1000 Kraanvogels in Noord-Korea

door Reis om de Wereld
Gepubliceerd: Laatst ververst op 113 views

Michael Krieger beschrijft zijn indrukken van een bijzondere reis door Noord-Korea. Zijn avonturen beginnen in Beijing, waar ze per trein naar Pyongyang vertrekken. In het eerste deel beschrijft hij de reis naar Noord-Korea en hun eerste dagen van aankomst. Hij bezoekt ondermeer de grens tussen noord- en Zuid-Korea, een indrukwekkend maar ook bizar schouwspel. Daarna reist hij door het zwaar communistische land en blijft zich verbazen.

Michael Krieger

We vertrekken vanuit de Chinese hoofdstad Beijing. Omdat wij naar Noord-Korea gaan moeten Steef en ik in de allerlaatste wagon plaatsnemen.. De drie laatste horen bij het Koreaanse gedeelte van de trein. Ze zijn donkergroen en het personeel is Koreaans. Driftig lopen de korte mannetjes in hun grijze uniformen heen en weer, bevelen schreeuwend en druk overleggend met hun Chinese collega’s. Wij staan wat ontheemd met onze tickets te zwaaien hetgeen op zich al een grappig gezicht is.

Koreanen

Een neger en een blanke van 1.85 in korte broek met rugtassen tussen kleine Koreanen van 1.60 en dan toch genegeerd worden. Aha! Eindelijk worden we toch opgemerkt. Eén van de kleine mannekes gebaart dat hij onze tickets wil zien en na een vluchtige blijk erop geworpen te hebben, wenkt hij ons hem te volgen.

Verbazend snel voor iemand met zulke korte beentjes gaat hij ons voor naar onze wagon. Steef en ik hebben de grootste moeite hem bij te houden. In de trein houdt hij stil bij een coupe waar we conform onze tickets de bedden 15a en 15b krijgen toegewezen. Met de bedden is niks mis, maar wel met wat er op de bedden ligt. Een gigantische stapel dozen voorzien van onleesbare Chinese en Koreaanse tekens belemmeren ons ervan onze vermoeide benen te strekken. “Maar dan hoe dan”? gebaren wij naar de man wijzend op de bedden en onze handen tegen de slaap gedrukt als teken dat wij daar de nacht moeten doorbrengen.

Een knipoog en een sussend gebaar dat zoveel moet betekenen als wees gerust alles komt goed, kan onze ongerustheid niet helemaal wegnemen. De man vertrekt weer naar buiten en wij gooien onze tassen boven op de dozen. Steef loopt naar het raam van de coupe vanwaar hij het perron kan overzien. “Mike kom eens” roept hij plotseling. Aan zijn stem te horen is er nog meer slecht nieuws. Ik steek mijn hoofd uit het raam en zie wat Steef zo ongerust maakt. Een gigantische oplegger komt aangereden volgeladen met dozen voorzien van dezelfde tekens als die in de coupe. Even denk ik nog dat het gevaarte voorbij zal rijden, maar dit is ijdele hoop.

Vlak voor onze neus blijft dat ding stilstaan. “Volgens mij worden dit 24 lange hete uren op de trein” Steef knikt en kijkt naar het bordje dat de temperatuur aangeeft. 42 graden. Wij laten de coupe voor wat het is en nemen plaats op een bankje op het perron, kijkend hoe de dozen in de trein verdwijnen. Om precies halfzes worden wij door “onze”conducteur de trein ingejaagd en geloof het of niet onze bedden zijn leeg en opgemaakt. Wij lopen een rondje door de overige coupes en overal zijn dozen vakkundig in de allerkleinste hoeken, kieren en gaten weggestopt. De airco van de trein treedt in werking bij het vertrek hetgeen absoluut geen overbodige luxe is.

