Reis om de Wereld
Voeding voor reizigers

Backpacken in India (2): Goa en Mumbai

459

Vanuit Zuid-India reist Qauthar Saleh verder in noordelijke richting langs de westkust. De rust en de stranden van de deelstaat Goa lokken. Na alle stranden is het tijd voor wat cultuur. De ruïnestad Hampi met name, die in de 16e eeuw haar bloeiperiode beleefde. En na drie maanden onderweg te zijn, worden de miljoenensteden Pune en Mubai de laatste pleisterplaatsen.

Qauthar Saleh

In de schaduw van een palmboom op het strand een banaantje eten is toch wel erg relax. Palolem in het zuiden van Goa is volgens LP het mooiste strand van Goa. En inderdaad is het hier prachtig. Het is dus niet zo dat alle tropische strandjes hetzelfde zijn zoals ik eerst dacht. Wat mij het meeste aansprak was de aanduiding ‘extremely laid back’ en ook wat dit betreft klopt het precies wat LP schrijft.

Toen ik vanochtend een wandelingetje aan het maken was kwam ik de kerel van het restaurantje waar ik gisteren gegeten had tegen. Hij bood me spontaan een liftje op zijn scooter aan naar een nog mooier strandje een eindje verderop. Op de weg terug heb ik nog een paar vissers geholpen die een boot op het strand aan het duwen waren. Mijn eerste fysieke inspanning sinds lange tijd.

Goa

Waar de goede verhalen over Goa vandaan komen wordt meteen duidelijk zodra de bus de staatsgrens oversteekt. In plaats van de theestalletjes en snackkraampjes die je overal in India langs de weg ziet staan, heb je in Goa Bars & Restaurants. Ik denk dat ik wel een goede vervanger van Varakla heb gevonden.

Het is wel toeristisch hier maar omdat het seizoen bijna voorbij is is het lekker rustig. De rust vind ik wel ok. Het verkoopstertje van sierraden is minder enthousiast. ‘Bad business’ klaagt ze. ‘In the season many people happy business’ Ondanks dat ik zeg dat ik niets wel begint ze haar spulletjes voor me uit te stallen. Na een zeer zwakke poging tot afdingen koop ik voor veel te veel geld een prulletje van haar. Happy Business.

De heilige koe zie je zelfs terug op het strand.
De heilige koe zie je zelfs terug op het strand.

Dat afdingen ben ik niet zo goed in. Ik vind het ook een slecht systeem de koper moet doen alsof hij niet tevreden is en de verkoper doet net alsof hij verlies draait. Terwijl iedereen weet dat de koper genaaid wordt. Nu hoef ik gelukkig niet zo vaak af te dingen want ik koop niet zoveel. Mijn rugzak is al zwaar genoeg. En vaak zijn de prijzen die door de verkopers als eerste genoemd worden al redelijk. Af en toe heb ik wel het gevoeld dat ik had moeten afdingen nadat ik wat gekocht heb maar meestal vind ik het wel best. Het doet me wel aan de film The life of Brian denken.

Fietstochtje

Vandaag heb ik een fietsje gehuurd om een tochtje door de omgeving te maken. Het is even opletten datje hier links moet houden en vooral naar links moet uitwijken. Maar meestal ging dat wel goed. Bovendien was er vrij weinig verkeer op deze zaterdagochtend. Goa is trouwens de enige staat in India waar motorfietsen zijn toegestaan als taxi. Bij het optrekken merk je wel dat je een zware rugzak om hebt maar verder is het prima cruisen.

Ik zou de omgeving graag omschrijven als bergachtig. Downhill met het fietsje is prima. De berg op is redelijk zwaar met een fiets zonder versnellingen. Een scooter of een motor huren is toch wel handig (en een stuk stoerder) maar ik moet geen dingen doen waar ik spijt/pijn van krijg. Na een tijdje zat ik helemaal stuk van het fietsen en vond ik het wel weer welletjes. Ik dacht dat dit wel weer een goede besteding van mijn ochtend was. Toen ik mijn fiets terugbracht kon ik vier rupee afrekenen. Dit betekende dat ik de fiets dus precies anderhalf uur gehuurd had.

De ochtend was nog niet eens voorbij en ik was al gebroken. Vreemd dat je juist op deze zeer relaxte stek fysieke inspanning gaat verrichten. Je ziet hier ook mensen joggen. Het is echt eeuwen geleden dat ik mensen dat heb zien doen. Het is ook al weer een tijdje geleden dat ik aan mijn eigen conditie gedacht heb. Ik ben al blij dat ik niet ziek ben dat ik nog leef so to speak.

