Geraldton aan de Batavia coast

door Reis om de Wereld
Gepubliceerd: Laatst ververst op 69 views

Brenda en Marco reizen door Australië en komen aan in Monkey Mia, waar je met dolfijnen kunt zwemmen. Er is een heel centrum gebouwd om de dolfijnen te zien. De Indo Passific Bottlenose Dolfijn komt hier al jaren naar de kust om gevoerd te worden. ‘Wat leuk is om te weten van deze dolfijnensoort, dat ze als het ware een “power” slaap kunnen houden. Dat betekent dat ze onder het zwemmen een oog dichthouden en ook de helft van hun hersenen kunnen uitschakelen om te rusten’, schrijven Marco en Brenda.

Auteur – Brenda en Marco

Wederom een peninsula, oftewel een schiereiland. Daar hebben ze hier er hier ook extreem veel van in Australië. Shark bay heet deze en heeft toch wel een Hollands tintje. Dit is namelijk de plek waar in 1616 onze Dirk Hartog met zijn schip heeft aangelegd. Daar een paneel heeft opgehangen met zijn naam en datum erop.

West Australië

Echter vele jaren later is er een Belg geweest die het paneel heeft verwijderd en er zijn eigen naam heeft neergehangen. Het originele paneel van Dirk is tegenwoordig te bewonderen in ons eigen Rijksmuseum te Amsterdam. Op het glas van een gemeente kantoor hier in het “dorp” is een replica gemaakt. Dirk heeft hier wel een eiland voor de deur wat naar hem vernoemd is en wat tegelijk het grootste eiland is van West Australië. Leuk he?

Toch weer een beetje Hollands. Verder kunnen we vertellen dat deze baai hier voor de deur Shark bay heet omdat in de tijd dat Dirk hier aanlegde er ontzettend veel haaiensoorten door de baai zwommen (nu nog trouwens) en daarom de baai deze naam heeft gekregen. Het zijn toch weer die Hollanders.

Camper Australië

Dit is waar Brenda en Marco mee rondreizen, de camper. Twee muggengordijnen zorgen ervoor dat je in de warme nachten de deur open kunt laten!!!

Monkey Mia

Wij zijn naar deze stek gereden omdat er hier een strand is dat Monkey Mia heet en je daar met dolfijnen kunt zwemmen. Eerst maar eens een camping zoeken. Want ook al is het geen schoolvakantie meer er is gek genoeg wederom weer geen ene plek beschikbaar. Gelukkig hadden we van te voren gebeld en krijgen we een “K..”plekkie ergens in het looppad.

Nou, daar gaan wij niet mee akkoord want we betalen net zo veel voor deze K plek dan anderen met een plek met uitzicht over de Indische oceaan en geen passanten. Na 5 minuten je gezeik te laten horen is er zomaar een andere plek voor ons beschikbaar. Wellis waar zonder het uitzicht op de oceaan maar in ieder geval meer ruimte en geen passanten! Wij Hollanders laten zeker niet met zich sollen.

De camper staat en de luifel is uitgezet. Nu een wandeling langs de turqoise blauwe zee. Kraak helder water en we zien vanaf de kant kleine rifhaaitjes. Gaaf. Een grote naaktslak die aan de kant gespoeld is. We stoppen haar gauw weer in het water. Mooie schelpen en heerlijk weer. De dag is dan ook snel om en de volgende morgen staan we al heel vroeg op om op tijd bij Monkey Mia te zijn.

Aboriginal

Monkey Mia betekent zoiets als huis, want Mia is het Aboriginal woord voor huis en Monkey komt waarschijnlijk van de naam van de eerste parelvissers boot die hier in de baai lag en die de Monkey heette. En ja er is een heel centrum gebouwd om de dolfijnen te zien. De Indo Passific Bottlenose Dolfijn komt hier al jaren naar de kust om gevoerd te worden. Vroeger waren er vissers die het vis afval over boord gooiden dat opgegeten werd door de dolfijnen. Later is men de dolfijnen vanaf de kant gaan voeren tot op de dag van vandaag.

Van alle 2000 die er hier in de baai leven komen er maar een stuk of 5 vrouwtjes met aanhang naar de kant. Deze worden in de ochtend tot drie keer gevoerd en daarna zie je ze niet meer voor de rest van de dag. En alsof ze een horloge om hebben komen ze precies 8 uur in de morgen om hun vis te halen. Half uurtje later nog eens en soms tegen 10-nen nog eens, maar dat is sporadisch. Het hele strand staat vol met toeschouwers en alhoewel je er “vroeger” mee mocht zwemmen mag dat nu al jaren niet meer.

