Klimmen en klauteren op de Perito Moreno gletsjer

door Reis om de Wereld
Gepubliceerd: Laatst ververst op 18 views

‘Het is gigantisch groot, helder blauw en het gromt luidruchtig. En het is dé reden dat ik mijn reis door Zuid-Amerika heb gewijzigd van het noorden naar het zuiden: de Perito Moreno Gletsjer.’ Dat schrijft Wilbert van Haneghem, die een maand van de ene verbazing in de andere viel tijdens een reis door Argentinië. ‘Al van verre is de gletsjer hoorbaar. Met donderend geraas storten blokken ijs naar beneden. Maar waar?’

Auteur – Wilbert van Haneghem

Op de kaft van de Argentijnse Lonely Planet staat een foto van deze gletsjer en dit heeft een grote aantrekkingskracht op mij. “Ik wil daar heen en ik wil die gletsjer beklimmen” is het enige dat door mijn hoofd speelt als ik het nabijgelegen plaatsje en toegangsoord El Calafate nader.

De Perito Moreno gletsjer.

Hier ging ik voor naar patagonië: De Perito Moreno gletsjer.

Meteen na aankomst in het hostel bevestig ik mijn twee dagen ervoor gemaakte strakke planning bij de reisorganisatie. Ik laat niets aan het toeval over: op de middag van aankomst ga ik met een busje ernaar toe om de zogeheten ‘balcony’ te bewandelen en de gletsjer van een afstandje te bekijken. De dag erna sta ik vroeg op om er ‘The Big Trek” te doen, een koude klim- en klauterpartij van minstens vijf uur.

Een oneindige ijszee, 30 kilometer diep.

Een oneindige ijszee, 30 kilometer diep.

Balkon

In het busje op weg naar de gletsjer zijn slechts twee andere reizigers aanwezig. Deze Zuid-Afrikaanse backpackers uit Johannesburg delen echter niet mijn enthousiasme over het aanstaande bezoek aan dit natuurwonder. Sterker nog, ze zijn verveeld en met moeite uit hun stoel te krijgen als we onderweg een fotostop maken.

Ook zijn ze nauwelijks onder de indruk van het natuurschoon om hen heen, ik negeer ze. De ‘balcony’ is net vernieuwd en is voor 95% gereed. De chauffeur/gids legt uit dat het pas twee weken daarvoor is geopend en dat het hoog tijd werd voor vernieuwing. Het bestaat nu uit een kilometerslang hooggelegen pad van solide metalen roosters om op te lopen en stevige leuningen om ervoor te zorgen dat je niet in het ijskoude water valt als je iets te opgewonden raakt van het natuurgeweld.

Het is gemaakt op de kleine berg tegenover de gletsjer en biedt zodoende een volledige blik op de 2 ½ kilometer doorsnede en een groot gedeelte van de 30 kilometer diepte die het bevat. 14 Kilometer daarvan is sowieso niet te zien, dat ligt achter de berg van oorsprong verscholen.

Vallend ijs

Vaak alleen hoorbaar, nu ook zichtbaar: een vallend brok ijs.

The Balcony

Al van verre is de gletsjer hoorbaar. Met donderend geraas storten blokken ijs naar beneden. Maar waar? De meeste keren kijk ik hoopvol naar de voorkant van de gletsjer, net als alle andere bezoekers op het balkon. Maar tevergeefs. Ergens in de verte in die kilometersdiepe ijsmassa is iets afgebroken, onzichtbaar voor het menselijk oog.

Eens in de paar jaar stort de natuurlijke brug die de gletsjer met het vaste land verbindt, in. Wat een groots schouwspel moet opleveren getuige de vele posters en ansichtkaarten die van dat moment zijn gemaakt en te koop zijn in de winkel. Onze gids verwacht dat het nog wel minimaal een jaar zal duren voor het weer zover is.

Ik loop intussen het gehele pad af, mijn reisgenoten voor die middag zitten al aan de warme koffie binnen en hebben slechts een kwartiertje gekeken. Dit is voor mij Patagonië, dit is het echte werk. Wind en regen houden mij niet tegen! Ik kijk al uit naar de volgende dag.

Het uitzicht vanaf The Balcony.

Het uitzicht vanaf The Balcony.

Messcherp

“Deze handschoenen zijn niet om je te beschermen tegen de kou, maar tegen de messcherpe stukken ijs als je klimt. Of valt.” De groep van ongeveer dertig medereizigers luisteren aandachtig naar het verhaal van één van de gidsen en sommigen kijken elkaar aan. Vallen? Op het ijs? Of van een gletsjer? Dat lijkt ons niet echt zachtzinnig.

