Auteur - Gertie Rutten

Het Guatemalteekse kustplaatsje Monterrico is een heerlijke plek om te relaxen op het strand of bij het zwembad van het hotel. Je kunt de dagen lezend doorbrengen met af en toe een duik in het koele water of je bezoekt het schildpaddenproject, dat werd ingesteld toen Monterrico in 1977 tot natuurreservaat werd uitgeroepen. Zonder dit project zouden duizenden schildpadjes de zee nooit hebben gehaald. En hulp van vrijwilligers is meer dan welkom.
Ik vertrek vanuit Antigua richting Pacifische kust. Het is eind april, de laatste dagen van de droge tijd. Het landschap schreeuwt om water en de hitte laat zich voelen. In het plaatsje Avellana gaat de tocht verder per boot, want dat is de enige manier om in Monterrico te komen. Het is direct de eerste kennismaking met het natuurreservaat dat voor een groot deel uit mangrovebossen bestaat. De schoolkinderen met wie ik in de boot zit, wijzen de grote witte reigers aan en hebben hun schrift in de hand om aantekeningen te maken.

Het schildpaddenproject, dat is opgezet door CECON van de Universiteit San Carlos, krijgt veel bezoek van scholen en heeft in dat opzicht duidelijk een educatieve rol. Ze laten zien welke schildpadden er bijvoorbeeld naar het strand van Monterrico komen om eieren te leggen. De grootste kans om de schildpadden in levende lijve te zien is tussen juli en januari. Van oktober tot januari is er een kans dat je ‘s nachts zelfs ‘s werelds grootste schildpad, de lederschildpad, op het strand tegenkomt. Deze is twee meter lang en weegt meer dan 600 kilo.

Schildpad in waterbak op het projectterrein van CECON.

Samenwerking

Omdat de eieren van de schildpadden een gewilde lekkernij zijn, werden ze door de lokale bevolking opgegraven en verkocht aan restaurants. Dat had tot gevolg dat het aantal schildpadden merkbaar afnam. Daar was niemand bij gebaat en het lukte CECON geleidelijk aan de medewerking van de lokale bevolking te krijgen. In het eerste jaar van het project werden er 200 schildpadjes uitgezet, nu al meer dan 8000. De mensen mogen nog steeds de eieren uitgraven, maar ze zijn verplicht er een dozijn aan het project te overhandigen. Daar worden ze opnieuw in het zand begraven en als ze uitgebroed zijn, worden de schildpadjes in zee vrijgelaten. Dat gebeurt iedere zaterdag om 5 uur ‘s middags.

Avellana, de vertrekplaats naar Monterrico.

Alle hulp wordt gewaardeerd en daarom zijn buitenlandse vrijwilligers meer dan welkom bij CECON. In de maanden oktober tot januari kun je helpen bij het zoeken van eieren en ook het vrijlaten van schildpadjes. In het kader van het herbebossingsproject worden in de maand december mangroveboompjes geplant.

Vrijwilligers

Er worden niet alleen schildpadden in de natuur teruggezet, maar ook kaaimannen en iguana’s. Het zal niet altijd lukken om deze dieren in hun natuurlijke omgeving te zien en dan zul je je tevreden moeten stellen met een bezoek aan het projectterrein waar al deze dieren een plekje hebben. Een boottocht door de kanalen van het mangrovebos geeft je de kans om vooral vogels van dichtbij te zien.

Kweekprogramma van iguana's.

Woeste zee

Wat ook veel indruk op mij heeft gemaakt, zijn de hoge golven. Op het hoogste punt storten deze in en met veel lawaai en kracht veranderen ze in een witte kolkende watermassa. Rijen pelikanen vliegen in formatie over het water, zwevend, golvend. Het constante geruis van de zee, een koele bries, een plekje in de schaduw en een boek. Meer heb ik niet nodig om te ontspannen. Af en toe werp ik een blik op de blauwgroene toppen van de golven. Zwemmers nemen een duik en verdwijnen voor even. Gelukkig zijn er strandwachters. Ze vissen de overmoedigen proestend en snakkend naar zuurstof uit het kolkende water. Juist die mooie golven zijn er de oorzaak van dat het vooral ‘s middags wordt afgeraden in zee te zwemmen. Daarom is het zo heerlijk dat er een zwembad bij mijn hotel is.

Weekenddrukte

Door de week is Monterrico een slaperig dorpje waar de varkens en kippen tussen de huizen rondscharrelen. Het gewone leven gaat zijn gangetje. De belangrijkste bezigheid van de meeste bewoners is vissen. ‘s Ochtends en voor zonsondergang gaan de vissers in hun sloep de zee op. Dat plaatje van een paar visserbootjes op een leeg strand verandert in het weekend compleet. Guatemalteekse en buitenlandse toeristen overbevolken dan dit stukje kust. Toch zijn er ook dan nog rustige plekjes te vinden. Drukte of rust, de keuze is aan jezelf.

Na een paar ontspannen dagen is het weer tijd om terug te gaan naar Antigua. Het is 1 mei, de Dag van de Arbeid en tevens de eerste dag van de regentijd. De natuur komt haar afspraak na. Het begint te stortregenen en niet zo’n beetje. Tot in Antigua valt de regen er in bakken uit. Een tropische stortbui van een paar uur. Opgelucht absorbeert het landschap het overvloedige regenwater.