Albanië

Albanië het kleine land tussen Joegoslavië, Macedonië en Griekenland in is een beetje het lelijke eendje van Europa. Het armste land van het Europese continent is een waar smokkelparadijs. De voornaamste smokkelgoederen zijn wapens en olie en als in zoveel arme landen is door die zwarte handel ook in Albanië een kleine elite van rijke zakenmensen ontstaan die in grote auto’s rondrijdt. De noordelijke streken (grenzend aan Montenegro) zijn de belangrijke doorvoerhavens van de smokkelgoederen naar de rest van de wereld.

In Tirana een overzicht van het centrale plein.

Dictator Enver Hoxha

Albanië heeft niet alleen een van de langste dictaturen achter de rug, maar is in haar verleden ook een speelbal geweest van de grotere landen in de regio. Maar naast dat flipperkastvoetbal kende het land in de zestiger jaren ook een eigen culturele revolutie. Een beetje zoals de voormalig leider Chinese leider Mao Zedung in zijn eigen land organiseerde. Het land heeft lange tijd onder het juk van een zwaar communistisch regime gestaan en was volledig van de buitenwereld afgesloten. Nadat het land in 1944 van het Duitse bezetters werden bevrijd, kwam het onder leiding te staan van de communistische dictator Enver Hoxha, die tot 1991 met harde hand regeerde. Sinds 1992 is het een parlementaire democratie, met een gekozen leider. Begin jaren negentig heeft het tevens de grenzen voor buitenlandse toeristen opengesteld, en dat geldt met name voor het zuiden van het land. Mede door de oorlog in het noorden van het land, dicht met de grens met Kosovo, is het in dit gebied nog onrustig

Kosovo crisis

Albanië grenst net als Kroatië en Italië aan de Adriatische zee, maar echte trekpleisters heeft de kust van het land niet. Dat wil zeggen, er zijn wel mooie stranden, maar er is nauwelijks accommodatie beschikbaar. Albanezen staan net als Italianen niet om de talenkennis bekend, maar waar de Italianen meesters zijn in het bespelen van toeristen, hebben de Albanezen nog nauwelijks de kans gehad om toeristen te trekken. Het land is te onrustig, is te vaak negatief in het nieuws geweest. Dat schrikt toeristen af. Neem alleen maar het voorbeeld van de Kosovaarse vluchtelingen die massaal naar Albanië vluchtten tijdens de Kosovo crisis (1998). En het beeld van Albanese bootvluchtelingen zal bij menigeen nog op het netvlies staan gegrift.
Nee, dat zijn geen manieren om je als land aantrekkelijk te maken voor een vakantie. En toch heeft Albanië als een van de weinige Europese landen nog een eigen cultuur. Het land kenmerkt zich door een mix van religies, van idyllische stranden en puntige bergen tot dorre woestenijen en verwaarloosde plaatsjes.

Het Dhermi klooster, gelegen op de heuvel.

Onherbergzaam Albanië

Albanië is een vrij onherbergzaam land, bedekt met gebergten. De hoogste pieken liggen rond de 2800 meter. Langs de kusten van de Adriatische en Ionische Zee liggen nog maagdelijke stranden met een blauwe zee, nog onaangetast door het massatoerisme. Tirana is de hoofdstad van het land. De gebouwen hebben veel Russische invloeden en wat meteen opvalt is het Skënderberg plein, een grote open ruimte in het hart van de stad. Wat je zeker moet bezoeken is het Nationale Museum van Historie, de Moskee van Ethem Mey en het Paleis van Cultuur. In de grote steden zijn overnachtingsmogelijkheden.
De weinige reizigers komen per boot van Italië naar Albanië, voor een kort bezoek van een paar dagen. Ook is er een bootverbinding via Korfu, het Griekse eiland dat vlakbij Albanië ligt. Vanaf Korfu maken verschillende reisorganisatoren tochten naar Saranda, de toegangspoort van Zuid-Albanië. Het is een kleine stad, ingeklemd tussen bergen en de Ionische Zee, met aangename stranden. Naast buitenlandse toeristen komen hier ook veel Albanezen om te trouwen.

Shkodra en Durrës

Shkodra en Durrës zijn oude, historische stadjes, waar je veel overblijfselen vindt uit vorige eeuwen. Shkodra is zelfs een van de oudste steden van Europa, waar al 500 voor Chistus een fort werd gebouwd. In de buurt van Korfu ligt ook Butrint, omgeven door een landschap met olijf- en sinaasappelbomen. Hier vind je vooral veel archeologische ruïnes, die dateren uit de Griekse en Romeinse tijd. Met onder meer het oude amfitheater, de tempel van Aesculapius, een abdij en de vestingsmuren uit de klassieke oudheid. Door het bergachtig gebied is de gemiddelde temperatuur zeer verschillend, afhankelijk van de hoogte. De zomers zijn droog en kort. In het binnenland ligt een middeleeuws stadje, Gjirokastra. Je treft hier nog forten en kastelen aan, met onder meer het nationale museum van de Wapens. Je kunt in dit stadje ook eten en overnachten in een van de bed&breakfasts.