Vagator

Mijn tijd in Goa zit erop. Vanmiddag vertrek ik naar Hampi in Karnataka. Goa is er goed toeven. Palolem in het zuiden was erg mooi met kleine palmenstrandjes tussen de rotsen en een heel relaxt kalm aan sfeertje. Daarna ben ik naar Benaulim gegaan plusmin 50 km. naar het noorden. Benaulim is een echt toeristenplaatsje maar omdat het het einde van het seizoen was was het ook daar rustig.

Het zuiden van Goa is zo wie zo rustiger. Het seizoenseinde met de lege en half lege strandtentjes roept ondanks de stralende zon en de hitte een herfstachtige sfeer op. De strandtenthouders gaan hun zaakjes sluiten en de straatverkopers hebben het als trekvogels over teruggaan naar huis in Manali en Leh in het verre noorden van India. Binnenkort zal het te heet worden voor de toeristen en daarna komen de regens. Begin November zal het allemaal weer opnieuw beginnen.

Na Benaulim ben ik naar Vagator en Chapora in het noorden van Goa gegaan. De echte toeristen resorts heb ik overgeslagen. Vagator en Chapora liggen op een berg die aan de ene kant Chapora heet en aan de andere kant Vagator. Het zijn niet meer dan wat huisjes verspreid tussen de palmen. Dit is de plek waar de hippies naar toe trokken toen de eerste toeristen verschenen. Ook hier zijn de echte hippies al weer lang geleden vertrokken maar gebleven zijn de full moon raves en de sunset parties. Een goede plek om even een break te nemen van het reizen. Even twee weekjes op vakantie zeg maar. En zoals het bij een goede vakantie hoort heb ik veel te veel geld uitgegeven en moet ik nu eerst weer even bijkomen.

Wankers

In Palolem kwam ik drie boys uit Delft tegen die stage lopen in Karwar en elk weekend naar Palolem gaan. Goed geregeld. Een beetje gebabbeld met de boys over het leven alhier. Volgens de boys hebben de locals het idee dat er in het westen vrije seks is en het eerste wat een locale man vraagt als hij een westerse vrouw ziet is of ze wil neuken. Mijn opmerking dat dat dus niet zoveel scheelt met Delft werd niet echt gewaardeerd.

Maar het schijnt inderdaad zo te zijn dat de locals enigszins confuus zijn. Colva Beach, een toeristenstrandje in het zuiden van Goa, is een recht stuk strand met daarachter een duinenrij. Het schijnt zo te zijn dat op een bepaald stuk de mannen zich op rijtje zitten af te trekken. Apart. Maar het is misschien wat frivool om in een land als India topless te gaan zonnen en bovendien zeer afgeraden door LP. Het is ieder geval voor een aantal lieden reden om niet zonder verrekijker naar het strand te gaan. De ornithologische interesse van deze vogelaars is vermoedelijk ook slechts beperkt tot een zeer specifiek deel van het strandleven.

Maar ook volledig gekleed is het voor sommige mannen allemaal te veel om te handelen. Een Noors meisje dat in Pondicherry aan de oostkust gestudeerd heeft vertelde dat als ze op de bus stond te wachten ze soms mannen zag staren die vervolgens hun hand in hun broek lieten verdwijnen. De ontlading van vijfduizend jaar culturele ontwikkeling.

Van Goa naar Hampi had ik een sleeperbus genomen. Dat is een bus met in plaats van stoelen bedjes in twee lagen aan beide kanten. De bedjes zien eruit als ruime eenpersoonsbedjes maar het is de bedoeling dat er twee mensen in gaan liggen. Dat is iets dat je wel even moet weten als soloreiziger. Het zag er even naar uit dat ik het bed kon gaan delen met, een op zich sympathieke, Engelse jongen maar tot onze beider opluchting bleek toen de bus begon te rijden dat er genoeg plek was en we allebei ons eigen bedje kregen.

Tien uur later kwamen we uitgerust in Hampi aan. Rond 1500 was Hampi een belangrijke stad met ongeveer een half miljoen inwoners. Nu zijn er bijna alleen nog maar ruines over. Het doet een beetje aan Pompei denken. In 1565 is Hampi verwoest door een aanvallend leger en was het verlaten totdat in de jaren 70 de eerste hippies er hun intrek namen.

Hampi

Hampi is nu een gezellig backpackers en pelgrimsdorpje. Het is grappig om te zien dat de hoofdstraat weer bewoond is. Hampi ligt in een vreemd en bizar rotslandschap met grote ronde keien die soms los liggen maar ook heuvels vormen alsof ze op een hoop zijn geveegd. dit moet een mier ongeveer zien als die door een zandbak loopt. Het is heel weird. Het is een droog landschap maar er stroomt een riviertje door met aan weerzijden groene rijstvelden en bananenplantages.

