Auteur - Dennis Remmelzwaal

Om halfacht ‘s avonds wordt de landing ingezet en bereiken we Queen Alia International Airport, de luchthaven van Jordanië. Nadat we bij de immigratie een kaart ingevuld hebben nemen we een fraai met postzegels gesierd visum in ontvangst hetgeen ons toegang geeft tot dit boeiende land. Na de paspoortcontrole halen we onze bagage van de band en lopen naar buiten.
We regelen een minibusje die ons over een brede asfaltweg in een uur naar Amman brengt. Onderweg zien we kleine rommelige winkeltjes en moderne neon reclame-uitingen in het Arabische schrift. In Amman is het straatbeeld een waar feest waarbij toeterende taxi’s, tjokvolle bussen en theeterrasjes met waterpijplurkende mannen de hoofdrol spelen. We bereiden ons voor op een voettocht naar Petra.

Miramiya

Allááááhu Akbarrr… Allááááhu Akbarrr… Vanaf enkele minaretten wordt de ontwakende stad opgeroepen om God als de grootste te erkennen. Het geluid uit de luidsprekers vervormt tot een gehuil van een roedel wolven: hoog, schril, jankend. Ik kijk op mijn horloge en zie dat het halfvier is en draai me nogmaals om. Later kijk ik uit mijn hotelkamerraam en zie een levendig plein. Op een muurtje zitten drie mannen gekleed in enkellange witte hemden. Op hun hoofd dragen zij een tot een driehoek gevouwen lange, roodwitte hatta die op zijn plaats wordt gehouden met een aqal, een dubbele ring van dik zwart koord.
Ze drinken kleine slokjes miramiya (zoete thee) op smaak gebracht met munt. Sommige vrouwen zijn gesluierd en jonge meisjes zijn westers gekleed. ‘Ahlan wa sahlan’ (hartelijk welkom). Vlakbij ons hotel is de suq, hier herken je de prachtige, woelige chaos van het Midden-Oosten. Groenten en fruit, levende kippen, kruiden en mierzoete lekkernijen worden daar te koop aangeboden, en velerlei souvenirs – van bedwelmende parfums tot de arjila, waterpijp en de keffiye, de zwart-witgeruite hoofddoek van de Palestijnen. Niemand bekijkt ons met meer dan gewone nieuwsgierigheid, waardoor we heerlijk vrij kunnen rondslenteren.

Nomaden familie. [Foto: Dennis Remmelzwaal]

Een fascinerende trekking

De dag begint al vroeg: om een uur of vijf wordt het licht en zijn we wakker. Het ontbijt vindt ergens in de suq plaats met thee, hummus, tahina en falafel om maar meteen in de Arabische sfeer te komen. Om halfacht ‘s ochtends wandelen we over een zandweg. Eerst moet er flink worden geklommen, maar dit wordt beloond met fraaie vergezichten; later dalen we af naar de rivier, die we een aantal malen tot bijna kniediepte oversteken. Het is een afwisselende wandeling met veel bloeiende oleanders. Dan bereiken we een kloof waar zoveel water in staat, dat we kunnen zwemmen en we ontdekken een aantal opéénvolgende watervallen.
We overnachten in een vast tentenkamp en een grote open bedoeïenentent doet dienst als restaurant. De volgende dag lopen we onder leiding van Achmed, onze lokale gids, zonder veel te dalen of te stijgen over een smal pad langs indrukwekkende steenformaties. Na twee uur wandelen doemt een authentiek dorp op. Hier maken we kennis met Amber, een struise jonge herderin die haar kudde geiten naar een nabije vallei drijft. Na een kopje zoete thee wandelen we langs een vrij breed stenig pad steil omlaag. We lopen via een oude kruisvaarders route door een prachtig landschap en we genieten van de stilte en de grillige rotsen.