Vanwege ziekte gevaar en het feit dat er tegenwoordig teveel toeschouwers komen mag men niet meer in het water met deze dieren. Jammer want ze zien er erg speels uit en we hadden best wel eens effe met ze willen spartelen. Bren krijgt wel de gelegenheid om een heerlijk visje te voeren aan een van de dames met haar baby. Al met al weer een hele toeristische attractie. Leuk om te zien, maar dement dat wij daar weer eens 300 kilometer voor om hebben gereden. Als je alles van te voren weet….. Tja.

Dolfijnen

Dolfijnen kunnen niet zoals de mens tijdens de slaap gewoon maar door blijven ademen, als vanzelf.

Power slaap

Wat nog wel leuk is om te weten van deze dolfijnensoort, dat ze als het ware een “power” slaap kunnen houden. Dat betekent dat ze onder het zwemmen een oog dichthouden en ook de helft van hun hersenen kunnen uitschakelen om te rusten. Ze moeten echter wel voor de andere helft bij bewust zijn om te blijven ademen anders verdrinken ze.

Ze kunnen niet zoals de mens tijdens de slaap gewoon maar door blijven ademen, als vanzelf. Een dolfijn moet daar over nadenken en kan daarom niet volledig in slaap zijn. En daarnaast moeten ze een oog open houden om eventuele jagers te slim af te zijn. Dolfijnen zijn trouwens veel wendbaarder dan haaien en daarom vallen er ook maar heel weinig dolfijnen te prooi aan haaien. Een vrouwtje van de groep is op dit moment ook in verwachting. Als een vrouwtje in verwachting is draagt ze het jong 12 maanden voordat het geboren word. Verder komen er hier in de baai ook Dugons (zeekoeien) voor, maar omdat het water wat aan de koude kant is (winter) zijn ze nu niet in de baai. Jammer want dat had nog wel eens leuk kunnen zijn. Volgende keer maar weer.

Shell Beach

Zo, nog een dagje relaxen aan het strand. En niet zomaar een strand. Nee, “Shell beach”. Een strand wat alleen maar bestaat uit schelpen. Zover het oog rijkt zijn er schelpen. En er worden door het water nog eens dagelijks miljoenen schelpen aangevoerd. Een onophoudelijke stroom. Vandaar dat ze hier dan ook de schelpen opgraven (tot wel 10 meter diep) en gebruiken voor de bereiding van beton en voor het kippenvoer, voor betere eierschalen.

Waar schelpen al niet goed voor zijn. En dan gaat de rit weer verder. Dan laten we dit “gat” voor wat het is en hopen we bij een wat grotere plaats aan te komen waar het internet als gewoon beschouwd word en niet via een café omdat er verder geen contact met de buitenwereld is. Op naar Geraldton en naar meer beschaving………

Dolfijnen zijn veel wendbaarder dan haaien en daarom vallen er ook maar heel weinig dolfijnen te prooi aan haaien.

Dolfijnen zijn veel wendbaarder dan haaien en daarom vallen er ook maar heel weinig dolfijnen te prooi aan haaien.

Geraldton

Na de dolfijnen van Monki Mia rijden we door naar Carnavon. Daar hebben we het echter al gauw bekeken en onze volgde stop werd Geraldton. Een leuke plaats aan het water. Mooie boulevard met mooie wandelpaden en wordt ook wel het hart van de Batavia coast. Ja er zit weer een Nederlands tintje aan deze plaats en dit stukje kust.

De eerste dag gaan we dan ook naar het WA Museum om een stukje Hollandse geschiedenis te gaan zien. Het wrak van het schip de Batavia ligt hier namelijk voor de kust op zo’n 30 meter diep. Het grootste deel van het museum gaat dan ook over de Batavia, hoe het gebeurde en het verhaal erna. Maar er liggen hier meerdere VOC schepen begraven voor de kust.

Batavia

Maar het gaat vooral om de Batavia. Het gebeurde allemaal in Oktober 1628. Het schip vaart uit in Nederland op weg naar de stad Batavia in de Oost Indische Compagnie. Er zijn 341 mensen aan boord. Zowel scheepslieden maar ook burgers die naar mee reisden als passagier. 12 kisten met munten om tegen specerijen en andere producten uit Indonesië te ruilen en een box met juwelen.