Wij hebben ons geïnstalleerd in de coupe waarvan de twee overige bedden nog leeg zijn en willen net een dutje gaan doen, als de deuren worden opengeschoven en een hoogzwangere Koreaanse vrouw, haar man en een heel gevolg aan jonge Koreanen binnenlopen en ons begroeten of ze ons al jaren kennen. De man van de vrouw en twee anderen nemen plaats op het bovenste bed de vrouw en de overige twee op het onderste. Het wordt een lange vermoeiende, gezellige maar vooral leerzame reis.

Op het station van Pyongyang samen met de gidsen O en Kim.

Op het station van Pyongyang samen met de gidsen O en Kim.

Amicaal tot aan de grens

De zwangere vrouw spreekt vloeiend Engels en stelt het gezelschap aan ons voor. Haar man Park is diplomaat in China, en de vier andere jonge mannen zijn allen student medicijnen en gaan met vakantie naar huis. Zij zelf is vertegenwoordigster van het bekende Pyongyang Circus en sluit contracten af voor optredens over heel de wereld.

Zij is nu bijna 8 maanden zwanger en gaat een poosje naar huis. Nadat zij alles over het groepje verteld heeft kijken zes paar ogen ons vragend aan. Wij begrijpen hieruit dat wij nu aan de beurt zijn ons levensverhaal te vertellen. Toen het hun duidelijk werd dat wij gemeente ambtenaren zijn en dus voor de overheid werken ontlokt dat instemmende knikjes aan onze coupe genoten. Voor zulke doorgewinterde communisten bestaat er maar één werkgever en dat is de staat en het liefst een staat met een leider als de hunne: Kim Il Sung de Grote Leider en President voor de Eeuwigheid. Het blijft een komen en gaan van Koreanen in onze coupe en allemaal zijn ze vriendelijk en amicaal tot aan de grens.

Grote Leider

Tot aan de grens hebben de meeste Koreanen in hun hemdjes en onderbroeken gezeten. In Dandong de laatste stop in China wassen en scheren zij zich en doen hun zondagse kleding aan. Massaal worden bloemen ingeslagen. “Wat een romantische gasten” zeg ik nog half grappend tegen Steef “Nemen ze nog even een bosje bloemen voor moeder de vrouw mee”.

De trein rijdt stapvoets over een gammele brug Noord-Korea binnen. Nog voor hij helemaal stilstaat staan plotseling een stuk of 10 douaniers aan boord om de paspoorten te controleren. De pascontrole stelt niet veel voor, maar de controle van de bagage neemt drie uur in beslag. Alle boeken en geluidsmaterialen worden stuk voor stuk gecontroleerd. In dit meest gesloten land ter wereld neemt men geen enkel risico dat ook maar één enkel stuk anti propaganda het land wordt binnengesmokkeld. Heel even is er nog paniek als een jonge vrouwelijke douanier Steef zijn e-dentifier van de ABN-Amro ontdekt. Is het een mobiele telefoon?

Die zijn streng verboden in Noord-Korea. De zwangere vrouw redt ons en wij mogen blijven. Na de controle begeven plotseling alle Koreanen zich naar het perron. In parade pas komen twee militairen aangelopen klakken met hun hakken en salueren. De treinreizigers hebben de bloemen die zij in Dandong hebben gekocht bij zich. Aangevoerd door Park de diplomaat en zijn vrouw lopen zij zonder ons een blik waardig te keuren achter de twee soldaten aan het station uit. Steef en ik volgen op een gepaste afstand en zien door de hekken van de stationspoort de groep halt houden bij een gigantisch standbeeld van de Grote Leider.

Stuk voor stuk worden de bloemen bij het beeld neergelegd waarbij men eerbiedig een diepe buiging maakt. Mijn theorie over romantische Noord-Koreanen word aan diggelen geslagen. Terug in de trein vegen de diplomaat en enkele van de studenten hun tranen af. Hij kijkt mij aan en zegt met beverige stem: “Ziet u het is vandaag de sterfdag van onze president en wij houden zoveel van hem” Hij wijst naar de hemel, er vliegen een aantal kraanvogels voorbij. “Elk jaar op zijn sterfdag vliegen er 1000 kraanvogels over ons land. Uit respect voor hem.”.