Ed Deir (Het Klooster) achter ingang van Petra. [Foto: Dennis Remmelzwaal]

Aan het eind van de middag worden we bij een bedoeïentent uitgenodigd voor een kopje thee. Een vriendelijke moeder met drie dochters en een klein kind heten ons welkom. We zitten in een open tent op de grond op lange kussens in een rij tegenover de familie. De familie krijgt van ons een sinaasappel en wat sultana koekjes. Een van de dochters zorgt inmiddels voor de thee, die we om de beurt drinken, omdat er maar vier glaasjes beschikbaar zijn. De eerste glaasjes worden keurig gewassen, later gebeurt dit niet meer. Intussen komen er van verschillende kanten enkele nieuwsgierige mannen kijken.
De moeder vertelt dat zij tien kinderen heeft en laat vol trots de jongste ‘aanwinst’ zien, een lammetje. Zij draagt een lange zwarte jurk, die een thaub wordt genoemd en is geborduurd met een patroon van wijnranken, verstrengeld met roze en gele bloemen. Veel bedoeïenenvrouwen hebben blauwzwarte tatoeages op hun wangen en voorhoofd, die ze meestal niet achter een gezichtssluier verbergen. We hebben nog een eind voor de boeg en nemen afscheid en vervolgen de route. Aan het eind van de middag bereiken we moe maar voldaan de kampeerplek. We zoeken een geschikt plekje voor onze tent en proberen deze op een vlak stukje op te zetten maar hebben wat moeite met de stevige wind.

Sloffend door 't zand. [Foto: Dennis Remmelzwaal]

Zandweg naar Little Petra

De volgende dag vertrekken we met goede moed om in twee uur tijd steken we een stenig terrein over te steken. Dan doemt er een bergkam op. We wandelen langzaam omhoog waarbij het uitzicht steeds fraaier wordt. De klim van 600 tot 700 meter is zeker niet te zwaar. Vervolgens volgen we een brede zandweg naar Little Petra. Onderweg zorgt een zandstorm voor oponthoud. Na circa twee uur lopen bereiken we de twee fraaie façades van Little Petra, waar we helaas ook diverse toeristengroepen ontmoetten. Hier hebben we een korte theepauze.
Onderweg bij een bedoeïenen tent krijgen we van Ishbeh (grasspriet) uitleg over het karnen. In de lente worden de schapen en geiten twee keer per dag gemolken. Elk jaar slachten ze een grote geit en van de huid maken ze een si’n (karn). De karn wordt heen en weer geschommeld aan een driepoot van palen. Dit is het onmisbare gereedschap dat door de vrouwen wordt gebruikt voor het maken van saman (geklaarde boter) en kaas. Daarvan wordt een deel verkocht, zodat de familie geld heeft om fruit en groenten te kopen. Daarna volgen we onze weg en met wat klauteren vele fraaie uitzichten bereiken we in de middag The Monastry in Petra.

Altijd bijzondere kampeerplekjes. [Foto: Dennis Remmelzwaal]

Enorm rotsgebergte

Dit is absoluut de mooiste bezienswaardigheid in het Midden-Oosten. Petra is de ruïne van de stad van de Nabateeërs, gebouwd in de derde eeuw voor Christus. De stad ligt verborgen in een enorm rotsgebergte en is te bereiken via een nauwe kloof (de Siq). In de roze, gele en groene rotswanden hakten ze met verbluffende vakmanschap tempels, graftomben en woningen, waarvan enkele door hun kolossale afmetingen en hun harmonische schoonheid ook vandaag nog de toeschouwer verbazen. Het gebied was eeuwenlang onbekend, omdat niemand de weg naar binnen wist. Veel mensen die op zoek waren naar de stad, verdwaalden en keerden nooit meer terug uit de wirwar van paden en kloven.
De dertienjarige Sharqiya (‘de oostenwind’, die waaide op de dag dat zij werd geboren) verkoopt steentjes met gekleurde laagjes die, een pink groot, souvenirs zijn van de kleurige rotsen van de antieke stad Petra. Sharqiya heeft een gave voor het koopmanschap. De manier waarop ze haar kleinoodjes aanprijst, is zo ontwapenend dat ik me verplicht voel haar snoepsteentjes te kopen, als aandenken aan de kleurrijke stad die verscholen ligt tussen bergen van torenhoge brokken toverbal.

Onze klim naar High Place wordt beloond met façades. Vanaf boven heb ik een prachtig uitzicht over het weidse panorama van steile rotsen en diepe dalen. Bij een bedoeïenenvrouw drinken we een kopje thee en krijgt mijn partner een handdecoratie met henna. In de schaduw genieten we van de lunch en de rust met in de verte de mensenmassa die zich verdringt om de verschillende façades.
De spanning wordt opgevoerd als we uiteindelijk The Treasury te zien krijgen. Tegenover de “vier obelisken” mijmeren we wat en is de verbazing van de eerste ontdekkers goed voor te stellen.