Tot mijn grote vreugde zijn er heel veel roof gardens in Hampi en na een klein wandelingetje, een stukje door een bananenplantage, kom je bij de Mango Tree, een superrelax restaurantje met een terras in de schaduw van een reusachtige mangoboom met uitzicht op de rivier en de rotsachtige heuvels. Hier kan je in alle rust van een drankje genieten terwijl kleurrijke vlinders en vogeltjes voorbij fladderen. Dit is precies het landschap uit de Flintstones. Een gedachte die een beetje de magie van de omgeving wegneemt. Maar eenmaal in mijn hoofd is het al te laat. Nu verwacht ik elk moment een dinosaurus te zien met een mannetje op zijn rug. Jabadabadoo. Misschien moet ik een keer volwassen worden.

Weer een god die aanbeden moet worden.
Weer een god die aanbeden moet worden.

Ruïnes

De ruines in Hampi liggen verspreid over een vrij groot gebied en de beste manier om alles te bekijken is met het fietsje. Overal staan temples en resten van paleizen. Voor twee plekken moet je betalen. Ingezetenen van India betalen 10 rupee anderen 10 US dollar. Een duidelijke no go hierzo. Het schijnt dat je voor de Taj Mahal nu als buitenlander zelfs 20 US dollar moet neertellen. Indiase gastvrijheid. In Afghanistan wordt het culturele erfgoed vernietigd, in India wordt het gegijzeld. Maar goed, vandaag is het wereld monumentendag en mag je er gratis in.

En Hollands als ik ben ben ik dan niet te beroerd om even te gaan kijken. Was wel ok maar ik ben blijk dat ik geen 10 US dollar heb betaald. De ruines en tempels zijn leuk maar de attractie van Hampi zijn de rubber rings. In een grote binnenband de rivier afdobberen. Je moet even vergeten dat in deze rivier gewassen en geplast en gepoept wordt en dat er in de rijstvelden en bananenplantages waarschijnlijk ontzettend veel gif wordt gebruikt maar dan is het echt prima om als Maja de Bij een beetje rond te dobberen terwijl de stroom je langzaam meevoert.

Je moet wel weer teruglopen maar er zin genoeg kiddo’s die voor een paar rupee je band voor je terugrollen. Even douchen en daarna weer chillen in de Mango Tree dat, daar is iedereen het hier wel over eens, een van de beste restaurants ter wereld is met een perfecte locatie en overheerlijk eten.

Plannen

De laatste tien dagen in India zijn begonnen. Ik moet nu opeens weer gaan plannen iets dat me helemaal niet bevalt. Mijn reisschema voor de komende dagen ligt redelijk vast. Bus en treinkaartjes zijn al geboekt. Enigszins verontrustend was dat ik de reisagent moest uitleggen hoe het spoorboekje werkt maar goed.

Het is even omschakelen van het autoloze Hampi met 3000 inwoners naar Pune met 3 miljoen inwoners maar het is toch wel weer fijn om in een stad te zijn. De drukke smalle straatjes in de oude stad en de brede dure winkelstraten in het centrum komen vertrouwd over. Alsof ik hier al eerder ben geweest en na lange tijd weer terug ben gekomen.

Na drie maanden India ben ik blijkbaar redelijk gewend geraakt aan de dingen. Er is hier een Pizza Hut en van mensen in Hampi had ik gehoord dat je als je in India bent je zeker naar de Pizza Hut moet gaan. Om de zoveel tijd doet het personeel namelijk een dansje en deze vorm van zelfvernedering mag je niet missen. Stiekem toch gemist. Ik zat op de benedenverdieping en ik hoorde boven de muziek, Vengaboys, harder worden en de mensen klappen. Toen ik wilde gaan kijken was het al voorbij. Het dansen wordt zo te zien alleen voor kinderfeestjes gedaan.

Maar ook zonder dansjes is het prima om van de extreme klantvriendelijkheid te genieten. De manager kwam met een geoefende glimlach vragen of mijn pizza in orde was. Ik zei dat de pizza ok was maar natuurlijk wisten we allebei wel beter. Naar Indiase maatstaven zal een baan bij de Pizza Hut wel goed zijn maar in hier in een universiteitsstad als Pune is het vrij moeilijk te verbergen dat het gewoon een pleuris baantje is. Behalve het dansje hebben ze om het personeel op hun plaats te wijzen bij de uitgang een bel opgehangen.‘Ring the bell if you had a good time’. Als er tegen de bel wordt geslagen moet al het personeel, koks, obers en manager, ‘Thank you’ roepen. Ik heb de verleiding om te bellen weerstaan en mijn medeleven maar uitgedrukt in een bescheiden fooitje.