Een reusachtig gebouw

“Hello my name is Michael; and I’m Steef” beantwoorden wij op het station van Pyongyang de groet van onze twee gidsen. Wij nemen nog kort afscheid van de zwangere vrouw en volgen Kim en O naar het gereedstaande busje waar Mr Lee onze chauffeur de rugtassen van ons overneemt. Wij rijden in de vallende avond Pyongyang binnen. Ons hotel, een reusachtig gebouw ligt op een soort schiereiland en is 45 verdiepingen hoog. Wij krijgen een kamer op de 41e toegewezen.

Nadat wij met z’n vieren nog een late maaltijd hebben gebruikt en Kim en O ons erop hebben gewezen dat wij alles mogen fotograferen behalve militaire objecten, en dat zij voor onze eigen veiligheid de hele week met ons zullen meereizen kunnen wij eindelijk gaan slapen. Kamer 1015 op de 41e verdieping is gedurende deze week de enige plek waar we alleen zullen zijn. Vermoeid zijgen wij op onze bedden neer. Steef kijkt mij aan en zegt: “Welkom in Noord-Korea” Ik sta op en loop naar het raam, er vliegt weer een kraanvogel voorbij. “Welkom in het land van 1000 kraanvogels”

Een vakantie aan Noord-Korea is een strak geregisseerd geheel had de reisorganisatie in Nederland ons van tevoren laten weten, en voor een deel klopte dat ook. Er alleen op uit gaan is er niet bij, maar met de juiste gidsen, en die hadden wij is er veel meer mogelijk dan er op het officiële programma staat. Naast de officiële plichtplegingen die ons de hele week bezighielden was er altijd nog tijd voor iets onverwachts zoals het bezoeken van winkels, een bowlingavond of een biertje pakken in een zaaltje dat een kroeg moest voorstellen. De vakanties in Noord-Korea zijn dusdanig georganiseerd dat als je je aan het programma houdt geen rooie cent nodig hebt.

Alles is betaald en geregeld vanuit Nederland. Westerse televisie documentaires deden ons geloven dat er in Noord-Korea niks mogelijk was, en dat er nauwelijks verkeer in de hoofdstad Pyongyang reed. Ook zouden er geen winkels en warenhuizen zijn en als ze er waren, dan slechts voor de schijn en zonder klanten. Ik weet niet wat andere reizigers ervaren hebben, maar wat het verkeer in Pyongyang betreft kan ik vertellen dat er behoorlijk wat auto’s, bussen, trams en trolley bussen reden. Goed het is geen Amsterdam, maar zeker voldoende verkeer om op diverse hoeken politieagentes de boel te laten regelen.

Wat betreft de winkels kan ik vertellen dat je geen winkelstraten als de Kalverstraat zal aantreffen en dat u er geen modieuze kleding kunt kopen, maar de winkels en warenhuizen van soms wel 5 verdiepingen die wij probleemloos konden bezoeken, waren vol met winkelend publiek. Jong en oud zochten op diverse afdelingen naar artikelen van hun gading; kleding, televisies, snoep, koek en babyartikelen. De bezoeken aan de winkels stonden niet op het programma en gebeurden spontaan. “Kim ik heb nog scheermesjes nodig kunnen wij even bij een winkel stoppen”? “Maar natuurlijk daar zijn winkels toch voor mijn vriend”

De Grens bij de demarcatielijn tussen Noord en Zuid Korea.

De Grens bij de demarcatielijn tussen Noord en Zuid Korea.

Jonge kunstenaars

Nadat wij de scheermesjes hadden gekocht vertrokken wij richting Kaesong gelegen op 150 kilometer van de hoofdstad. Nabij Kaesong ligt ook Panmunjon de plaats waar de beroemde/beruchte demarcatielijn de twee Korea’s scheid. In Kaesong zouden wij eerste een bezoek brengen aan de graftombe van de laatste koning uit de Koryo dynastie Kongmin genaamd. Op weg naar de tombe kwamen wij langs kleine dorpjes en ongeasfalteerde binnenwegen. Opvallend was de goede staat waarin de meeste huizen zich bevonden.

