Auteur - Emiel Martens

Eindelijk is het dan zo ver. Na een lange voorbereidingsperiode en een dito vlucht land ik op het internationale vliegveld van Auckland, Nieuw-Zeeland. De zon schijnt fel en overtuigend, de lucht is droog en drukkend. In de schaduw van enkele bomen ontdoe ik me van mijn rugzak. Even uitrusten. Ik ga zitten op een houten bankje en kijk om me heen. Grappige bomen. Ze zijn tropisch, maar eigenlijk ook weer niet. Alsof ze hier niet echt thuishoren. Ze lijken nep, onwerkelijk zelfs. Maar ja, zo voel ik mezelf ook.

’s Avonds slenter ik door de sombere en regenachtige straten van het centrum van Auckland.

Natuurlijk weet ik wel dat ik in Auckland ben, maar ik besef het me nog niet helemaal. Vanwege al het geregel vooraf is de reis zelf eigenlijk steeds verder van me af komen te staan. Maar nu sta ik toch echt in Nieuw-Zeeland, het land van de Maori’s. En dan te bedenken dat ik dit allemaal doe in het kader van mijn studie…

Studie

Ruim een jaar geleden vernam ik dat de Universiteit van Amsterdam een samenwerkingsverband onderhoudt met de University of Otago in Dunedin, een stad op het Zuider Eiland van Nieuw-Zeeland. En omdat ik altijd al van plan was een deel van mijn studie in het buitenland wilde volgen, gaf ik me meteen op voor het internationale uitwisselingsprogramma. Ik wist dat mijn studie Televisie, Cultuur en Mediastudies in Nieuw-Zeeland niet in dezelfde vorm bestond, maar ik zag dit niet als een hindernis. De University of Otago bood immers andere relevante studies aan.
Gaandeweg de voorbereidingen ontwikkelde ik een steeds grotere interesse voor de Maori’s, de oorspronkelijke bewoners van Nieuw-Zeeland. Zo groot zelfs dat ik besloot het onderwerp van mijn eindscriptie te veranderen. Ik besprak de nieuwe plannen met mijn docenten en gelukkig reageerden ze allemaal erg enthousiast. Mijn onderwerp, simpel gezegd de representatie van de Maori’s in Nieuw-Zeeland, werd goedgekeurd en ook kreeg ik toestemming om enkele vakken te volgen. Na veel papierwerk en telefoontjes was alles eindelijk rond en boekte ik mijn vlucht.

Door de mist heen kan ik de verlichte Sky Tower echter nog te zien. Deze enorme toren (328 meter) aan de Victoria Street is het middelpunt van Ski City, een populair uitgaansgebied.

Binnenlandse vlucht

En hier zit ik dan op een bankje in Auckland. Binnen een kleine dertig uur aan de andere kant van de wereld. Onvoorstelbaar. Het einde van mijn reis is echter nog lang niet in zicht. Volgens mijn berekeningen heb ik nog minimaal vier dagen nodig om Dunedin met het openbaar vervoer te bereiken. Maar goed, daar heb ik zelf voor gekozen. Een binnenlandse vlucht is namelijk veel sneller dan de lange busrit (onderbroken door een boottocht om op het Zuider Eiland te komen) die ik gepland had. Een tocht dwars door Nieuw-Zeeland lijkt me echter veel mooier. En een goede manier om het land beter te leren kennen.

Mijn eerste zorg is nu het vinden van een geschikte accommodatie in Auckland. Ik heb geen jetlag, maar ben toch wel redelijk moe door de vlucht. Meteen verder reizen lijkt me daarom geen goed idee. Ook wil ik de grootste stad van Nieuw-Zeeland wel eens zien. Door de small passenger service, vergelijkbaar met de treintaxi, laat ik me voor vijftien Nieuw-Zeelandse dollars (ongeveer zeven euro) afzetten in het centrum van Auckland, in de buurt van de hoofdstraat Queen Street. Meteen zie ik de uitgangborden van verschillende backpacker hostels. Bij The Fat Camel Hostel ga ik uiteindelijk naar binnen. De overnachting in de gezamenlijke slaapzaal kost me slechts acht euro, inclusief kussensloop en dekbedovertrek. Beneden is een bar en bescheiden restaurant, op de eerste verdieping een woonkamer met televisie, internet en pooltafels en daarboven de slaapkamers.

