Frans Polynesië
‘The times they are a changin’, zong Bob Dylan. En ook Frans Polynesië lijkt er niet aan te ontsnappen. De archipel, en vooral Tahiti, was lang het ultieme paradijs in ons collectieve droombeeld. Tot de Franse kernproeven op Mururoa dat ballonnetje doorprikten. Frans Polynesië blijft zoet, maar voortaan dus met een snuifje zout.
Bora Bora moet zowat het mooiste prentje zijn dat de Pacific te bieden heeft. Een onooglijk stipje temidden van de meer dan honderd eilanden van Frans Polynesië, die zich qua verscheidenheid en afstanden niet in één hokje laten stoppen. Opvallend is dat op zes na alle eilanden kleiner zijn dan honderd vierkante kilometer. De keten strekt zich uit over maar liefst tweeduizend kilometer. En eigenlijk bestaat het land uit vijf archipels: Gambier, Tuamotu, de Australs, de Markiezen en tenslotte de Genootschaps- of Society eilanden.
Frans Polynesië, het Bora Bora rif.
Polynesische kunst
Op de afgelegen Gambiers is toerisme, laat staan massatoerisme, zo goed als onbekend. En is het Robinson Crusoë-gevoel dus ook het sterkst. In de Tuamotu archipel ligt Rangiroa, het op een na grootste atol ter wereld. Wat zoveel betekent als een gigantische landring in zee, met middenin een grote lagune. Een hemel op aarde voor duikers. Wie van de primitieve Polynesische kunst in hout en steen houdt, moet naar de Australs. De Markiezen staan in reisgidsen en geschiedenisboekjes dan weer steevast als synoniem van de plaats waar de Belgische dichter-zanger Jacques Brel en de Franse schilder Paul Gauguin hun laatste dagen doorbrachten.
De Genootschapseilanden tenslotte zijn de thuis van het bekende Tahiti en de hoofdstad Papeete. Op Tahiti woont goed driekwart van de totale Frans Polynesische bevolking. En heb je het liever nog een ietsje drukker? Kom hier dan in juli het heiva feest meevieren. Dat is zowat het carnaval van Rio verplaatst naar de Stille Oceaan.
Papeete
Is Frans Polynesië duur? Eh… ja. Het is mogelijk om in dit aards paradijs rond te hangen voor minder dan tweehonderd gulden per dag, maar je zult je best moeten doen. Dat betekent dus: geen chique restaurants, geen dure hotels, geen snorkelinitiatie of zonnige cruise van eiland naar eiland, geen zwoele cocktails in het nachtleven van Papeete. Maar iedereen heeft zo z’n eigen beeld van het paradijs, en het kan ook bescheidener, voor wie een beetje uitkijkt tenminste.
Gambiers
En tot slot de hamvraag. Dichten we de archipel niet beter de naam “Polynesisch Frankrijk” toe? Een minder makkelijke vraag. Maar ook hier hangt het ervan af hoe je wil reizen. De gin fizz in de baai van Papeete is dezelfde als die in Saint-Tropez, maar wie het lef heeft naar de Gambiers te gaan, komt in een vergeten wereld, en trekt best z’n eilandschoenen aan.
Frans Polynesië op de kaart.