De eerder genoemde westerse documentaires wilden ons ook doen geloven dat je met de gewone bevolking totaal geen contact kreeg, maar bij de tombe konden wij ongehinderd praten met enkele jonge kunstenaars en kinderen die aan het hockeyen waren. Ik ga u niet vertellen dat het altijd zo gaat, maar in ons geval en met onze gidsen was dat wel zo en ik vertel puur vanuit eigen ervaring. We reden terug naar het centrum van Kaesong alwaar wij de nacht zouden doorbrengen in een traditioneel Koreaans huis met matrassen en kussens van kersenpitten. Heerlijk voor mensen met rugklachten zoals ik. De volgende dag zou de meest bizarre worden van deze vakantie.

Een bezoek aan de demarcatielijn stond op het programma. Aan weerszijden van de grens waren een miljoen soldaten gelegerd. De Zuid-Koreanen worden ook nog gesteund door zogenaamde Amerikaanse militaire adviseurs. Het is één van de meest gespannen situaties op de wereld mede omdat de afstand van de demarcatiezone tussen de twee landen niet meer dan 10 meter bedraagt. Een week of twee voor ons bezoek aan Noord-Korea was er rond dezelfde demarcatielijn, maar dan op zee een schermutseling tussen schepen van de beide Korea’s, waarbij er enkele doden waren gevallen.

Hoofddader Amerika

Toen wij het gebied binnen reden werden wij aan de poort opgewacht door een jonge luitenant. Het bizarre aan de situatie was dat wij mochten fotograferen wat we wilden, terwijl normaal gesproken op het fotograferen van één enkele militaire jeep een zeer strenge gevangenisstraf staat. En hier omringd door twee miljoen soldaten mocht alles op de foto. De luitenant deed zijn verhaal. In de Koreaanse oorlog tussen 1950 en 1953 was bijna heel zijn familie uitgemoord door de Amerikanen.

Daarom hadden hij en zijn overgebleven 5 broers besloten het leger in te gaan en hun land te verdedigen tegen de imperialisten. We kregen daarna nog een rondleiding op een betrekkelijk veilig gedeelte van het gebied, en konden o.a. de barakken bezichtigen waar de wapenstilstand (er is officieel nog geen vrede) in 1953 werd gesloten. De twee tafels waar er werd getekend waren versierd met een splinter nieuwe Noord-Koreaanse vlag en een oud vod dat de vlag van de Verenigde Naties moest voorstellen.

De oorlog had onder regie van de VN plaatsgevonden. Verder was er een display met de vlaggen van de naties die aan de oorlog hadden deelgenomen en tot onze schrik en verbazing, stond ook onze nationale driekleur in de vitrine. De luitenant wees op de vlag en zei: “Dit is jullie vlag dus eigenlijk zijn wij nog in oorlog met jullie land, maar het vredelievende Noord-Koreaanse volk koestert geen haat of wraakgevoelens tegen jullie, want wij weten dat de hoofddader Amerika jullie land heeft gemanipuleerd”.

“Het feit alleen al dat jullie hier staan zien wij als een daad van vriendschap, wees welkom en ga met mij mee zodat jullie kunnen zien hoe de imperialisten ons volk gescheiden houden”. Wij gaven hem gelijk en vertelden voor de zekerheid erbij dat wij tegen elke vorm van oorlog waren.

Demarcatielijn

Wij namen plaats in een militaire jeep geflankeerd door gids Kim, de luitenant en twee soldaten (uiteraard voor onze veiligheid) en vertrokken naar de plaats van de grens waar wij met eigen ogen de imperialisten konden zien. Aangekomen op de plaats van bestemming kregen Steef en ik een raar gevoel van binnen. Jonge Koreaanse soldaten aan beide kanten van de grens hielden elkaar angstvallig in de gaten. De Zuid-Koreanen droegen Amerikaanse pilotenbrillen met spiegelglas, waardoor hun ogen niet zichtbaar waren.

