Reis om de Wereld
Voeding voor reizigers

Chicago, “Enjoy your visit”

75

“Op West Chicago Avenue gaat de voertaal binnen een half uur van Engels over in Spaans en vervolgens in Oekraïens”. Op de Navy Pier vinden de Amerikanen alles “great” en “super”. Maar voor een maansteen in hartje centrum is echter geen interesse. Wandelend door deze Amerikaanse miljoenenstad maakt René Hoeflaak kennis met het andere Vietnam, Oekraïne, Utrecht en de Blues van de grote stad.“This is where the deals are made”. “Enjoy your stay”, aldus een ober bij het Vietnam Art Museum. Dat is in Chicago geen probleem, zo ervaar ik na dagenlange wandelingen door deze miljoenenstad. En dat ondanks de lange rijen

René Hoeflaak

“Op West Chicago Avenue gaat de voertaal binnen een half uur van Engels over in Spaans en vervolgens in Oekraïens”. Op de Navy Pier vinden de Amerikanen alles “great” en “super”. Maar voor een maansteen in hartje centrum is echter geen interesse. Wandelend door deze Amerikaanse miljoenenstad maak ik kennis met het andere Vietnam, Oekraïne, Utrecht en de Blues van de grote stad.“This is where the deals are made”.

Downtown Chicago

Ik verblijf in hotel Allegro, downtown Chicago midden in Theatre and Financial district. “This is where the deals are made” aldus de Lonely Planet reisgids. Om de hoek van het hotel loop ik in de North Lasalle Street onder andere langs the City Hall en de Bank of America. De straat geeft direct al een goed beeld van de architectuur van Chicago. Een mengelmoes van moderne wolkenkrabbers uit het eind en statige gebouwen uit het begin van de vorige eeuw, gebouwd na de grote stadsbrand van 1871. Vrijwel overal hangt de Amerikaanse vlag uit. Dat was mij tijdens mijn laatste bezoek aan de VS eerlijk gezegd niet opgevallen. Maar ja, dat was voor 9/11.

Het historisch centrum van Chicago heet The Loop. Aan de zuidkant van the Loop en Financial district ligt ook the Sears Tower. Deze wolkenkrabber is één van de hoogste gebouwen ter wereld. De wachtrij voor de lift naar het Sky Deck is anderhalf uur. Dat heb ik er echt niet voor over. Langs de Sears Tower ligt de South Branch Chicago River. Tegen het decor van wolkenkrabbers en temidden van kantoorklerken, studenten, daklozen en schaftende bouwvakkers speelt een funkband op de kade verzoeknummers. Daar kan de Sky Deck van the Sears Tower echt niet tegenop.

Cloud Gate in Millenium Park
Cloud Gate in Millenium Park. (foto: René Hoeflaak)

Millennium Park

Het Millennium Park is geopend in 1999 en is één van de nieuwste topattracties van Chicago. Het park aan de oevers van Lake Michigan ligt op een steenworp afstand van het centrum. Er is van alles te zien. Te beginnen met het Millennium Park Monument, een moderne uitvoering van een peristyle Romeins pilarencomplex. Vlakbij dit complex staan per land billboards waarin inwoners millenniumboodschappen uitspreken. Voor Nederland wenst een molenaarsfamilie uit Beesd een broertje voor hun twee dochters.

En dan de Cloud Gate. Dit is een gespiegeld negen meter hoog ovalen bouwwerk. Als ik voor de spiegel sta vraag ik mij af wat nu lachwekkender is; De vervorming van mijzelf en de skyline of de overdreven reacties hierop van de Amerikanen. Maar dat is nog niet alles. Even verderop staan de Buckingham Fonteinen. Eens per uur komt de fontein tot een climax en spuwt hij tientallen meters omhoog. Een prachtig gezicht, met de skyline op de achtergrond. In de Rose Garden luister ik in het gras naar het geraas van de fonteinen.

Tegenover de Buckingham Fountains zie ik een verf- en hobbywinkel met de naam UTRECHT. Hier moet ik meer van weten. De verkoper vertelt mij dat de naam is afgeleid van een kunstenaarskring uit New York. Als ik hem vertel dat Utrecht ook een stad in Nederland is, heeft dit een lauwe, bijna Nederlandse reactie tot gevolg. “Nice to know” aldus de verkoper en hij gaat direct over tot de orde van de dag.

