Mongolië

Opmerkelijk was dan ook toen enige tijd geleden het bericht kwam dat de overblijfselen van Genghis Khan gevonden waren in de Chinese provincie Xinjiang. Over de laatste rustplaats van Genghis Khan is eeuwenlang gespeculeerd. Mongoolse onderzoekers geloven dat hij in de Mongoolse Khentibergen ligt begraven, vlak bij de hoofdstad Ulan Bator. Het valt te betwijfelen de Mongolen blij zullen zijn met de vondst van de Chinezen. De Mongoolse regering heeft sinds de onafhankelijkheid in 1990 Japanse en Amerikaanse expedities toegestaan het graf te zoeken op voorwaarde het met rust te laten als het zou worden gevonden. Overigens overleed Genghis Khan na een val van zijn paard, opvallend voor iemand in wiens leven de paarden zo’n grote rol speelden.
Vandaag de dag is Mongolië nog steeds een land van paarden. Afgelopen winter, de strengste sinds honderd jaar, verloor eenvijfde van het aantal paarden het leven, een humanitaire ramp voor Mongolië dat al zo zwaar werd getroffen door de economische crisis in Azië. Wie door het onherbergzame Mongolië reist ziet echter nog regelmatig grote hoeveelheden paarden samen geclusterd. Meestal is dit op plaatsen waar de nomadenfamilies zijn neergestreken en voedsel voor hun veekuddes te vinden is. Het land zelf bestaat naast de Gobi-woestijn voornamelijk uit gras en onmetelijke steppes. Afgezien van de paar steden die het land herbergt is Mongolië één van de dunst bevolkte landen ter wereld. Een teken aan de wand is dat in de hoofdstad Ulan Bator een kwart van de bevolking leeft.

In de Gobi woestijn zijn de kamelen zadels opgehangen, naast een ger, de traditionele tent van de Mongolen.

Gobi-woestijn

Eén van de beste manieren om een snelle indruk van het uitgestrekte land (drie keer zo groot als Frankrijk) te krijgen, is met de trein het land van noord naar zuid te doorkruisen. De Transsiberië Express biedt een aftakking die net na het Baikalmeer afbuigt naar Mongolië en doorrijdt tot de Chinese hoofdstad Peking. Wie echter een beter inzicht in de Mongoolse samenleving wil krijgen, kan het best enkele dagen een auto huren en er zelf op uit trekken. Het openbaar vervoer is ook een optie, maar de busdiensten rijden meer niet dan wel op tijd en een zitplaats zit er doorgaans niet in. Onderweg kom je de ene na de andere nomadenfamilie tegen, zonder uitzondering slapend in hun karakteristieke tent: de ger of yoert. Net voor het meest desolate gedeelte van de Gobi-woestijn ligt Ulan Bator, een grauwe stad waar je afgezien van de verplichte nationale musea en kloosters snel bent uitgekeken.

Gandan-Klooster

Op het centrale plein in deze stad (700.000 inw.) riep in juli 1921 de Held van de Revolutie, Damdiny Sükhbaatar, de onafhankelijkheid uit en kwam er een einde aan de Chinese overheersing. Nadien werd Mongolië sterk afhankelijk van de communistische Sovjet-Unie. Daaraan kwam tien jaar geleden een einde met de omvorming tot een democratische rechtsstaat, maar de ontwikkeling gaat met horten en stoten. Met name de Mongoolse politiek zou best een handleiding ‘hoe om te gaan met democratie’ kunnen gebruiken. Het ene schandaal volgt het andere op en vorig jaar nog werd een vooraanstaand politicus vermoord.

Ulan Bator

Het land moet het vooral hebben van de prachtige natuur en de kunstschatten die de heersers van weleer hebben achtergelaten. Het boeddhistische land beschikt tevens over een aantal bijzonder fraaie kloosters, waarvan het Gandan-klooster in Ulan Bator een van de mooiste is. Voor een westerling is Mongolië een goedkoop land, voor nog geen drie euro kun je uitgebreid gaan uit eten. Een taalbarrière is er nauwelijks. Het Mongools lijkt voor een buitenstaander veel op het Russisch omdat ze beiden het Cyrillische alfabet hanteren. Qua grammatica verschillen de talen echter drastisch. Toch kom je een heel eind als je het Cyrillische alfabet een beetje kent. En anders probeer je met de vriendelijke bevolking te communiceren met de gebruikelijke handen en voeten.