Er stonden vijf barakken op de grens en de scheidingslijn liep precies door het midden van deze oude gebouwen. Wij mochten naar binnen want in de barakken mag je ongehinderd van noord naar zuid lopen. Je kon niet door de deur aan de zuidkant naar buiten want daar hielden twee Noord-Koreanen de wacht. Toen wij in één van de barakken rondliepen werd er plotseling op het raam getikt en wij keken in de ogen of eigenlijk naar de brillenglazen van een Zuid-Koreaanse militair die naar binnen gluurde.

Hij stond met de punten van zijn laarzen precies tegen de rand van de demarcatielijn aan. “Schenk er maar geen aandacht aan zei de luitenant ze proberen ons gewoon uit te lokken” De verschijning van de soldaat gaf ons een onbehagelijk, bijna beangstigend gevoel. Mijn God, je zal hier dag in dag uit moeten staan.

Snelweg van de hereniging

Aan de Zuid-Koreaanse kant van de grens was er een groot grijs gebouw dat bemand werd door de Amerikanen. Toen wij weer buiten stonden maakten van de Amerikaanse soldaten die constant bevelen riepen naar de Zuid-Koreanen, foto’s van ons met toestellen voorzien van gigantische telelenzen. Ik ben er nu zeker van dat ik Amerika niet meer binnenkom want een bezoeker van een schurkenstaat moet zelf ook een schurk zijn. Vanuit de luidsprekers op het gebouw schalden Engelstalige en Koreaanse antipropaganda die de Noord-Koreanen opriep over te lopen naar de goede kant van de wereld. Wij werden er stil van.

Wie intimideert wie vroeg ik me af. De luitenant klopte ons op de schouder en zei dat het tijd werd te vertrekken. Wij bedankten hem en spraken de hoop uit dat het snel echt vrede mocht worden. Hij glimlachte en schudde ons de hand klakte met zijn hakken salueerde en vertrok met zijn soldaten terug naar zijn kantoor. Op de terugweg naar Pyongyang die ironisch genoeg over de snelweg gaat die de naam draagt “Snelweg van de hereniging van ons volk” waren wij muisstil. Kim en O keken elkaar aan maar zeiden geen woord.

Elk met onze eigen gedachten reden wij Pyongyang binnen. Kim verbrak als eerste de stilte. “Ik hou ook niet van oorlog, maar zolang ik leef heerst er een oorlogsdreiging ik weet niet anders. Ons systeem mag dan niet foutloos zijn, maar ik zal mijn land altijd blijven verdedigen want ik hou van mijn land”. Wij stapten uit voor ons hotel en weer vlogen er kraanvogels voorbij. Kim keek omhoog en glimlachte. Heel even leek het alsof hij naar de vogels zwaaide. “Ik zie jullie morgenochtend bij het ontbijt, slaap lekker. Hij draaide zich om en stapte in het busje en terwijl wij naar binnen liepen riep hij vanuit de bus.

1000 kraanvogels

Toen Kim Il Sung president van Noord-Korea in 1994 overleed luidde de officiële verklaring, dat er 1000 kraanvogels uit de hemel kwamen nedergedaald om hem mee te nemen. Toen zij echter zagen hoe de bevolking huilde en gebukt ging onder zoveel verdriet, besloten zij terug te keren, want een volk dat zo weent om hun Grote Leider moet voor altijd in staat zijn hun president te zien.

Zo werd Kim Il Sung de Grote Leider bijgelegd in een mausoleum en benoemd tot president voor de eeuwigheid, en dit is tijdens onze vakantiereis door het laatste strenge communistische land ter wereld goed te merken. Op de laatste dag van de vakantie worden wij na het ontbijt om precies 9.00 uur opgehaald door onze gidsen Kim en O.

Deze hele dag staat in het teken van de Grote Leider en zijn ideeën. Als eerste brengen wij een bezoek aan twee gigantische paleizen nabij de berg Myohyang. Hier heeft de president twee prachtige paleizen laten bouwen voorzien van enorme marmeren vloeren en muren. In deze paleizen van de Internationale Vriendschap Tentoonstelling staan tienduizenden geschenken uitgestald van staatshoofden, regeringsleiders en andere hoogwaardigheidsbekleders die Kim Il Sung tijdens zijn leven mocht ontvangen.