Buckhingham Fountains. (foto: René Hoeflaak)
Buckhingham Fountains. (foto: René Hoeflaak)

Al Capone en Hillary Clinton

Op een kwartier lopen van het Millennium Park is het Shed Aquarium. Ook hier weer een lange rij. Dan maar flink doorstappen. Na een half uur doorlopen in Zuidelijke richting kom ik in de Prairie Avenue District. Het is een stille en nette buurt. Hier woonde Al Capone en groeide Hillary Rodham Clinton op. Ik wandel door het naar haar genoemde parkje en ik vraag mij af waarom juist dit parkje naar haar genoemd is. Naast dit parkje ligt het Vietnam Art Museum met kunstwerken van Vietnam Veteranen.

Op het aangrenzende terras koop ik een toegangsbewijs. “Enjoy your visit”, aldus de ober met een cynische ondertoon. Het waarom van deze ondertoon wordt mij snel na binnenkomst in het museum duidelijk. Kunst als uitlaatklep voor (on)verwerkt oorlogsleed is wat ik hier zie. De begeleidende teksten en foto’s bij de kunstwerken gaan over sterven en lijden. Ik krijg een somber gevoel dat ik weg wil spoelen met een biertje. Helaas, in de buurt van Al Capone en Hillary Clinton is geen kroeg te vinden.

Tropische regenbui in Financial District; probeer nu maar eens een taxi te krijgen. (foto: René Hoeflaak)
Tropische regenbui in Financial District; probeer nu maar eens een taxi te krijgen. (foto: René Hoeflaak)

Maansteen in Chicago

Net als in vele andere steden is ook in Chicago op zondag niet al te veel beleven. Ik wandel in de buurt Near North naar de Tribune Tower en bekijk in de muur naar een vitrine met een stuk rotssteen van de maan. De voorbijgangers en toeristen hebben hier, tot mijn verbazing, geen aandacht voor. Zij hebben meer oog voor het nabijgelegen standbeeld van John Brickhouse. Ik heb nog nooit van hem gehoord maar volgens de inscriptie was hij de bekendste TV presentator van de 20e eeuw. In deze buurt is ook The Celtic Crossing. In de hoek van de pub spelen bezoekers typisch Ierse muziek en hangen dronken paardengokkers aan de bar.

Lake Shore. (foto: René Hoeflaak)
Lake Shore. (foto: René Hoeflaak)

Washington Square

Na een uur lopen vanuit The Loop zak ik lekker onderuit in Washington Square, een klein maar zeer historisch park. Er heerst hier een gemoedelijke en prettige sfeer. De banken zijn gevuld met opa’s en oma’s, op het gras staan jongen moeders met spelende kinderen, onder een enkele boom ligt een verdwaalde, onschuldige, dakloze en strak gekleed kantoorpersoneel geniet hier van de lunchpauze.

Terwijl ik liggend naar de blauwe hemel staar, probeer ik mij dit park voor te stellen tijdens de bierrellen, halverwege de 19e eeuw. Toen was dit park het strijdtoneel van rellen tussen Duitse en Ierse bierbrouwers enerzijds en Amerikaanse bierbrouwers anderzijds. Bovendien pikte in dit park massamoordenaar John Wayne Gacy enkele van zijn 33 dodelijke slachtoffers op. Hij werd hiervoor in 1994 uiteindelijk geëxecuteerd.

Na een kort middagdutje in het park loop ik naar het in Gotisch stijl gebouwde Fourth Presbyterian Church. De kerk valt nauwelijks op tussen de hoge kantoren, hotels en torenflats. De kerkdeur is open. Binnen is het koel en stil. Ik vind de kerk ook van binnen saai. Ben ik teveel verwend door de Europese kerken??.

Saint Nicholas Ukranian Catholic Church. (foto: René Hoeflaak)
Saint Nicholas Ukranian Catholic Church. (foto: René Hoeflaak)

Wandeling naar Ukranian Village

Op de kaart van Chicago ontwaar ik de wijk Ukranian Village. Hier moet ik naar toe. Drie maanden gelden was ik immers in het “echte” Oekraïne. Het is zeker anderhalf uur wandelen richting Ukranian Village. Het eerste uur loop ik vanaf het hotel, één rechte weg, over de (West) Randolph Street. Van net, druk en sjiek verandert het gezicht van deze lange straat al vrij snel na de brug over de Chicago River in een verlaten en benauwend stille weg met fabrieksterreinen, vervallen opslagloodsen en dubieuze bedrijven.