De busreis is erg ontspannen. We stoppen voor de lunch en de middagbreek bij een restaurant en soms vertelt de chauffeur wat over het gebied waar we doorheen rijden.

Sky Tower in de mist

’s Avonds slenter ik door de sombere en regenachtige straten van het centrum van Auckland. De zon die ’s middags nog zo overtuigend scheen, is nergens meer te bekennen. In Nieuw-Zeeland kan het weer van het ene op het andere moment plotseling omslaan. De verlichte Sky Tower is door de mist heen echter nog te zien. Deze enorme toren (328 meter) aan de Victoria Street is het middelpunt van Ski City, een populair uitgaansgebied. Terwijl de toren een prachtig uitzicht biedt over Auckland, zorgen twee casino’s, tien restaurants en cafés, een hotel en een theater voor allerlei soorten vermaak.

Naast de Sky Tower bevindt zich ook het busstation van Intercity Coachlines en Newmans Coach Lines. Deze twee bedrijven verzorgen samen het gehele landelijke busnetwerk in Nieuw-Zeeland. Zij zijn verantwoordelijk voor de openbare verbindingen tussen steden en dorpen. Deze buslijnen zijn ideaal voor backpackers: comfortabel, veilig, betrouwbaar en relatief snel en goedkoop, vooral in vergelijking met de trein. Als backpacker krijg je standaard 15% korting op je buskaartje, als student zelfs 20%. De trein is in Nieuw-Zeeland een soort toeristische attractie en daarom extra duur. En veel sneller dan de bus ga je niet. De stoomtreinen rijden namelijk erg onregelmatig en langzaam.

Taupo

De volgende ochtend ben ik al vroeg op het busstation. In het handige busboekje (timetable and customer information) lees ik dat ik vandaag zo’n elf uur in de bus moet zitten om in de hoofdstad Wellington te komen. Een lange en vermoeiende rit dus. Ik koop een buskaartje bij het loket (ongeveer 35 euro) en ik meld me een kwartier voor vertrek, zoals aangegeven, bij de chauffeur.
De busreis is erg ontspannen. We stoppen voor de lunch en de middagbreak en soms vertelt de chauffeur wat over het gebied waar we doorheen rijden. Ik kijk mijn ogen uit. We rijden door een prachtige natuur met heuvels, bergen en zelfs stukken toendra. Steeds weer verandert het landschap. Na een tijdje raak ik aan de praat met Dave, een Engelse medepassagier. Zijn eindbestemming is Taupo, een toeristisch dorpje aan een groot meer tussen Auckland en Wellington, waar hij vandaag gaat parachutespringen. Hij vertelt me dat je in Taupo de goedkoopste dubbelsprong ter wereld kan maken: slechts 50 euro. Ook weet hij dat in Taupo allerlei spectaculaire buitensporten worden aangeboden, van surfen en jetskiën tot raften en bungeejumpen. Hier moet ik zeker een keer terugkomen als ik meer tijd heb.
Eenmaal aangekomen in Wellington, zo tegen negen uur ’s avonds, wil ik zo snel mogelijk een slaapplaats regelen. Dit blijkt echter moeilijker dan ik dacht. Want uitgerekend vandaag vindt in Wellington een groot internationaal rugbytoernooi plaats. De hele stad is in rep en roer. Het enige backpackers hostel, Downtown Backpackers Waterloo tegenover het station, zit stampvol en ook de rest van de motels en hotels lijken geen kamer vrij te hebben. Gelukkig ontmoet ik Brian, een Canadese backpacker die in hetzelfde schuitje zit, en samen boeken we de laatste vrije kamer in het luxe Inter-Continental Hotel Wellington.