Twee grote bronzen deuren voorzien van gouden handvaten vormen de toegang tot deze enorme persoonsverheerlijking. Als ik enthousiast de deur wil openhouden voor O, word ik letterlijk op de vingers getikt door een vrouwelijke gids in die bij de paleizen de scepter zwaait. Ik kijk verschrikt op. De vrouw legt uit dat de handvaten alleen mogen worden beroerd met handschoenen. Aangezien de handschoenen gemaakt zijn voor kleine Koreaanse handen hoef ik die niet aan te doen, maar volstaat zij dit keer dat ik de ze als doekje gebruik door ze op de handvaten te leggen Onze gympen zijn taboe voor de marmeren vloer. Wij worden geacht speciale pantoffels te dragen om vooral deze heilige plaats niet te onteren.

Grote Leider

De tentoonstelling zelf stelt niet veel voor, steeds weer krijg je hetzelfde verhaal te horen van de vrouwelijk gids die in traditionele kledij en in perfect Engels steeds weer hetzelfde herhaalt. “ Dit Delftsblauw kreeg onze Grote Leider van een Nederlandse parlementaire delegatie”. De mooie oranje basketbal speciaal gemaakt voor onze president was een geschenk van mevrouw Marilyn Allbright minister van buitenlandse zaken van Amerika onder Bill Clinton”.

De tour door de paleizen duurde lang en achter ons liep steeds een vrouw van een jaar of tachtig gekleed in dezelfde jurk als de gids. Zij vetrok geen spier maar bleef gedwee op gepaste afstand van ons. Ik vroeg me af wat haar rol was. Ik keek naar Steef want het was hem ook opgevallen dat oma één of andere rol had in het geheel. O moet het door gehad hebben, want toen wij de volgende kamer binnengingen zei hij dat i.v.m. bezuinigingen overdag zo weinig mogelijk licht mocht branden en het was de taak van de oude vrouw om alle lichten achter ons uit te doen. Dus zodra wij één kamer uit waren haastte zij zich haar werk zo adequaat mogelijk uit te voeren.

Geen wonder dat er in Kim Il Sung’s paradijs geen werkloosheid heerst. Uiteindelijk kwamen wij bij de laatste zaal aan. “Dit is de belangrijkste zaal” wist O te vertellen want hierin stond het wassen beeld van de Grote Leider. Respect was geboden en er mocht niet gepraat worden. De vrouw deed de deur open en wij gingen de zaal binnen. Steef en ik moesten in het midden staan en werden geflankeerd door O en de vrouw. Wij zeiden niets en waren onder de indruk, maar niet van het beeld, want daar heb je dertien van in een dozijn bij Madame Tousseau, maar wel van de ernst waarop O en zijn collega zich van hun taak kweten.

De Grote Leider…

De Grote Leider…

Dode president

Met tranen in zijn ogen vertelde O dat alhoewel hij dit werk allang deed hij toch iedere keer weer geraakt werd door de uitstraling van de president die zo goed voor hen was geweest. “Hij heeft ons bevrijd van de Japanners en de Amerikanen en ons zoveel welvaart gebracht”. “En nu” zegt hij, “is het tijd om onze president Kim Il Sung te eren. Laten wij buigen” En daar bogen twee nuchtere Nederlanders voor een wassenbeeld van een dode president.

Het eerste dat door mij heen schoot was de wens dat mijn overleden oma dit niet zou zien, want als goed christenvrouw had zij mij verboden ooit te buigen voor iemand anders dan onze Schepper. Ik voelde mij dan ook niet helemaal op mijn gemak toen wij weer buiten stonden, maar gelukkig was het een mooie dag en zaten wij in een prachtig bergachtig gebied met veel watervallen, maar toch bleef het wassenbeeld nog enkele uren op mijn netvlies geplakt.