Ik verwacht ieder moment Sanford en Son tegen te komen. Ik ben niet ver meer van het United Center, de thuishaven van de Chicago Bulls. In de verte zie ik het kolossale, ietwat lelijke, geelgrijze gebouw al liggen. Het parkeerterrein en de brede weg rondom het stadion is leeg. Ik neem snel een foto voor het standbeeld van Micheal “Air” Jordan en lees op een groot billboard (daar houden ze in de USA wel van) dat Phil Collins hier volgende week optreedt.

Het laatste stuk naar Ukranian Village loop ik over de West Chicago Avenue. De voertaal op deze weg verandert van Engels in Spaans (Puerto Ricaans?). Als ik tot mijn vreugde plotseling voor de Ukranian Vilage Grocery sta en Russisch/Oekrains hoor praten, weet ik het zeker. Dit moet Ukranian Village zijn. Ja, voor een reis om de wereld in een half uur moet je naar West Chicago Avenue.

Even verderop loop ik langs Oekraïense winkels met Oekraïense opschriften in de etalages en passeer ik het bord “Welcome in Ukranian Village”. Op huisdeuren lees ik Oekraïense namen op de naambordjes. De restaurants heten hier Old Lviv en Ukranian Village Lounge en ja hoor, er zijn ook twee Oekraïens Katholieke kerken. De groen gebolde kerktorens steken trots boven de daken uit. Ik loop naar binnen bij het bezoekerscentrum van de St. Volodymyr kerk. De stemming in het centrum is sober en de inrichting kaal en jaren ’60 stijl. Ben ik in Kiev of in Chicago? Met een Oekraïense krant uit Chicago op tafel eet ik een broodje op een terras en vertel ik de serveerster over het “echte Oekraïne”. “I’ve never been there”, aldus de serveerster.

Millenium Park Monument. (foto: René Hoeflaak)
Millenium Park Monument. (foto: René Hoeflaak)

Navy Pier

Mijn verblijf aan Chicago duurt nog slechts enkele dagen en ik heb nog zo veel plannen. Zoals een boottochtje over de Chicago River en langs de Lake (Michigan) Shore. De gids/speaker op de boot is goed te verstaan en heeft over vrijwel ieder gebouw langs de rivier wel een verhaal. Hij wordt echter overstemd door laagvliegende straaljagers. Over drie dagen is de jaarlijkse Air Show en er wordt nu al flink geoefend. Laagvliegende straaljagers tussen de wolkenkrabbers. Kan dat wel na 11 september?? “We do it every year” aldus de bootspeaker. Dus dan zal het wel goed zijn.

De Navy Pier is met gemiddeld zeven miljoen bezoekers per jaar de drukst bezochte attractie van Chicago. Alle vooroordelen over Amerika worden hier bevestigd. Het is hier “Amerikaans” gezellig want alles is immers “great”, “big” en “super”. Als je van kermis, lawaai, te grote cowboyhoeden, vetkuiven, pret, bier, souvenirs, pizza’s, hamburgers, donuts en gezinnen met kinderen houdt staat de Navy Pier garant voor een dag vermaak. Zo niet, dan ben je na tien minuten vertrokken.

Nee, voor vermaak ga ik liever naar één van de vele Blues Bars. Koko Taylor’s blijkt helaas gesloten en heet nu The Wabash Nap. Het is hier erg rustig. Even verderop is The Buddy Guys Legends. De buitenkant ziet het er niet echt uitnodigend uit. Binnen speelt iedere dag een (blues)band en kan je er lekker eten. Er hangt een ontspannen sfeer. Aan de foto’s binnen zie ik dat Buddy Guy hier zelf ook af en toe nog zijn kunsten toont.

Buddy Guys Legends Bar. (foto: René Hoeflaak)
Buddy Guys Legends Bar. (foto: René Hoeflaak)

Mijn bezoek aan Chicago zit erop. Met Jeanette (from Chicago) drink ik nog een paar versnaperingen in The Encore, de oergezellige en iedereen aan te raden liquid bar in het hotel.

Op weg naar het vliegveld zie ik moderne, punky teenagers lopen met “Vote for Choice, vote for Bush” t-shirts. Ik kies voor Chicago, dat vind ik wel wat veiliger.