Reis om de Wereld
Voeding voor reizigers

Over liften, gastvrijheid en een pretpark

116

Dat men nier niet aan voetgangers gewend is, blijkt wel als we maar liefst vijf seconden tijd krijgen om twee behoorlijke zebrapaden over te steken, waarna we bijna van onze sokken worden gereden door de Landcruisers en Mercedessen. Jeffrey Schoeman en Wilbert van Haneghem reisden vier maanden door Zuidoost Azië en bezochten daar onder andere Brunei. ‘We krijgen na ongeveer tien minuten een lift aangeboden van een vriendelijke jongeman. Hij verbaast zich erover dat we überhaupt naar Brunei gekomen zijn, een stelling die we vaker zullen horen.’Auteur – Wilbert van Haneghem

Jeffrey Schoeman en Wilbert van Haneghem reisden vier maanden door Zuidoost Azië. Zij bezochten daar onder andere Brunei dat opvalt door drie dingen: Olie, het strenge moslimgeloof en de Sultan.

Voeg daar nog aan toe het verkeer: ‘We krijgen maar liefst vijf seconden de tijd om twee behoorlijke zebrapaden over te steken.’ En de gastvrijheid: ‘Ook hier is het vriendelijkheid troef, zelfs de beveiligingsmannen met authentieke geweren ver uit de vorige eeuw glimlachen ons toe.’

Overzicht van Bandar Seri Begawan.
Overzicht van Bandar Seri Begawan.
Sabah naar Serawak

Tijdens onze vier maanden durende rondreis door Zuidoost Azië bezoeken we het sultanaat Brunei op weg van de Maleisische provincies Sabah naar Serawak. In het grenskantoortje van de Bruneise douane worden we meteen gewaar van de in mijn ogen drie pijlers van dit rijke landje: Olie, het strenge moslimgeloof en de sultan zelf.

Met ons in de rij staan vele Filippijnse werksters die in dienst zijn van de evenzoveel rijke Bruneiërs en de expats die in de oliehandel werken. Wij worden geholpen door douaniers met hoofddoekjes op en zien in een halfuur net zoveel van deze hoofddoekjes als in een maand Sabah.

Bandar Seri Begawan

Het is inmiddels laat in de middag als we met de bus aankomen bij de enige budgetaccommodatie van de hoofdstad Bandar Seri Begawan (BSB). Het is een hostel/sportaccommodatie van de overheid, waar soms ook toeristen in mogen verblijven. Wij hebben geluk, het is niet vol met groepen lokale scholieren, zoals in de Lonely Planet wordt gewaarschuwd.

Het hostel beschikt over een buitenzwembad…drie keer raden wie daar een kwartiertje later in liggen? We vermaken ons prima in het verkoelende water en bedenken ons dat dit pas het tweede hotel met zwembad is in de afgelopen drie maanden van onze backpackersreis.

De moskee in de schemering, Bandar Seri Begawan.
De moskee in de schemering, Bandar Seri Begawan.

Brunei Museum

Omdat nagenoeg iedereen over een auto beschikt in de stad, vooral de 4WD-terreinwagens zijn populair, rijden de stadsbussen niet al te regelmatig. Dat men hier niet aan voetgangers gewend is, blijkt wel als we maar liefst vijf seconden de tijd krijgen om twee behoorlijke zebrapaden over te steken, waarna we bijna van onze sokken worden gereden door de Landcruisers en Mercedessen.

We gaan dan maar liften naar het Brunei Museum, vier kilometer buiten de stad en krijgen na ongeveer tien minuten een lift aangeboden van een vriendelijke jongeman. Hij verbaast zich erover dat we überhaupt naar Brunei gekomen zijn, een stelling die we vaker zullen horen.