Gebrekkige distributie

Op weg terug naar Pyongyang viel het ons op dat er uit de schoorsteen van enkele fabrieken wel degelijk rook kwam en niet zoals de westerse pers ons deed geloven dat alle fabrieken stil lagen. Volgens Kim werd in deze twee fabrieken o.a. kunstmest en huishoudelijk materiaal zoals, potten, pannen en serviesgoed gemaakt. Op de vraag of wij ook langs fabrieken zouden komen die wapens maakten moest hij lachen. “Natuurlijk niet” zouden jullie dat ook aan ons laten zien”? was zijn nuchtere antwoord.

Wij hadden de smaak te pakken en wilden van hem van alle kanten bedreigd, omdat wij het op onze manier willen doen. Amerika bezit nucleaire wapens die op al hun vijanden staan gericht. Ik zal eerlijk tegen jullie zijn, ik weet het niet of wij nucleaire wapens hebben want zo hoog sta ik niet op de ladder binnen de partij, maar ik weet wel dat wij een sterk en gemotiveerd leger hebben dat trouw is aan de Grote Leider en dat op zich is al een prachtig kernwapen”. Wij geloofden hem zonder meer.

Het viel ons op dat vooral Kim heel open was en durfde te praten over de problemen in het land, zoals de voedseltekorten als gevolg van de grote overstromingen van een aantal jaren terug. Kim gaf toe dat er mensen waren gestorven in die tijd, echter niet door de tekorten, maar door de gebrekkige distributie. De coördinatie lag teveel in Pyongyang waardoor de hulp goederen niet op tijd overige plaatsen konden bereiken. Gelukkig had men hieruit lering getrokken en was het e.e.a. veranderd en waren o.a. landbouwtechnieken en machines aangepast aan de eisen van deze tijd.

‘Ik kreeg gelijk. Als afsluiting van de middag, zou de belangrijkste gebeurtenis plaatsvinden. Een bezoek aan het allerbelangrijkste en grootste beeld van Kim Il Sung de president voor de eeuwigheid’

Speldjes op hun borst

Onze volgende stop was het nationale parlement. Het is een prachtig gebouw met ook hier prachtige marmeren vloeren en stijlvolle meubels. Behalve een grote vergaderzaal waren er diverse kleine zalen gebruikt voor commissie vergaderingen en voor de ontvangst van buitenlandse delegaties. In de grote vergaderzaal staat uiteraard een enorm beeld van de Grote Leider die toekijkt of de leden van het parlement hun werk doen zoals hij het gewild zou hebben.

Trouwens je ontkwam niet aan zijn beeltenis want op alle gebouwen zoals treinstations, scholen en noem maar op keken hij en zijn zoon neer op hun onderdanen. Zijn zoon had trouwens de rol als leider van zijn vader overgenomen, maar omdat die president voor de eeuwigheid is kon Kim jr. (Kim Jong Il) slechts de titels van partijleider en Geliefde Leider dragen. Soms kwamen wij langs gebouwen waarop de beeltenis van vader en zoon ontbraken, maar dat wilde niet zeggen dat zij niet zichtbaar waren want wij hoefden maar naar de borst van Kim of O te kijken om de twee leiders breed lachend naar je te zien kijken.

Veel Noord-Koreanen dragen de speldjes op hun borst en volgens Kim gebeurt dat op vrijwillige basis. Ik heb hier twijfels over, maar ik moet toegeven dat ik inderdaad ook mensen zonder portret op de borst heb zien lopen. Na het bezoek aan het parlement werd de metro van Pyongyang onze volgende stop. De metro was in vergelijking met Amsterdam en Rotterdam een verademing. Geen graffiti, zwervers of junks. En niemand die op de roltrap je voorbijsnelde om zijn trein te halen. De Koreanen zijn een gedisciplineerd volk. De stations en de perrons waren net als de straten en pleinen kraakhelder schoon.

