Ghan: treinreis met dramatiek

door Reis om de Wereld
Gepubliceerd: Laatst ververst op 93 views

Een van de meest opwindende treinreizen van Australië is de Ghan, die de reiziger direct van Adelaide naar Alice Springs brengt. ‘De historie van de reis is doordrenkt met dramatiek. Eind negentiende eeuw al werd begonnen met de aanleg van de rails richting Alice Springs, maar door allerlei omstandigheden duurde het meer dan vijftig jaar voordat het hart van de Outback eindelijk bereikt werd’, schrijft Ralph van Wolffelaar.

Auteur – Ralph van Wolffelaar

Een van de meest opwindende treinreizen van Australië is de Ghan, die de reiziger direct van Adelaide naar Alice Springs brengt of vice versa. Weliswaar legt de Indian Pacific tussen Sydney en Perth een grotere afstand af, wat historie betreft is het verhaal van de Ghan op dit continent onovertroffen. Dat afstanden in dit land niks betekenen blijkt ook nu weer, het tweede langste traject van het land legt altijd nog meer dan 1500 kilometer af, non-stop. Wij stappen op in Adelaide, van waar de Ghan tweemaal per week de zestien uur durende trip naar het ‘Rode Centrum’ maakt.

Outback

De historie van de reis is doordrenkt met dramatiek. Eind negentiende eeuw al werd begonnen met de aanleg van de rails richting Alice Springs, maar door allerlei omstandigheden duurde het meer dan vijftig jaar voordat het hart van de Outback eindelijk bereikt werd. Voornaamste probleem was dat de planologen geen rekening hadden gehouden met onverwachte regenbuien. Het regent er niet vaak, maar als het gebeurt, breekt de hel los. Zodoende spoelde de rails om de haverklap gewoon weg en kon men weer van voor af aan beginnen.

Andere technische blunders zorgden ervoor dat de topsnelheid in de beginjaren niet meer dan dertig kilometer per uur was. Uiteindelijk werd een volledig nieuwe, kwalitatief hoogwaardige spoorlijn in 1982 voltooid.

Adelaide.

De Ghan klaar voor vertrek vanuit het station in Adelaide.

Treinreis Australië

Vandaag de dag is een rit met de Ghan een comfortabele onderneming. De trein beschikt in de eerste klas over een aantal slaapcoupés, terwijl de tweede klas altijd nog goede zitstoelen heeft. Veel slaap krijg je tijdens de rit trouwens toch niet, daarvoor is de zonsopgang te mooi om niet voor op te staan.

Net als alle lange afstandtreinen in Australië beschikt ook de Ghan over een bar/restaurant, waar we het overgrote deel van de avond te vinden zijn. Samen met een paar mede-backpackers kaart ik wat. Twee van hen komen uit Canada. Ik heb ze in Tasmanië leren kennen en hoop dat ze de Outback wat grondiger gaan bekijken dan Australië‘s enige eilandstaat. Hoewel Tasmanië altijd nog anderhalf keer zo groot is als Nederland, huurden ze een auto voor slechts twee dagen.

Was toch een beetje kort, vonden ze achteraf ook zelf. De lounge wordt gedomineerd door een groep Engelsen en Ieren die volgens goed Brits gebruik de alcoholconsumptie op peil houden. Verschil is dat ze aan het eind van de avond slechts lichtjes luidruchtig zijn, van echte overlast is geen sprake. Rond bedtijd wankelen de heren één voor één terug naar hun coupé en ze zullen pas vlak voor aankomst wakker worden.

‘Het uitzicht ‘s ochtends vroeg als we Alice Springs naderen. De zon staat laag, vandaar de schaduw’.

‘Het uitzicht ‘s ochtends vroeg als we Alice Springs naderen. De zon staat laag, vandaar de schaduw’.

Coober Pedy

De trein wordt bevolkt door reizigers van allerlei pluimage. Twee dames zitten gezellig te breien, ondertussen honderduit babbelend. Hun voeten rusten op twee enorme tassen waarvan ik me af vraag hoe deze ooit de trein ingebracht zijn. Verderop zitten twee zusjes een kleurplaat in te kleuren terwijl pa en ma zich bezighouden met een partijtje schaken. Het gaat er fanatiek aan toe. Het traject tot middernacht voert ons van Adelaide langs Port Pirie, en buigt bij Tarcoola af richting Coober Pedy en later Alice Springs.

Tot hier is het uitzicht nog behoorlijk groen. Dat zal morgen bij het wakker worden wel anders zijn, is mijn inschatting. Voordat ik ga slapen babbel ik nog wat met mijn Israëlische buurman. Hij is net terug van een weekje Fiji. Pure overmacht want hij wilde Australië helemaal niet verlaten. Wie echter met een toeristenvisum het land in komt, mag maar drie maanden blijven.

Verlengen kan niet, je moet het land verlaten en weer in komen zodat je opnieuw drie maanden in het land kunt blijven. ‘s Ochtends inderdaad vroeg wakker, direct verhuis ik naar de lounge waar je een beter uitzicht op de zonsopkomst hebt. Opmerkelijk is het dubbel glas, tussen de ramen hangt luxaflex. Tja, het kan wel eens heet worden in de Outback, ook al heb je airconditioning in de trein.

Het Rode Centrum

Het landschap ziet er wat anders uit dan gisteren. Het is wel duidelijk waarom dit het Rode Centrum genoemd wordt. Nog steeds groene bomen, maar alles een stuk droger en de grond is letterlijk rood. Enorm warm en geen wolkje aan de lucht. Ongelooflijk dat hier straks een stad uit het niets zal opdoemen.

Na 1570 kilometer is het dan toch zover, langzaam rollen we Alice Springs binnen. Een op het eerste gezicht uitgestorven plaatsje met de eerste asfaltweg sinds we gistermiddag Adelaide verlieten. Alice Springs, uitvalsbasis voor trips naar Ayers Rock (Uluru), de Olga’s en Kings Canyon. Het bordje bij het uitlopen van het treinstation zegt eigenlijk alles: Welcome to the Outback.

Gerelateerd

We gebruiken cookies om ervoor te zorgen dat onze website zo soepel mogelijk draait. Als je doorgaat met het gebruiken van de website, gaan we er vanuit dat ermee instemt. Prima! Lees meer