Esquel is het Siberië van Zuid-Amerika

door Reis om de Wereld
Gepubliceerd: Laatst ververst op 83 views

Esquel is eigenlijk het Siberië van Zuid-Amerika: als je je echt niet kon gedragen of je kon echt niet tegen een “moderne” samenleving ging je hierheen of werd je hier heen gestuurd. Een oude strafkolonie dus. Het is een plek te ontvluchten en waar je ijsje nooit smelt, zo koud. ‘Esquel is zo’n plek waar in deze tijd van het jaar niets gebeurt. Ik vraag me ernstig af of hier óóít wat gebeurt…’

Auteur – Pascal ten Have

Om een plek te ontvluchten waar je soep nooit afkoelt ben ik op een plek gekomen waar je ijsje nooit smelt. Ben nu in Esquel. Waarom? Omdat de man naast me in de bus zei dat het gezellig was, puur, zonder toeristen maar mét enkele reizigers.

On such a winterday…

On such a winterday…

Siberië van Zuid-Amerika

Esquel is eigenlijk het Siberië van Zuid-Amerika: als je je echt niet kon gedragen of je kon echt niet tegen een “moderne” samenleving ging je hierheen of werd je hier heen gestuurd. Een oude strafkolonie dus. Voor de filmfans onder jullie: de oude cultfilm Professor Patagonië is hier opgenomen. Ik had er zelf nog nooit van gehoord, maar hij is dan ook twintig jaar voor m’n geboorte gemaakt.

De Patagonië Express.

De Patagonië Express.

Esquel

Esquel is zo’n plek waar in deze tijd van het jaar niets gebeurt. Ik vraag me ernstig af of hier óóít wat gebeurt… En juist daarom is het extra mooi.  Een plek van alles afgelegen, in de omgeving niets, maar ook in het centrum niets, tweemaal niets. En ik heb het hier prima naar m’n zin. Zeker als je in een vaag café zit tussen alleen maar onverstaanbare alpinopet dragende oude mannelijke gaucho’s.

Ze hebben hier reisbureaus en hotels, maar of ze rendabel zijn? in dit seizoen in ieder geval niet. Ben de eerste gast sinds half september. De tours van het reisbureau gaan maar één keer per twee weken, als er een busje toeristen op weg naar El Calafate een tussenstop moet maken omdat de reis anders écht te lang is.

 Parc National de Alceres.

Op de boot in Parc National de Alceres.

Bariloche

Het lijkt hier op van alles: op de Alpen, op British Columbia, Oregon, Washington en Alaska, op Noorwegen maar stiekem is het vooral uniek en niet te vergelijken. Oke, één vergelijking dan: de koeien zijn hier zwart met wit, ze knotten hun wilgen en ze produceren tulpenbollen, kaas en bier, maar het geheel wordt omgeven door gigantische witte bergen en uitgestrekte wouden.

Zoals je al merkt het is onmogelijk het met iets te vergelijken. Zoals ze wel zeggen het is geen plek om te bezoeken maar om te ervaren.  Eigenlijk is het hier allemaal net iets mooier, iets puurder, uitgestrekter en eenzamer. Heb in m’n vorige “pleisterplaats” Bariloche rond de vijftig kilometer gewandeld door de bossen maar ben in totaal maar dertien mensen tegengekomen. En aangezien de meeste mensen in groepen wandelen betekend het dus écht dat je úúúren niemand tegenkomt. Alleen jij en de stilte.

Het beeld van Patagonië: Gauchos en bergen.

Het beeld van Patagonië: Gauchos en bergen.

Misschien is dat wel het kenmerkendste aan Patagonië, de stilte. Ik dacht dat het niet stiller kon zijn terwijl ik door het lenteachtige zonnetje liep door een evergreen regenwoud. Dat dacht ik, tot ik de dag erna een vergelijkbaar pad liep in de verse diepe sneeuw. Niets hoor je. Écht niets.

Huisje in Patagonië.

Huisje in Patagonië.

Om maximaal van mijn vrijheid te genieten heb ik een robuust vehikel gehuurd voor de nogal moeilijk begaanbare weg. Zo moeilijk begaanbaar zelfs dat de Parijs-Dakar rally (vanaf nu kortweg d’n Dakar) hier plaats vond. Om op zon weg vooruit te komen gebruiken Yankees een Dodge Ram Pickup 4×4 met een 6.5 liter motor.

