Nederlandse postzegels in Trujillo

door Reis om de Wereld
Gepubliceerd: Laatst ververst op 58 views

Mayaruïnes van Copán en de Islas de Bahia. Volgens Eric is een bezoek aan de noordkust van Honduras ook de moeite waard. Samen met zijn vriendin bezoekt hij natuurparken en een vreemd archeologisch museum. ‘Ondertussen loopt de eigenaresse met spiedende ogen zwijgend drie meter achter ons aan. Een soort van omgekeerde rondleiding dus.’

Eric Kokke

De meeste toeristen die een bezoek aan Honduras brengen, houden het op de Maya-ruïnes van Copán en de stranden van de Islas de Bahia. Natuurlijk zijn dit twee schitterende plaatsen om te bezoeken, maar Honduras biedt meer. Een bezoek aan de stad Trujillo in het noorden van Honduras is meer dan de moeite waard.

Trujillo

Vanaf La Ceiba, het vertrekpunt voor de Islas de Bahia, neem je de bus langs de kust. Je krijgt dan direct de kans om het platteland en de enorme bananenplantages te zien. Als je na zo’n vijf uur reizen Trujillo binnenrijdt, zul je niet direct onder de indruk raken. De sporen van de orkaan Mitch van 1998 zijn nog steeds zichtbaar. De gevolgen van deze orkaan zijn tevens de reden van de afgenomen populariteit van Trujillo (net als van Tela). Na Mitch is de criminaliteit in Noord-Honduras toegenomen, aldus de reisgidsen.

Mensen zijn hun huis en/of hun werk kwijtgeraakt en proberen op andere manieren aan geld en eten te komen. Tijdens mijn reis in 2001 heb ik deze streken echter geen criminaliteit meegemaakt. Gezond verstand gebruiken helpt natuurlijk altijd, maar ik denk ook dat de verhalen over berovingen en andere criminele activiteiten erg zijn overdreven.

Maar in Trujillo heeft de slechte reputatie wel een stempel op het toerisme in de stad gedrukt. Gedurende de drie dagen van ons verblijf waren wij de enige westerse toeristen. Daarom werden we constant nagekeken, maar we waren ook meer dan welkom in de verschillende restaurants. Het is ook best wel een apart gevoel. Aan de ene kant wil je altijd een beetje weg van het massatoerisme, aan de andere kant ga je na een aantal dagen toch om je heen kijken, benieuwd of er nog andere toeristen in de buurt zijn.

Caribische sfeer

Trujillo heeft een klein maar charmant centrum met een aantal leuke restaurantjes en hotels. Er is een oud kasteel met bijbehorend museum uit de tijd dat de Caribische Zee werd beheerst door bandieten en zeerovers. Voor de liefhebbers is er het graf van William Walker, een dwaze Amerikaan die zichzelf destijds uitriep tot president van Honduras.

Het weer is er heerlijk en in de stad en op het strand heerst een typisch caribische sfeer. Het witte zandstrand is bezaaid met vele strandtenten, omdat Trujillo altijd zeer populair is geweest bij westerse en Hondurese toeristen. Het strand is dus de plek waar je heerlijke versgegrilde vis kunt eten. Een koud biertje erbij en je waant je in het paradijs.

Uitzicht over een verlaten toeristenoord.

Uitzicht over een verlaten toeristenoord.

Museo Arqueológico

Strand en zee zijn attracties waar je als toerist best in bent geïnteresseerd. Maar ga je daarvoor twee keer vijf uur in de bus zitten? Waarschijnlijk niet. Maar er is meer te doen en te beleven in Trujillo. Wij vonden er het meest bizarre museum van Midden-Amerika (en ik vrees van ver daar buiten): het Museo Arqueológico. Na een wandeling door de buitenwijken van de stad komen we aan bij een soort van boerderij. Buiten liggen wat oude kannonen, grote houten wielen en een vliegtuigwrak.

Dit kan best doorgaan als de entree voor een archeologisch museum, maar eenmaal binnen moeten we ons een weg banen langs allerlei vreemde objecten: stapels roestig metaal, honderden oude typemachines, versleten kantoorstoelen en opgezette tropische dieren. We kijken onze ogen uit in verwondering van zoveel zooi, terwijl we proberen niet te struikelen over dingen waar we voor dit bezoek nooit van hadden gedacht dat het tentoongesteld zou kunnen worden. Ondertussen loopt de eigenaresse met spiedende ogen zwijgend drie meter achter ons aan.

Een soort van omgekeerde rondleiding dus. Haar grootste zorg is mijn fotocamera. Hoe hard ik ook probeer uit haar zicht te verdwijnen – op zich zou dat gezien de onverstelbare hoeveelheid schroot niet moeilijk moeten zijn – lukt het me niet om ongemerkt een foto te nemen.