 

Vriendelijkheid

Het museum is een interessante mix van de eerdergenoemde drie pijlers olie, het strenge moslimgeloof en de sultan en we leren vooral veel over de oliewinning door Shell. Er zijn meer personeelsleden dan bezoekers in het mooi opgezette museum, maar ook hier is het vriendelijkheid troef, zelfs de beveiligingsmannen met authentieke geweren ver uit de vorige eeuw glimlachen ons toe. Hij verbaast zich erover dat we naar Brunei gekomen zijn, een stelling die we vaker zullen horen.

Kampung Ayer

Terugliften gaat nog sneller en we leggen nog een bezoek af aan de paalwoningen van Kampung Ayer. Veel hutten zijn geheel of gedeeltelijk verdwenen, afgebroken of afgebrand, de houten of betonnen pilaren in het water achtergelaten. We worden vriendelijk begroet door kinderen en volwassenen en we krijgen vele aanbiedingen van de speedbootchauffeurs om ons rond te varen, ongetwijfeld voor een behoorlijk bedrag, want de schaarse toeristen moeten hier diep in de buidel tasten.

Zo spreken we in het hostel een Engels koppel dat voor een vermogen een driedaags arrangement in de jungle had geboekt. Voor een Spartaans verblijf in een tent betaalden zij zo’n 500 euro per persoon. Voor een soortgelijk avontuur bij de Kinabatanganrivier in Sabah zijn wij elk een derde van die prijs kwijt en we maken uit hun verhaal op dat we veel meer beleefd en gezien hebben. Wij besluiten het in dit voor backpackers dure land bij de gratis staatsmusea te houden.

Pretpark Jerudong Playground

We worden aangesproken door een keurige man van onze leeftijd. Hij blijkt verlegen om een praatje en na een kwartiertje vragen we hem of hij wellicht zin heeft in een bezoekje aan het pretpark waar we over gelezen hebben. Dat heeft hij wel, en hij wil ons er ook nog gratis heenbrengen. De bussen rijden tenslotte niet meer na 17.00 uur en om een taxi te kunnen betalen moet je zo ongeveer een hypotheek afsluiten.

Over de vriendelijkheid en gastvrijheid van Bruneiërs niets dan lof! Geheel in stijl -in een 4WD Toyota Landcruiser – gaan we naar het Jerudong Playground, een half uurtje rijden buiten de stad. Er staan slechts zo’n tien auto’s op het parkeerterrein en er is plaats voor duizenden… Het pretpark kan zich qua attracties meten aan bijvoorbeeld de Efteling, maar dan zonder sprookjesbos. De modernste en spannendste attracties zijn er in 1994 gebouwd, toen de economie van het land nog hoogtijdagen kende. De entree was altijd gratis en het park was daarom erg populair.

Terug naar vroeger…

Echter, elk huisje heeft zijn kruisje. Zo ook de sultanfamilie van Brunei. De broer van de sultan schijnt er in enkele jaren tijd als verantwoordelijke minister en directeur van verschillende bedrijven enkele miljarden Amerikaanse dollars te hebben verkwanselt tijdens zijn playboybestaan en door zijn slechte management.

Dat heeft zelfs op dit rijke landje een behoorlijke impact gehad, hij is dan ook publiekelijk afgeserveerd door de regerende sultan en de mensen die wij spreken zijn niet bepaald positief over zijn acties. Goed, we betalen dus de huidige entreeprijs van, omgerekend, 10 euro en mogen daarvoor overal gratis in. Voordeel is dat we echt nergens hoeven te wachten en binnen een paar uur alle attracties gedaan hebben, van een achtbaan waar je hangt, en niet zit, zodat je geen idee hebt wat je te wachten staat, tot aan een vrije val van vele meters waarbij de avondmaaltijd zich nog een keertje omkeert in je maag.

We ontmoeten een Nederlands koppel, Alwin en Petra, die we nog kennen van ons jungleavontuur. Samen gaan we terug naar onze tienerjaren wanneer we maar liefst een uur – vergelijk dat eens met ritjes van drie minuten op de kermis – de botsauto’s onveilig maken. Ook de medewerkers doen enthousiast mee en het loopt uit op een pittige maar leuke competitie wie de beste botsingen kan veroorzaken.