The Lynx

De volgende dag staat de bootreis naar Picton op het Zuider Eiland op het programma. Ik betaal ruim 30 euro voor het kaartje voor The Lynx en ga aan boord. Samen met de langzamere Interislander zorgt The Lynx voor de enige verbinding tussen het Noorder en het Zuider Eiland. De tocht door de Cook Strait duurt ruim vier uur, maar ik verveel me geen moment. De boot is comfortabel en het uitzicht ondanks de bewolking bevredigend. In Picton loop ik als vanzelf naar de meest dichtstbijzijnde hostel, de Picton Lodge. Een gezellige hostel met alweer veel faciliteiten. Ik ben zeer tevreden met deze accommodatie, maar krijg ook een beetje een raar gevoel van binnen. Alsof het packpacken in Nieuw-Zeeland allemaal te gelikt is. Alsof het normaal is wat je doet. Overal waar je kijkt zijn namelijk packpackers en hostels.

Picton

Gelukkig maak het dorpje Picton veel goed. Ik wandel door de gezellige winkelstaten en de kleine haven. In een lokale bar drink ik mijn eerste Nieuw-Zeelandse biertje, de Steinlager. Daarna is het tijd om naar bed te gaan. De volgende ochtend loop ik in de stromende regen naar het busstation bij de bootterminal. De reis naar Christchurch neemt niet zoveel tijd in beslag en het besef dat ik de volgende dag in Dunedin zal aankomen, geeft me nieuwe energie. De bus zit afgeladen vol en ik heb geluk dat ik zonder reservering een kaartje (12 euro) kan bemachtigen. Volgende keer voor de zekerheid toch maar een dag van te voren reserveren.

Christchurch

De reis verloopt voorspoedig en brengt ons langs de oostkust van het Zuider Eiland. Aan de ene kant zien we zeehonden zwemmen in de zee, aan de andere kant een groen heuvellandschap. Het weer slaat razendsnel om en het wordt bloedheet in de bus. In Christchurch zitten de meeste hostels vol, maar ik vind een plaatsje in Round-the-World Backpackers in de Gloucester Street, tien minuten lopen van het centrum. De avond breng ik door in een internetcafé aan het Cathedral Square, een groot plein met een kerk. Ik bericht het thuisfront dat ik morgen eindelijk mijn eindbestemming bereik.

Gelukkig maakt het dorpje Picton veel goed. Ik wandel door de gezellige winkelstaten, de haven en het strandje. Een schitterend uitzicht.

Cathedral Square

De bus vertrekt de volgende morgen om acht uur. Bij het busstation, vlakbij het Cathedral Square, staan een hoop mensen en ik ben blij dat ik dit maal een kaartje heb gereserveerd. We rijden in een volle dubbeldekker naar Dunedin en met een kleine vertraging komen we in de middag aan in Dunedin. Sarah, een studente van de University of Otago, pikt me op van het station en tien minuten later zit ik in een kantoortje van de universiteit mijn accommodatie uit te zoeken. Binnen een uur heb ik een kamer geregeld. Het leven in Dunedin kan beginnen…

Het Octagon, een gezellig plein in het hartje van Dunedin.

Afzien in Fiordland

Het is vrijdagavond, middennacht. De bus mindert vaart en stopt uiteindelijk langs de kant van de weg. Ik twijfel: moeten we hier echt uitstappen? Behalve de weg zie ik niets anders dan bomen en nog eens bomen. Toch schijnt dit de plaats te zijn waar we de nacht doorbrengen. Ik stap uit en pak mijn backpacker uit het laadruim. Onder de bomen zoek ik beschutting tegen de stromende regen. Ik kijk om me heen, maar afgezien van enkele zaklampen is het pikdonker. Het begin van een weekendje trampen in Fiordland.

Samen zoeken we naar een geschikte plaats om de tent op te zetten. Dit blijkt een lastige opgave. Uiteindelijk kiezen we voor de minst onmogelijke plek.