De afstand van station naar de perrons was diep, wel meer dan 100 meter. Wij namen de metro naar de toren van het Juche Idee. Het Juche Idee is de Noord-Koreaanse variant van het communisme uiteraard bedacht door de Grote Leider. Dit idee geeft aan dat de mens centraal staat, en wordt erkend als de enige meester over zichzelf en de gehele natuur. Het Juche symbool bestaat uit twee karakters uit het Koreaans. Het eerste teken geeft aan dat Korea nummer 1 is en het tweede geeft aan dat men moet vertrouwen op eigen kracht. Als je de geschiedenis van bezetting en onderdrukking door o.a. Japan bekijkt is het idee een vrij logisch gevolg na de bevrijding. Japan heeft Korea 35 jaar lang bezet gehouden en na de bevrijding in 1945 nam Amerika het land in bezit.

Onder het Japanse bewind waren de Koreanen tweede rang burgers. Kim Il Sung had dus met zijn Juche idee een prima voedingsbodem om het volk achter zich te krijgen. Echter staande voor het 170 meter hoge gedenkteken van het Juche Idee bekruipt mij steeds meer het gevoel dat de Grote Leider op een sluwe manier gebruik heeft gemaakt van het vertrouwen van zijn volk, en langzaam maar zeker een sekte heeft gecreëerd waar hij tot lang na zijn dood nog de absolute macht over heeft. En eerlijk is eerlijk als je dat kan dan ben je slim en misschien toch een soort god.

Grote Teringlijder

Ik kreeg gelijk. Als afsluiting van de middag, zou de belangrijkste gebeurtenis plaatsvinden. Een bezoek aan het allerbelangrijkste en grootste beeld van Kim Il Sung de president voor de eeuwigheid. Toen wij het plein naderden kregen wij de instructies om eerst bloemen te kopen voor 2 US dollar bij het stalletje dat aan het begin van het plein stond.

Toen ik de bloemen in handen kreeg had ik de indruk dat de bos vandaag al vele malen was hergebruikt. Foto’s maken mocht, maar dan moest de president wel helemaal in beeld zijn. O controleerde dat door op de plaats te gaan staan vanwaar ik de foto wilde nemen, en zelf door de lens te kijken of ik het hele standbeeld in het vizier had.

Ik kreeg bijna de neiging om te zeggen dat het misschien beter zou zijn als hij zelf de foto nam. Ik hield me echter in en realiseerde mij dat hij ook maar gewoon zijn werk deed. Er stonden tientallen mensen huilend in de rij. Steef, Kim, O en ik sloten achterin aan. Toen wij aan de beurt waren en ik naar het enorme bronzen beeld keek passeerde de hele week in gedachten de revue. Ik vroeg me af hoe het mogelijk was dat één man tot lang na zijn dood een volk zo in zijn macht kon hebben. Dit was niet meer normaal. We legden de bloemen en deden een paar stappen terug. Ik keek naar het beeld, boog vol walging en dacht in mezelf gegroet Grote Teringlijder.

Ik bewonder het Koreaanse volk en heb tegelijkertijd medelijden met ze. Voor hen bestaat er maar één wereld. Buitenlanders zijn standaard slecht, behalve de buitenlanders die “hun” Korea bezoeken. Die zijn helden, want die komen naar de Grote Leider toe om te genieten van zijn heldendaden en ideeën. Het was een prachtige vakantie en een leuke week met Kim en O van wie wij de boodschap meekregen om te vertellen wat wij gezien hadden en dat te doen met alle oprechtheid en eerlijkheid. Noord-Korea is een boeiend, mooi, vreemd en gesloten land waar ik me geen minuut verveeld heb.

In de trein terug naar China, naderden wij langzaam de grens. Steef en ik stonden op het balkon van onze wagon naar buiten te kijken. Plotseling zagen wij boven ons een enorme schare kraanvogels overvliegen. De voorste was een hele Grote waarschijnlijk de Leider. Zou het dan toch waar zijn?

Gerelateerd

We gebruiken cookies om ervoor te zorgen dat onze website zo soepel mogelijk draait. Als je doorgaat met het gebruiken van de website, gaan we er vanuit dat ermee instemt. Prima! Lees meer