmetjes en steile afdalingen.

De komende drie weken kan hij zijn imago als bijtertje waarmaken. Tijdens mijn trip is hij mijn enige constante metgezel. Samen gaan we, via de westkust van het Zuider Eiland, dwars door de uitgestrekte binnenlanden van het Noorder Eiland, terug naar de stad waar het zes maanden geleden allemaal is begonnen: Auckland.
Als je alleen reist, maak je van objecten al snel personen. Willy is absoluut een auto, maar soms lijkt hij toch echt menselijke trekjes te bezitten. ’s Ochtends is hij niet vooruit te branden, ’s middags kijkt hij uit naar de pauze en ’s avonds moet ‘ie bijkomen. Je kan hem nooit volledig vertrouwen en hij doet niets voor niets. Qua uiterlijk heeft meneer Wanker, met zijn vrolijke koplampen en (kind)vriendelijke uitstraling, wel iets weg van de auto van Bassie en Adriaan. Ook een grote persoonlijkheid. Objecten worden meestal kameraden uit verveling of eenzaamheid. In de film Cast Away weet Tom Hanks zijn hoofd erbij te houden door vriendschap te sluiten met Wilson, een volleybal.

Lift

Tijdens mijn trip naar Auckland heb ik me echter nauwelijks verveeld, en eenzaam ben ik eigenlijk ook niet echt geweest. Wat Willy voor mij betekent is daarom misschien beter te vergelijken met wat Kid voor Micheal Knight betekent, of Herbie voor Jim Douglas. Een team, een duo. Willy en ik zijn tijdens onze rit trouwens amper alleen geweest. Steeds weer komen we reizigers tegen die dezelfde kant opmoeten en een lift goed kunnen gebruiken. Natuurlijk is alleen zijn niet hetzelfde als eenzaamheid, maar het is altijd leuk om je ervaringen met iemand te delen. Ondanks, of misschien juist omdat je die persoon pas net hebt leren kennen.

Ik slaap in een hostel in Wanaka, een toeristisch stadje dichtbij een populair skigebied en een schitterend meer.

Vruchtbare periode

De eerste drie dagen van de trip word ik vergezeld door mijn goede Nieuw-Zeelandse vriendin Sarah en mijn Tsjechische kamergenoot Roman. Vanuit Dunedin rijden we naar Te Anau in Fiordland, waar we tegen de avond arriveren. Het is al donker, en erg koud. Sarah wijst ons de weg naar het hostel waar ze zelf een zomer heeft gewerkt. ‘Een erg vruchtbare periode,’ zoals ze haar tijd daar zelf bescheiden samenvat. Het plan is om de volgende morgen naar Milford Sound te rijden, de beroemdste en best bereikbare gletsjerfjorden aan de zuidwestkust van Nieuw-Zeeland.

‘Bereikbaar’ blijkt tijdens het rijden een erg relatief begrip. Op de weg van Te Anau naar Milford Sound, de enige verharde weg naar de fjorden, is het in de winter normaal gesproken verplicht om sneeuwkettingen te gebruiken. ‘Maar deze winter is het tot nu toe niet echt nodig geweest, de weg is in goede conditie en de zon schijnt volop,’ verzekert de hostelreceptioniste ons. ‘Maar respecteer de weg. De laatste weken zijn er weer enkele ongelukken gebeurd omdat automobilisten de gladheid onderschatten,’ voegt ze er aan toe als we de deur uitlopen.

De rit van Wanaka naar Franz Josef is lang (zo’n zes uur), maar schitterend. Soms langs de kust, dan weer door de bossen. Wederom veel interessante U-bochten en slingerwegen.

Milford Sound

Autorijden op de weg naar Milford is een avontuur op zich. En de eerste grote testcase voor Willy. De weg staat bekend als een van ‘s werelds mooiste alpiene autoroutes, met scherpe bochten, slingerende klimmetjes en steile afdalingen. De route biedt besneeuwde bergtoppen, snelle watervallen en reflecterende meren. Het hoogtepunt wat betreft rijvaardigheid is de Homer Tunnel, een nauwe en donkere doorgang van 1,2 kilometer dwars door het woeste berglandschap. Naar Milford Sound toe steil naar beneden, de terugweg steil omhoog. De ingang van de tunnel is minimaal één keer per jaar bedekt door een lawine, ongelukken zijn geen uitzondering. In Nederland zou een soortgelijke tunnel nooit voor verkeer worden opengesteld, dat weet ik zeker. Een glimlach. Ongelooflijk.