Even verder op, zo’n twintig meter het bos in, zijn de anderen al druk bezig met het vastzetten van het tentzeil. Het is de bedoeling dat we daar met z’n allen onder gaan slapen, zonder grondzeil. Gelukkig heeft mijn vriend Wade, een 21-jarige Amerikaan, zijn tweepersoons tent meegenomen en ziet hij in mij de ideale partner. Samen zoeken we naar een geschikte plaats om de tent op te zetten, maar dit blijkt een lastige opgave. Uiteindelijk kiezen we voor de minst onmogelijke plek. De ondergrond is misschien niet erg vlak en comfortabel, in ieder geval liggen we droog. Van een goede nachtrust is echter geen sprake.

U-vormige gletsjervalleien

De volgende ochtend gaat de wekker om acht uur. Vanwege de lange en zware tocht die in het verschiet ligt, vertrekken we vroeg. Onze groep bestaat uit zeven mensen: drie Nieuw-Zeelanders, drie Amerikanen en ik. Samen gaan we vandaag de U Pass bedwingen, eerst een stevige klim, daarna een steile afdaling. U Pass is een van de vele U-vormige gletsjervalleien die Fiordland rijk is. Deze steile valleien (fjorden) zijn de afgelopen twee miljoen jaar door gletsjers uitgesneden. In veel fjorden zijn kleine of grote meren ontstaan. Het diepste meer is Lake Hauroko met maar liefst 462 meter. Het landschap in Fiorland is zeer ruig en uitgestrekt. Het enorme natuurgebied loopt van Martins Bay in het noorden tot het Waitutu Forest in het zuiden en daarmee is Fiordland het grootste National Park van Nieuw-Zeeland.

De tocht begint rustig. Weinig hoogteverschillen, amper wind en het is droog, een uitzondering. Fiordland is namelijk een van de natste plekken in Nieuw-Zeeland. Doordat het gebied tussen een oceaan en bergen ligt, valt hier gemiddeld meer dan tweehonderd dagen per jaar regen. Maar vanochtend laat de zon zich even voorzichtig zien, wat zorgt voor enkele mooie vergezichten. Toch houden wij het niet droog, want binnen het half uur moeten we twee keer de rivier oversteken om verder te kunnen. Daarna volgt al snel de eerste klim.

Na anderhalf uur komen we in een enorme vallei met steile bergwanden en snelstromende watervalletjes. Uit een soort scheur rechts in het berglandschap zien we een rivier tevoorschijn komen.

Hier verliezen we meteen al onze eerste twee groepsleden. We zijn nog niet halverwege of Austin, een van de drie Amerikanen, gebaart ons te stoppen: ‘Ik denk dat ik moet overgeven.’ Nog voordat we kunnen reageren, voegt hij de daad bij het woord. We kunnen niets anders doen dan toekijken. We zien hem wit wegtrekken en trillen op zijn benen. David, een van de begeleiders, besluit om samen met Austin terug te gaan nu het nog kan. ‘Als hij hier al problemen heeft, redt hij U Pass zeker niet’, zo oordeelt David. Even overlegt hij met medebegeleider Susan, dan maken David en Austin rechtsomkeert. Met z’n vijven vervolgen we onze tocht richting U Pass.

Watervalletjes

Na anderhalf uur komen we in een enorme vallei met steile bergwanden en snelstromende watervalletjes. Uit een soort scheur rechts in het berglandschap zien we een rivier tevoorschijn komen. ‘Daar is U Pass’, vertelt Susan. We wandelen stroomopwaarts naast de rivier en al snel ligt de steile U Pass voor ons. Dit wordt een zware klus. De rivier zoekt de kortste weg tussen de snelle rotsen en klettert naar beneden. De klim is uitputtend maar absoluut de moeite waard, ondanks de opgekomen regen. Eenmaal op de top kijken we met een voldaan gevoel naar beneden. Dat hebben we mooi gedaan, dat ligt lekker achter ons.

Eenmaal op de top kijken we met een voldaan gevoel naar beneden. Dat hebben we mooi gedaan, dat ligt lekker achter ons.

