Auteur - Josine van der Wal

Het is nog heel vroeg in de ochtend. In de bescherming van ronde omheiningen van takken liggen kamelen en witte geiten met zwarte koppen versuft wakker te worden. De eerste stralen van de zon werpen een gouden licht op de aarde en de kleuren spatten van de doeken waarmee de koepelvormige hutjes zijn bedekt. Nog een paar uur en dan zal het verschroeiend heet zijn.
Een nomadenjongen met een gitzwarte huid is bezig de touwen los te maken waarmee de voorpoten van zijn kamelen zijn vastgebonden. Straks zullen ze op pad gaan voor een lange dag in de woestijn, op zoek naar eten.

Erigavo

In Erigavo lopen we vier uur vertraging op door een kapotte jeep en gaan daarna eindelijk op weg naar de kust. Stapeldol word ik van al dat stof. Het komt door alle kieren van de jeep naar binnen en een bruine waas geeft me soms het gevoel geen adem te kunnen halen. Het is net of we onze gezichten wat al te ijverig hebben gepoederd en zelfs onze haren zijn bruin van het stof. Uren en uren zullen we nog doorrijden over onmogelijke wegen om uiteindelijk midden in de nacht te stranden aan de kust van Somaliland. Letterlijk.

Man uit Erigavo
[Foto: Josine van der Wal]

Orkaan

Een storm als een orkaan raast met enorme snelheid over onze lijven. Scheppen zand worden door een onzichtbare hand op mijn uitgetelde lijf gesmeten en de wind blaast het voortdurend in m’n mond en ogen en op het schrift waarin ik pogingen doe mijn frustraties op te schrijven. Het hutje waarin we liggen biedt geen enkele bescherming en het verbaast me dat het nog niet al lang in de Golf van Aden is geblazen. Op een paar meter afstand van ons nederige onderkomen rollen de golven op het strand, maar alle geluiden worden overstemd door het bulderen van de wind.

Strand aan de Golf van Aden [Foto: Josine van der Wal]

Aardedonker

Vandaag zit ik voor de verandering niet bij Abdi in de jeep, maar bij de oude baas die zich door niets of niemand op laat jutten en een stuk langzamer rijdt dan zijn drie vurige collega’s. Voor we het strand kunnen bereiken, moeten we een bergkam over en tijdens de moeizame klim raken we een heel eind achterop. De lichtbundels van de koplampen voor ons verdwijnen langzaam maar zeker in het aardedonker van de nacht en wij hotsen en botsen er in een slakkentempo achteraan. Mijn hoofd stuitert als een blok beton op m’n nek en ik verkeer bijna in een staat van bewusteloosheid. Ik moet mezelf geweld aan doen om wakker te blijven, want regelmatig is de oude baas het spoor totaal bijster.

Man in Berbera, Somaliland [Foto: Josine van der Wal]

Weerzinwekkende roofdieren

Angstvallig probeer ik de sporen van de andere jeeps te blijven volgen. Mijn vertwijfeling bereikt haar hoogtepunt als we in het licht van onze koplampen een groot beest langs het strand zien lopen; hoog op de voorpoten, een dikke nek en een afzichtelijke kop. Onmiskenbaar een gevlekte hyena. Wie weet zwerven er nog wel meer van die weerzinwekkende roofdieren tussen de palmbomen, maar de hele situatie is zo absurd dat het niet helemaal tot me door lijkt te dringen.

Vrouw in Berbera, Somaliland
[Foto: Josine van der Wal]

Overweldigende luxe

Van slapen komt weinig deze nacht. Het is maar liefst zesendertig graden. Als ik net in slaap ben word ik venijnig in mijn knie gebeten door een krab. De volgende dagen doen we weinig meer dan luieren en relaxen en pogingen om ons haar en onze kleding te wassen in het zoute water van de zee. Zwemmen gaat nauwelijks door de sterke stroming en de hoge golven, maar we genieten van de zon en van het water en komen helemaal bij van de vermoeiende reisdagen die we achter de rug hebben. De tweede nacht slapen we in een leegstaand huis in het dorpje even verderop. Het is er bijna uitgestorven, want velen zijn de hitte ontvlucht, de bergen in. De storm loeit om het huis, maar dat hindert niet. Een nacht zonder zand is een overweldigende luxe.