Natuurlijk en archeologisch Colombia

door Reis om de Wereld
Gepubliceerd: Laatst ververst op 56 views

Droge woestijnen, graftombes, grote stenen beelden en een kathedraal staan op het programma voor deze week in Colombia. Een barre week, want we gaan de Andes twee maal oversteken. Naast vele uren in de bus belooft dat echter ook waanzinnige uitzichten, dus we kijken er erg naar vooruit. Toch hebben we voor de zekerheid pilletjes tegen wagenziekte meegenomen. Je weet maar nooit.

Jos van Dalfsen

De reis naar het zuiden van Colombia gaat door, nu met een busreis van 350 kilometer van Pereira naar Neiva. Deze rit is een waar avontuur. De bus vertrekt te laat, wacht in een andere stad lang op de laatste passagiers en krijgt dan ook nog eens panne. Van te voren was ons beloofd dat de rit zeven uur zou duren, maar bij aankomst in Neiva zijn we die dag al veertien uur onderweg. Dat het wel in zeven uur kan, wordt bewezen door de tweede bus, die om vier uur uit Pereira is vertrokken en er wel zeven uur over doet. Deze haalt ons vijf minuten voor de eindbestemming in…

Tatacoa woestijn

Neiva is gelegen tussen twee uitlopers van de Andes. Het hele gebied ligt erg laag, op circa 500 meter boven zeeniveau, en is dus erg warm. Daar komt bij dat het in de schaduw ligt van de Vulkaan Huila die met 5750 meter serieus hoog te noemen is. Deze vulkaan en de naastgelegen bergen zorgen ervoor dat er als het ware een regenschaduw over het gebied ligt.

De regen wordt merendeels tegen gehouden en zo ontstaat hier tussen de bergen in een droge woestijn, de Tatacoa woestijn. Het gebied is relatief klein, maar in principe gebeurt hier hetzelfde wat er met de Gobi woestijn en de Himalaya gebeurt. Ook daar wordt alle regen door de hoge bergen van de Himalaya tegen gehouden en ontstaat achter de bergen de gortdroge Gobi woestijn.

Vanuit het dorpje Villaviejo is de woestijn te bezoeken, met de auto, in tour-verband of zoals wij prefereren, te voet. Riviertjes die ontstaan door de zeldzame maar intense regenval hebben een labyrint aan geulen gesneden door het roodkleurige zand dat een schril contrast vormt met de felle, blauwe lucht. De woestijn is echt waanzinnig mooi. We lopen er met heel veel genoegen vijf uur rond en zien dan nog maar een heel klein deel van de woestijn. Op de mountainbike, dromen we allebei hardop, dat zou perfect zijn!

Grafkamers in Tierradentro

Twee archeologische parken liggen in de bergen vlakbij Neiva, genaamd: Tierradentro en San Agustin. Uit interesse voor de archeologie moeten we deze natuurlijk bezoeken. De volgende dag komen we na een lange en avontuurlijke rit aan in het rustige San Andres waar het archeologische park Tierradentro ligt.

Drie dagen besteden we om de vijf verschillende sites met graftombes te bezoeken. Deze tombes zijn circa 1300 jaar geleden aangelegd en tussen 1930 en 1995 teruggevonden en onderzocht. Velen zijn echter door grafrovers geplunderd en beschadigd. Het is een overweldigende en unieke ervaring om soms wel zes meter af te dalen naar een koude, donkere en vochtige tombe waar 1300 jaar oude muurschilderingen te zien zijn. Deze mogelijkheid om zo dicht bij de oude beschavingen te komen is echt uniek.

Het dorpje San Andres ligt midden tussen de bergen en is de perfecte uitvalsbasis om alles te bezoeken. Onderweg naar ons hostel lopen we langs een feestelijke bijeenkomst. Het lijkt er op dat de mensen hard op weg zijn dronken te worden, en twee gringo’s zijn dan dubbel zo interessant. We worden direct hartelijk uitgenodigd om mee te komen drinken van de lokaal gemaakte drank Chicha, een maïsdrankje typisch voor het Andes gebergte. Het smaakt heerlijk, maar om te voorkomen dat we er net zo dronken bij komen te zitten, houden we het feestgedruis weer snel voor gezien. Tot grote spijt van de mensen.

Prachtige schilderingen en beeldhouwwerken zes meter onder de grond.

Prachtige schilderingen en beeldhouwwerken zes meter onder de grond.

Eeuwenoude beelden in San Agustin

De volgende bestemming is San Agustin. Van het rustige bergleven is hier helemaal niks meer over. Het dorpje is onder invloed van het toeristengeld in korte tijd uitgegroeid tot een stad met 30.000 inwoners en het aantal toeristenbureau’s, touroperators, hostels, hotels en wat al niet meer is dan ook enorm.