Wat ik echter niet weet, is dat de afdaling aan de andere kant nog veel steiler en gladder is. En daardoor gevaarlijk. Tijdens het eerste deel van de afdaling is helmgras de enige houvast. Om de tien meter verlies ik mijn evenwicht en glijd ik een stuk naar beneden. Gelukkig kom ik op mijn weg geen rotsen tegen. Het regent inmiddels hard en ik voel me onzeker en onmachtig. Ook de anderen hebben problemen met hun stabiliteit en gaan meerdere malen onderuit. Ik realiseer me dat ik elke stap geconcentreerd en vol vertrouwen moet nemen. Elke stap moet nu raak zijn, een misser kan ik me niet veroorloven. Mijn kracht neemt echter snel af en mijn benen beginnen te zwabberen. Langzamerhand maakt het helmgras plaats voor rotsen. Dit zorgt voor iets meer stabiliteit, maar het blijft glad en glibberig. Genieten is er zeker niet bij.

Maaltijd

Na enkele uren afzien wordt de afdaling geleidelijk wat vlakker en komt mijn vertrouwen beetje bij beetje terug. Omdat het al aardig laat begint te worden en iedereen vermoeid en doorweekt is, besluiten we een slaapplaats voor de nacht te zoeken. We klimmen een stuk de berghelling op, het bos in, maar nergens kunnen we een vlakke ruimte vinden. We moeten genoegen nemen met een plekje midden in de bush, bovenop struiken en boomstronken, dicht bij een diepe afgrond. Na een geïmproviseerde maaltijd duiken Wade en ik snel onze tent in, daar waar het droog is. We drinken enkele biertjes om zowel de sfeer als de slaap te bevorderen. Het werkt en we pakken zelfs meer slaap dan de eerste nacht.

We ontbijten aan naast de kabbelende rivier en genieten van de serene rust en het adembenemende landschap. Vandaag is een stuk makkelijker dan gisteren.

De volgende dag maakt veel, zo niet alles, goed. ’s Ochtends regent het nog, maar na een uurtje klaart het op en breekt de zon tussen de wolken door. De mist trekt weg en langzaam maar zeker komen de besneeuwde bergtoppen te voorschijn. Een schitterend gezicht. We ontbijten naast de kabbelende rivier en genieten van de serene rust en het adembenemende landschap. Vandaag is de tocht een stuk makkelijker dan gisteren. We hebben de U Pass achter ons gelaten en dienen alleen nog maar het pad naar eindpunt te volgen. Een tocht van ongeveer vijf uur. We wandelen door het regenwoud, naast de snelstromende rivier. Overal om ons heen zien we watervalletjes en meanderende stroompjes die uitkomen in de rivier. De diverse groentinten van de vegetatie in combinatie met het blauwe, levendige water zorgen voor mooie kleurencombinaties.

Slechts tweemaal zijn we genoodzaakt de rivier over te steken. De eerste keer is de stroming erg sterk en gaan we geketend aan elkaar naar de overkant. De tweede keer kunnen we een touwbrug gebruiken.

IJzeren touwbrug

We lopen stevig door en hebben een lekker ritme te pakken. Slechts tweemaal zijn we genoodzaakt de rivier over te steken. De eerste keer is de stroming erg sterk en gaan we geketend aan elkaar naar de overkant. De tweede keer kunnen we een ijzeren touwbrug gebruiken om de rivier over te steken. Erg makkelijk. Na deze hindernis zijn we dichtbij het eindpunt. We lopen nog een klein half uurtje en komen dan eindelijk aan op de plaats waar we twee dagen geleden met de bus aankwamen.
Hoewel ik hier al eerder ben geweest, zie ik nu pas het bord met de verschillende wandelroutes. Ook zie ik nu pas voor het eerst de mededeling over onze tocht: ‘U Pass is a difficult route which requires alpine experience.’ Misschien ben ik wel blij dat ik dit niet wist voordat ik aan de trip begon. Moeilijk was het zeker, afzien zelfs. Maar achteraf blijkt het toch altijd weer een mooie ervaring.