Besneeuwde bergtoppen

Het einde van de spectaculaire autorit betekent voor Roman en ik tevens het begin van de ontspannende boottocht op de glasheldere wateren in de fjorden. Sarah blijft aan wal om te genieten van de zon. Vandaag zien we Nieuw-Zeeland waarschijnlijk op z’n mooist: in de winter, maar met heerlijk weer. Besneeuwde bergtoppen en stilstaande wateren, met daarachter een strakblauwe lucht en een stralende zon. Na de twee uur durende boottocht rijden we meteen terug naar Te Anau. Zo voorkomen we dat we laat in de avond in Queenstown, onze volgende plaats van bestemming, aankomen. Bergopwaarts is de Homer Tunnel een nog grotere uitdaging, maar Willy Wanker houdt zich ijzersterk. Behalve wat rookvorming is niets te merken van enig verval.

De volgende dag ontmoet ik hem weer, nu tijdens de dagtrip naar de spectaculaire Franz Josef Gletsjer. Onder professionele begeleiding wandelen we zes uur op, tussen en onder enorme sneeuw- en ijsmassa’s.

Wanaka

In Queenstown beleven we de laatste avond met z’n vieren. Morgen gaan Roman en Sarah al liftend terug naar Dunedin, terwijl Willy en ik onze weg via de westkust zullen vervolgen. De avond in Queenstown wordt een nacht, en we eindigen in een benauwde maar gezellige nachtclub. Langs de kant van de snelweg neem ik de volgende dag afscheid met Roman en Sarah. Als ik van hen wegrijd, kijk ik even in mijn achteruitkijkspiegel en zet ik de muziek keihard aan. De taperecorder werkt dit keer verrassend goed. Nu ben ik toch echt alleen (Ja Willy, je bent een auto). Op weg naar Auckland, en uiteindelijk, op weg naar huis.

Ik slaap in een hostel in Wanaka, een toeristisch stadje dichtbij een populair skigebied. Ik heb geluk dat ik nog een bed kan krijgen, want het is bijna overal vol. De avond breng ik alleen door en even voel ik mij erg eenzaam. Vandaag was het weer afscheid nemen. De daaropvolgende dagen verdwijnt dit gevoel echter voorgoed naar de achtergrond. Alsof ik een drempel overga en mijn eigen vrijheid bewuster ervaar. De rit van Wanaka naar Franz Josef is lang (zo’n zes uur), maar schitterend. Wederom veel interessante U-bochten en slingerwegen.

Willy’s kwaliteiten

In het dorpje Franz Josef aangekomen, leer ik eerst de Australiër Matt kennen, daarna de Oostenrijkse Petra. Beiden verblijven in hetzelfde hostel als ik. Matt valt op door zijn overtuigende kookkunsten (noodles) en al snel raken we aan de praat. De volgende dag ontmoet ik hem weer, nu tijdens de dagtrip naar de spectaculaire Franz Josef Gletsjer. Onder professionele begeleiding wandelen we zes uur op, tussen en onder de enorme sneeuw- en ijsmassa’s. De Franz Josef Glacier is uniek, omdat de gletsjer nog steeds tot aan zeeniveau reikt en midden in een regenwoud ligt. Kortom, een ecosysteem dat nergens anders ter wereld te bewonderen is.

Na een gezellig avondje met Matt in de lokale bar, sta ik de volgende morgen vroeg op om te kajakken op Lake Mapourika, een groot meer dichtbij het dorp. Samen met een gids en vijf enthousiaste Britten maak ik een mooie tocht van ruim twee uur. Als ik terugkom, staat Petra al op me te wachten. Zij rijdt vandaag met me mee, zo hebben we afgesproken. Ze is blij met de aangeboden lift, al is ze wat sceptisch over mijn auto. Ik probeer haar te overtuigen van Willy’s kwaliteiten, maar al snel blijkt haar twijfel terecht. Onder de motorkap komt plotseling rook vandaan en ook de geur die via de ventilatie de auto binnenkomt is verre van geruststellend. Toevallig komen we net nu langs een benzinestation, de aanwezige monteur verhelpt het euvel binnen het uur.