Bhagwan

Het hoofdkwartier van Osho, de Bhagwan, is in Pune gevestigd. Gisteren ben ik er even langsgelopen. De commune, of ashram zoals dat hier heet, is gevestigd in een rustige buitenwijk met veel grote bomen. En inderdaad lopen er hier op straat allemaal lieden, voornamelijk westerlingen, in bordeaux rode gewaden. Ook Cosmic Enterprises, een healthfood restaurantje in de buurt, zat vol met soul searchers. Ik heb daar niemand gesproken maar de manier waarop deze figuren met elkaar praten roept bij mij op de ene of andere manier een soort agressie op.

‘Get a life’ denk ik dan altijd maar. Tijd om een normale kroeg op te zoeken. Ik heb me trouwens laten vertellen dat veel mensen tot een ashram toetreden voor de seks. Het feit dat je voor toetreding tot de Osho ashram een AIDS-test moet doen helpt niet echt dit verhaal te ontkrachten. Op zich een interessant gegeven maar ik ben bang dat door het gezemel in zo’n ashram in mijn geval een essentieel lichaamsdeel net zo slap zal blijven als het geouwehoer van deze rode jurken.

Op stap met een student

Ook Pune is een belangrijk IT centrum in India. De stemming hier is enigszins bedrukt na de halvering van de techfondsen op de beurs. In Pune wordt ik op sleeptouw genomen door iemand die hier studeert. Hij volgt een of andere hardcore MBA opleiding. Studeren is hier een serieuze zaak en veel colleges eindigen pas 9 of 10 uur ‘s avonds. Bovendien hebben ze een arelax competitief systeem waarbij het heel belangrijk is om de beste van de klas te zijn. Er kon dus alleen de avonden kan er aan sightseeing worden gedaan. Geen probleem.

Gisteren zijn we naar een luxe cafeetje gegaan waar een deel van de hippe studenten en IT bevolking van Pune zich verzamelt had. Het was te merken dat veel van hen hun mobieltjes hadden meegenomen. Op rustige dagen moet je in deze tent een ‘cover charge’ betalen. Dit betekend dat je van te voren tien gulden moet betalen en als je weggaat het restant van je rekening.

Als je minder dan een tientje hebt besteed ben je je geld kwijt. een slecht plan denk ik want zo jaag je de mensen weg die maar even een drankje komen doen. En zoals bekend kan je op een been niet lopen dus zo missen ze toch een stuk omzet. Wij konden na een babbeltje met de ober gelukkig onder de cover charge uitkomen.

Naar Mumbai

Ik zit nu in de trein van Pune naar Mumbai. Eigenlijk zou ik gisteren afreizen naar Mumbai maar omdat er maar weer eens een bandh, een staking, was afgekondigd was het mij afgeraden om naar Mumbai te komen.

Het had mij al verbaasd dat ik zo makkelijk een kaartje kon krijgen voor de trein die bekend staat als zeer druk. Dat kaartje kon ik dus gaan omwisselen en nu moest ik inderdaad een trein nemen die er een uur langer over doet omdat de andere vol zat. Tot mijn verassing bleek dat er ook in Pune werd gestaakt. Het was een algemene staking waar bijna alle vakbonden aan meededen. Bijna alles was dus dicht. Alleen een paar internetshoppies ver weggestopt in een shopping mall waren open. toen ik honger kreeg bleek dat ook de restaurants dicht waren. Fijn.

Na een tijdje zoeken kon ik er gelukkig toch een vinden die open was. Naast enkele concrete redenen, zoals een nieuwe arbeidswet werd er ook gestaakt tegen globalisatie. Nu wil ik het woord lui niet gebruiken want misschien is het goed als mensen politiek betrokken zijn maar globalisatie is wel een erg vage aanleiding om het werk neer te leggen.

Overigens is de reden waarom de meeste mensen hun zaak dicht houden de dreiging van geweld die altijd met zo’n staking gepaard gaat. De meeste mensen balen gewoon dat ze nu verplicht omzet missen en thuis moeten blijven terwijl de vakbonden juichen over zoveel vrijwillige bijval. Het is duidelijk dat de politie hier in gebreke blijft bij het bieden van bescherming. Het is misschien te vergelijken met een risico voetbalwedstrijd in Nederland waarbij de winkeliers uit angst voor hooligans hun zaken sluiten.

Zelfs de Pizza Hut was dicht. Ik heb in Pune trouwens ook een MacDonalds gespot. Er stond toen een lange rij mensen te wachten. Het schijn dat je in het weekend soms zelfs drie uur moet wachten voordat je een plaats hebt. Er moet heel wat meer dan alleen mijnheer tegen me gezegd worden voordat ik drie uur voor de Mac ga wachten.