Het is nog vroeg in de ochtend en we hebben weer een bezoek gebracht aan ‘the balcony’. Nu is het veel beter weer en ik prijs me gelukkig. Ik maak nog meer foto’s dan de dag ervoor, maar nu zonder regendruppels op mijn lens. Na een boottochtje van tien minuten naar het begin van de gletsjer steekt deze gids zijn verhaal af over de handschoenen, geeft instructie over het klimmen en verdeelt de groep onder zijn gidsen. Deze keer krijgen we ijzers mee welke zelfs onder de voeten van de Verschrikkelijke Sneeuwman of een Yeti passen.

De paden op, de lanen in…

De paden op, de lanen in…

Ze wegen ook veel meer dan mijn vorige twee sets exemplaren die ik heb aangehad. En we mogen ze zelf in of op onze rugzak binden om er een uur mee langs de gletsjer te lopen. Inderdaad: langs de gletsjer, want de groep die een korte trekking doet van ruim een uur begint meteen aan het begin, wij glibberen en glijden eerst nog over rotsen, kiezelpaadjes en onder een waterval door om pas halverwege de daar blauwere ijsmassa te betreden.

Gletsjerbeklimmingen

Met de grote ijzers onder de schoenen gebonden gaan we de ijszee op. De drie gidsen zetten gezamenlijk de route uit waarbij er twee vooruit gaan op zoek naar geschikte ‘paden’. Nou ja paden; diepe spelonken, niet te hoge heuvels, spekgladde vlakke stukken en gevaarlijk dunne overkappingen.

Dat soort paden. De hellingen zijn steiler dan mijn eerdere vulkaan- en gletsjerbeklimmingen, maar de ijzers doen hun werk goed zodat ik zelfs een heuveltje van 45 graden met gemak omhoog loop. Om daarna in onbedoelde en niet te remmen looppas naar beneden te sprinten waardoor ik te snel weer onderaan beland. “We are lost!” roept een vooruitgesnelde gids naar zijn collega die bij onze groep is gebleven.

Hij komt terug en in rap ratelend Spaans en met drukke gebaren maakt hij duidelijk dat we – in het midden van de gletsjer – niet veilig rechtdoor kunnen gaan. Niet echt verdwaald dus, want we steken de ijsmassa in de breedte over en zien de zijkanten in de verte liggen, maar we moeten wel teruglopen om daarna verder te kunnen via een andere route. De gidsen ontdekken veel broze stukken en dunne oversteekbruggetjes die onder het gewicht van onze groep kunnen instorten.

Merenguetaart

Ook wij hebben weinig zin om de verplicht aangetrokken handschoenen te testen op hun dikte ten aanzien van het ijs, of de meterslange touwen te moeten gebruiken die elke gids in zijn rugzak mee torst om iemand in geval van nood te redden. De ijsvormen zijn soms grillig, dan weer glad. Bovenal zijn ze prachtig en wonderlijk van vorm. Van afstand lijkt het soms een merenguetaart van schuim. Totdat je je knie stoot of uitglijdt en blauwe plekken op je achterste verzamelt. Dan blijkt dat ‘schuim’ ijzig hard.

Is het een taart? Is het een gletsjer?

Is het een taart? Is het een gletsjer?

Whisky

Talloze kleuren blauw en wit wisselen elkaar af. Vreemd genoeg is hier minder gebulder en gekraak te horen dan wanneer je voor de gletsjers staat. Terwijl het toch leek alsof het vanuit het midden kwam. We springen over een stroompje, steken elkaar de helpende hand toe bij het klimmen en afdalen en we genieten!

Door het gepuf en gesteun heen overheerst vooral de grote glimlach en het gelukzalige gevoel bij iedereen in de groep. Althans, dat vertellen we elkaar na drie uur zwoegen bij de lunch als we op het harde ijs zitten. The Big Trek krijgt nu een Nederlandse vertaling, ik heb honger als een paard van de inspanning.

Ik kijk naar de afgelegde afstand, het stelt niets voor. Hemelsbreed. Het zigzaggen, klauteren en glijden maken het een geweldig avontuur. Terug op de boot krijgen we weer een drankje met gletsjerijsblokjes aangeboden. Deze keer is het whisky. De boot vaart langs het gevaarte en iedereen kijkt met ontzag naar boven. Daar liepen wij zojuist. De gletsjer is bedwongen. Hiervoor kwam ik naar Patagonië en ik kan iedereen aanraden hetzelfde te doen!

De gletsjer is bedwongen, het ijsblokje zit in het whiskyglas.

De gletsjer is bedwongen, het ijsblokje zit in het whiskyglas.

Gerelateerd

We gebruiken cookies om ervoor te zorgen dat onze website zo soepel mogelijk draait. Als je doorgaat met het gebruiken van de website, gaan we er vanuit dat ermee instemt. Prima! Lees meer