De commandant was Franscico Pelseart en de schipper Jacobs Adriaan. Ondercommandant dhr. Cornelisz. Het schip loopt op de riffen van de Abrolhos (betekent open je ogen) eilanden vast op 4 juni 1629 omdat Jacobs in het maanlicht de riffen niet ziet liggen.

Het Arts Centre

Het Arts Centre waar ze een bezoek aan brengen.

Ondercommandant Cornelisz

Pelseart en Jacobs besluiten om met een aantal mannen op weg te gaan naar Batavia stad (in een sloep) om hulp te halen. Even een kleine 1500 kilometer verder. Dit lukt ze aardig, maar als ze met een schip “ de Sardam” terug komen voor de achterblijvers en vooral om al de muntstukken en juwelen op te halen. Blijkt dat ondercommandant Cornelisz muiterij heeft gepleegd en daarbij meer dan 125 mensen heeft vermoord en verkracht.

En anderen heeft weggejaagd voor de zelfverrijking. Pelseart komt net op tijd terug om de laatste overlevenden te redden, arresteert Cornelisz en hangt deze met zijn volgelingen op. Met het geld en de juwelen gaat hij toch weer op de weg naar Batavia stad. Omdat hij deze waardevolle lading heeft kunnen redden blijft zijn leven gespaard en word hij niet voor nalatigheid opgehangen… En dan 100 jaar later loopt het VOC schip de Zuijtdorp vast op het zelfde rif. Stomme Hollanders…

Zo dat was me het avontuur wel zeg. We hebben dit alles ook nog eens in een 25 minuten durende film kunnen aanschouwen. Het is wel weer een bewijs dat de Hollanders als eerst hier op dit continent aanwezig waren….Er zijn overlevenden van de Batavia die als eerste contact legden met de Aboriginals en daar vanaf die tijd al mee samen leven ! Punt voor de Hollanders. Erg indrukwekkend museum en leuk om te zien wat de VOC allemaal uitspookten in die tijd. Na dit Hollandse onderonsje nemen we een kijkje in het Arts centre waar mooie schilderijen hangen van plaatselijke “Indiginus people” oftewel de Aboriginals.

Bronzen beeld

De volgende dag lopen we ons weer de krampen door dit plaatsje en nemen we een kijkje bij het HMAS Sydney II memorial. Een gedenkteken voor weer een boot en haar verhaal. Het schip is waarschijnlijk op 21 november 1941 aangevallen door het Duitse schip de Kormoran die vermomd als een Hollands bevoorradingsschip in de baai lag. Toen de Sydney II te dicht bij kwam voor polshoogte was het kwaad al geschied en werden ze ondervuur genomen. De Komoran raakt ook wel beschadigt en gaat onder maar heeft wel 340 overlevenden.

Echter alle opvarenden van de Sydney II, 645 man vergaan. Het gedenkteken wat op de heuvel staat bevat een koepel met daarin verwerkt 645 zeemeeuwen die alle opvarenden vertegenwoordigt. De hoge pilaar weerspiegeld de boeg van het schip en is een baken wat in de wijde omgeving te herkennen is. Het bronzen beeld van de dame die over de zee heen uitkijkt geeft je koude rillingen.

Zei wacht op de jongens die thuis moeten komen, maar wanneer ? Het schip en zijn bemanning is nooit teruggezien. Het wrak is pas in 2008 ontdekt. Het feit dat de Australiërs er een groot gedenk teken van maken is omdat de 2de WO niets met de Australiërs van doen had, maar door de Engelse banden er meegevochten moest worden. Erg indrukwekkend allemaal. Zo heeft iedere stad wel zijn eigen verhaal, maar deze met het Hollandse tintje was wel een leuke om aan te doen.

Perth

Na wat winkeltjes te hebben gezien en wat aan de boulevard te hebben gelopen, pakken wij onze handel weer in en zetten koers naar Perth. De laatste stad van Australië die we moeten ontdekken! Onderweg stoppen we ook nog even voor een fotootje van de “Leaning Tree’s” .

Een gebogen eucalyptus…

Een gebogen eucalyptus…

Een sterke eucalyptus soort die vanwege de sterke Zuidelijke wind al van jongs af aan met de wind mee groeit. En vandaar een platte liggende boom is. Grappig gezicht. Ze groeien gewoon verder alsof het de normaalste zaak van de wereld is…Het blijft een extreem raar land!

Gerelateerd

We gebruiken cookies om ervoor te zorgen dat onze website zo soepel mogelijk draait. Als je doorgaat met het gebruiken van de website, gaan we er vanuit dat ermee instemt. Prima! Lees meer