Na het authentieke en rustige San Andres is dit niet leuk, en we besluiten direct om hier niet te veel tijd te besteden. Het vinden van een hostel is niet moeilijk, en we kunnen dan ook snel op pad naar de belangrijkste archeologische site. De oudste vondsten dateren terug tot 3000 voor Christus ze lopen door tot in de Spaanse overheersing.

Net als in Tierradentro gaat het hier om begravingen. Het verschil is dat er hier geen grafkamers gevonden zijn, maar een soort in de rots uitgehakte graven in de vorm van miniatuur hunnebedden. Het bijzondere is dat veel graven beschermd zijn door in steenuitgehouwen bewakers. Er zijn in de regio meer dan 500 beelden gevonden waarvan sommigen wel zeven meter hoog zijn. De relatie met het landschap en de omgeving is bijzonder. Op één plek zijn de beelden uitgehakt in een rotswand met een uitzicht over een volledig

e vallei, als een soort uitkijken. Ook is vaak de top van een berg uitgekozen om een graf te bouwen, en het kost dan ook flinke moeite om alles te bereiken. We hebben de blaren nog net niet onder de voeten, maar we zijn wel echt moe na al het lopen.

Met mijn 1.85m ben ik echt niet klein, maar het beeld is groter.

Met mijn 1.85m ben ik echt niet klein, maar het beeld is groter.

Sanctuario de Las Lajas

We verlaten San Agustin en de bus brengt ons in acht uur 120 kilometer verder dwars door de Andes naar Popayan, “de witte stad”, omdat alle huizen wit geschilderd zijn. Wat wij zien is echter meer grijs dan wit door de druilerige regen die we twee dagen over ons heen krijgen. Weinig gecharmeerd van de stad gaan we dan onderweg naar Pasto. Hier volgen we het advies van de reisgids en overnachten in een waanzinnig mooi herenhuis dat is omgebouwd tot hostel.

De stad zelf is veel minder toeristisch dan Popayan en daarom wel zo charmant. Een laatste stop in Colombia wordt een bezoek aan het heiligdom van de maagd van Las Lajas. Hiervoor moeten we van Pasto naar Ipiales op de grens met Ecuador. Op het busstation kijken we rond naar een bus voor Las Lajas die we niet kunnen vinden.

Taxi chauffeurs staan te popelen om ons te brengen, maar een beetje achteraf vinden we de zogenaamde collectivos, gedeelde taxi’s. Omdat ze pas rijden wanneer ze vol zijn moet je soms even wachten, maar de prijs worden over alle personen verrekend en zijn dus per persoon een stuk lager.

Tientallen plakaten om de maagd van Las Lajas te bedanken.

Tientallen plakaten om de maagd van Las Lajas te bedanken.

Deze collectivo brengt ons in een klein half uur naar het dorpje waar de kathedraal moet staan, maar tot onze verbazing is er niks te zien. Geen grote toren die boven de stad uittorent, maar gewoon een klein dorpje met een grote markt die zich langs vele straten uitstrekt. We dwalen een beetje rond, maar krijgen al snel in de gaten dat het merendeel van de mensen de weggetjes naar beneden volgen en wij besluiten om er achter aan te gaan.

Het aantal kraampjes wordt steeds dichter en de waren worden steeds religieuzer, maar plotsklaps houden de kraampjes op. We lopen dan nog iets verder en wanneer we de laatste bocht om lopen ligt daar de kathedraal in volle gloren voor ons. Surrealistisch gelegen in een dal waar de bergwand het hele lichaam en toren van de kerk verbergt voor de buitenwereld is het een waanzinnig gezicht om de kathedraal te zien liggen.

Op de bergwand langs de weg hangen overal plakaten waarop mensen de maagd van Las Lajas bedanken voor de vele wonderen die ze heeft verricht. De plek is zo ingericht dat je overal heen kunt lopen, langs de bergwand om van verschillende kanten foto’s te maken of zelfs onder de kathedraal door. Een belangrijke plek voor de pelgrims is een watervalletje die langs de bergwand aan de overkant van de kathedraal naar beneden valt. Dit water zou geneeskrachtig werken en mensen vullen vele flessen.

Voldaan gaan we na een lange rondwandeling en vele foto’s terug met een andere collectivo naar Ipiales. Hier maken we ons op voor onze laatste nacht in Colombia. Ecuador wacht op ons.

Gerelateerd

We gebruiken cookies om ervoor te zorgen dat onze website zo soepel mogelijk draait. Als je doorgaat met het gebruiken van de website, gaan we er vanuit dat ermee instemt. Prima! Lees meer