Paragliden

Na deze onverwachte stop rijden we snel door naar Punakaiki, een minuscuul maar lief stipje op de Nieuw-Zeelandse landkaart, alleen noemenswaardig vanwege de Pancake Rocks (nog het best te omschrijven als stapels lijmstenen pannenkoeken) en het comfortabele hostel aan het strand. Tegen de avond zoeken Petra en ik de lokale bar op, maar deze sluit al om tien uur. Teleurstellend. De volgende dag, als we in het plaatsje Motueka in het Abel Tasman National Park zijn gearriveerd, blijven we dan ook in ons hostel. Het is winter in Nieuw-Zeeland en dat is duidelijk te merken. De wegen zijn rustig, de hostels vaak verlaten, de cafés en restaurants vrijwel leeg. Backpackers komen toch vooral ‘s zomers naar Nieuw-Zeeland.
Als ik door de relaxte gebroeders Kyle en Triv van Tasman Tandems wordt opgehaald om te paragliden, ben ik dan ook de enige. In een oude maar taaie jeep rijden we naar de plek waar Kyle en ik aan elkaar vastgeketend in de richting van de afgrond zullen rennen, met de hoop dat de parachute vol lucht komt en ons meeneemt met de wind. De hondstrouwe Triv komt ons dan beneden weer ophalen met de jeep. Ruim vijftien minuten hangen we ontspannen in de lucht, terwijl Kyle met de wind speelt en ik hier en daar wat foto’s neem. Het Tasman Park is werkelijk een prachtig gebied, met golvende heuvels, dichte bossen en uitgestrekte stranden. De stralende zon maakt het plaatje compleet.

Dubieuze voorruit

’s Middags pik ik Petra op en samen rijden we naar Nelson. Petra heeft in deze stad afgesproken met wat vrienden en ze is van plan hier enkele dagen blijven. Ik wil echter zo snel mogelijk door naar Picton, waar de volgende morgen in alle vroegte de boot naar het Noorder Eiland vertrekt. Hier scheiden onze wegen. Als ik weer op de snelweg ben, schemert het reeds en al snel is het donker. Balen. Ik vind het niet prettig om in het donker te rijden. Vooral niet in Nieuw-Zeeland. Vooral niet met Willy Wanker. Verlichting ontbreekt op de meest Nieuw-Zeelandse slingersnelwegen en mijn dubieuze voorruit zorgt voor een wat wazig zicht. Het lijkt me daarom het veiligst om achter een andere auto aan te rijden, zodat ik slechts twee achterlichten hoef te volgen. Het werkt, maar het is aanpoten. Met moeite kan ik de modernere versies van Willy bijhouden. De weg wordt een parcours, de achtervolging een race, de realiteit een computerspel. Binnen twee uur ben ik in Picton.

Het einde van de spectaculaire autorit naar Milford Sound betekent voor ons tevens het begin van de ontspannende boottocht op de glasheldere wateren in de fjorden naar de Tasmaanse Zee en terug.

Vandaag zien we Nieuw-Zeeland waarschijnlijk op z’n mooist: in de winter, met heerlijk weer. Besneeuwde bergtoppen en stilstaande wateren, met daarachter een strakblauwe lucht en een stralende zon.

De Franz Josef Glacier is uniek, omdat de gletsjer nog steeds tot aan zeeniveau reikt en midden in een regenwoud ligt. Kortom, een ecosysteem dat nergens anders ter wereld te bewonderen is.

Punakaiki, een minuscuul maar lief stipje op de Nieuw-Zeelandse landkaart, alleen noemenswaardig vanwege de Pancake Rocks (nog het best te omschrijven als stapels lijmstenen pannenkoeken) en het comfortabele hostel aan het strand. Hier de Pancake Rocks.

Ruim vijftien minuten hangen we ontspannen in de lucht, terwijl Kyle met de wind speelt en ik hier en daar wat foto’s neem.

Het Tasman Park is werkelijk een prachtig gebied, met golvende heuvels, dichte bossen en uitgestrekte stranden. De stralende zon maakt het plaatje compleet.