Het unieke van dit museum is dat er ook nog veel interessants te zien is. Naast de prullaria zoals een oorkonde voor een inwoner van Trujillo van de Amerikaanse regering wegens bewezen diensten tijdens de Golfoorlog (?), een serie Nederlandse postzegels, spijkers uit een Engels zeeroverschip en toiletpotten uit het eerste kantoor van United Fruit in Honduras, vindt je de meest schitterende Maya-beeldhouwwerken en -gebruiksmaterialen. Open en bloot liggen en staan hier tientallen beeldjes van Mayagoden, waarvan het grootste deel in perfecte staat verkeert. De collectie van het museum bij de ruïnes van Copán verbleekt bij wat hier allemaal ligt te verstoffen.

Ongelooflijk! Het is een raadsel waar ze alles vandaan hebben gehaald, maar het is eeuwig zonde dat het hier en niet in een nationaal museum te zien is. Maar het maakt het bezoek aan dit rariteitenkabinet wel de moeite waard. Naast alle hiervoor beschreven museumstukken vind je er ook een zwembad, een aantal tropische dieren in een kooi en picknicktafels. Helaas is tijdens ons bezoek het zwembad gesloten, maar ook zonder een frisse duik was het een aparte ervaring.

Natuurpark Capiro-Calentura

Naast strand, musea en cultuur vind je ook natuur in en rond Trujillo. Helaas zijn er door het gebrek aan toeristen geen georganiseerde tours meer beschikbaar. Dus moeten we zelf op pad. Vanuit de stad kun je een lange wandeling maken naar en door het Parque Nacional Capiro-Calentura. Door de afwezigheid van toeristen is ook het rangerstation gesloten en er zijn dus geen gidsen aanwezig.

Het voordeel hiervan is dat we waarschijnlijk het hele park voor onszelf hebben. Wij komen alleen een groepje nonnen in gezelschap van een Ierse priester tegen. Ze geven ons een lift de berg op in hun fourwheel drive. Zij zijn op weg naar het radiostation op de top van de berg, waarvandaan eens per twee weken een live-uitzending door de nonnen wordt verzorgd. Deze lift scheelt ons vijf kilometer bergop lopen, maar gezien het uitzendschema van het radiostation moet je er niet op rekenen dat…

Het museum: aan de buitenkant ziet alles er nog heel normaal uit.

Het museum: aan de buitenkant ziet alles er nog heel normaal uit.

Kust bij Trujillo

Tijdens de wandeling door het park genieten we van schitterende vergezichten over de kust bij Trujillo en met een beetje geduld spotten we verschillende diersoorten. Wij hebben onder andere grote helblauwe vlinders, agouti’s en verschillende vogelsoorten kunnen bewonderen. Na enkele maanden reizen door Midden-Amerika en na verschillende bezoeken aan natuurparken hebben we geleerd te kijken naar de kleinste bewegingen om dieren in de bomen te kunnen ontdekken.

Maar de bewegingen die honderd meter voor ons in een boom te zien zijn, zouden waarschijnlijk ook door de meest verstokte stadsmensen zijn waargenomen. Op een windstille zonnige dag gedragen twee bomen zich alsof orkaan Mitch nog steeds actief is. Al gauw zien we de oorzaak van al dat kabaal: een groepje slingerapen dat ons probeert te omsingelen. Ze komen snel dichterbij en staan dreigend, zichzelf zo groot mogelijk makend, op de takken te springen. Mijn vriendin heeft het snel gezien en wil doorlopen.

Mijn nieuwsgierigheid wint het weer eens van mijn verstand en ik ga voor een mooie close-up-foto. Meteen krijg ik een les uit de natuur. Apen die zich bedreigd voelen, kunnen drie dingen doen. Ten eerste proberen ze met geschreeuw de indringer, ik dus, te verjagen. Ik had eerder al het indrukwekkende gebrul van brulapen gehoord, dus het mieterige gekrijs van de slingerapen maakt op mij niet al te veel indruk. Als het lawaaimaken niet werkt, gooien ze met afgebroken takken. Slingerapen zijn geen gorillas, dus die takjes stellen ook niet veel voor.

En omdat ik de perfecte foto nog moet maken, besteed ik niet al te veel aandacht aan de rondvliegende stukjes hout. Ondanks mijn 140mm zoom krijg ik de aapjes niet goed in de lens, dus weer iets dichterbij. Tot de derde methode toegepast wordt: ze proberen op je hoofd te urineren. Je begrijpt het al: dat was letterlijk en figuurlijk de welbekende druppel. Ik neem genoegen met mijn eerder gemaakte foto’s en maak me uit de voeten. Gewapend met een grote stok en nog alerter op bewegingen in bomen en struikgewas vervolgen wij onze weg.

Gerelateerd

We gebruiken cookies om ervoor te zorgen dat onze website zo soepel mogelijk draait. Als je doorgaat met het gebruiken van de website, gaan we er vanuit dat ermee instemt. Prima! Lees meer