In Europa heb je toch al snel een Volvo V70 4×4 nodig maar hier geven ze je een Fork Ka 1.2l mee. Zoals Herman Finkers ooit zei: ‘Motor loopt als een naaimachientje maar verder een prima wagentje’. Gelukkig heb ik jááááren ervaring in de bergen dus dat compenseerde weer mooi. Ter illustratie: heeft een van jullie ooit op een stuk van veertig kilometer vijf ongelukken dan wel gestrande voertuigen gezien? Voor mij was dat nieuw. Was dan ook wel vrij blij dat ik zonder kleerscheuren en ook (vooral) zonder schade de rit had afgelegd. De borg was ongeveer net zo hoog als de waarde van dat gekke autootje.

Patagonië

En een hoop te lijden had dat wagentje wel. De eerste dag was het mooi weer, alles prima, dag twee was weer een ander verhaal. Ik heb geturfd hoe vaak ze het woord regen in een uur noemden op de radio: Zeventien keer. Zeker als je bedenkt dat de mensen in Patagonië wel wat gewend zijn kan je wel op je vingers natellen dat het ook écht regende. Dag drie lag er twintig centimeter sneeuw.

Eenzame trein in de wildernis.

Eenzame trein in de wildernis.

Toen ik dit stukje de eerste keer wilde schrijven wilde ik gehakt maken van alle mensen die zeiden dat Bariloche zo op Zwitserland leek. Maar toen kwam ik in Colonia Suiza. Inderdaad een pioniers dorpje dat nog Zwitsers is dan het origineel. Toen ik daar aankwam en express niet in hotel/restaurant Heidi ben gaan eten maar in het establishment ernaast, werd me meteen een glühwein aangeboden.

Toen ik een beetje aan de warmte gewend was en m’n ogen van het knisperende haardvuur kon afhalen, zag ik dat ik de enige was die niet aan het fonduen was. Misschien ook wel omdat ze alleen kaasfondue voor groepen aanboden, wie weet had ik anders de verleiding niet kunnen weerstaan. In plaats daarvan nam ik een heerlijke Zwitserse Jachtschotel van Hert, Winterpeen en wilde paddenstoel met Spätzel. En of ik ook een huis gebrouwen biertje wilde? Does the pope shit in the wood?!

Esquel

Het nadeel als je je tas pakt met in je achterhoofd vier maanden in de tropen, én je gaat naar Patagonië, is de kou. Nou ja, de koude WIND. In Patagonië waait het pas als er snelheden worden bereikt van boven de 70 km/u anders is het een briesje. Dus… Ik ben dus maar snel naar een plaatselijke winkel gegaan om echte bergschoenen te kopen én een regenbroek.

Ik moet zeggen dat het waarschijnlijk de beste aankopen uit m’n leven zijn. JONGEN wat scheelt dat een hoop. Het mooie aan regenbroeken is dat ze niet alleen de regen tegenhouden maar ook de wind. Dat brengt de gevoelstemperatuur van -15 op een aanvaardbare -2 graden Celsius. En nu heb ik ook een kans zonder afgevroren tenen terug te komen.

Patagonian express

Ben nu vrij zuidelijk. Dat wil zeggen dat ten zuiden van Esquel nog een één stad ligt en vier dorpen, in totaal nog geen 100.000 mensen. Ook is dit de laatste plek mét ozonlaag. Dus vanaf nu moet ik me zelfs in de pleurende regen insmeren en een zonnebril op. Tsja, ik ben ten zuiden van de comfortabelheidsgrens…

Maar wat krijg je d’r een hoop voor terug. Eindelijk in de voetsporen van Bruce Chatwin (boek: In Patagonia) én Paul Theroux (boek: the Patagonian express). Heel letterlijk in de voetsporen van Theroux trouwens, want vanochtend ben ik op pad gegaan me de oude Patagonië Express. Als Paul net zo lang is als z’n (geniale) zoon Louis zou het een heftig reisje zijn geweest, de trein lijkt namelijk nog het meeste op de Hobbitton express…

Gerelateerd

We gebruiken cookies om ervoor te zorgen dat onze website zo soepel mogelijk draait. Als je doorgaat met het gebruiken van de website, gaan we er vanuit dat ermee instemt. Prima! Lees meer