Puerto Varas: het ‘outdoor’ mekka in Chili

door Reis om de Wereld
Gepubliceerd: Laatst ververst op 75 views

Puerto Varas in Chili is het ‘outdoor’ mekka voor vele lokale en internationale reizigers. Met twee vulkanen, een groot meer, watervallen en bergen is er genoeg te doen op het gebied van buiten spelen: klimmen & klauteren, wandelen, fietsen, paardrijden en varen. In alle moeilijkheidsgradaties, soms met gids en soms zonder. ‘De sneeuw kraakt onder mijn ijzers, soms zak ik enkeldiep weg. Ik ben blij dat ik mijn speciaal voor deze reis gekochte winter kleding niet voor niets heb aangeschaft’, schrijft Wilbert van Haneghem.

Auteur – Wilbert van Haneghem

Go like an old man at the bottom, finish like a young man at the top!” Met dit advies van mijn gids Nicolo sta ik om zeven uur in de ochtend onderaan de Osorno Vulkaan, een uur rijden metde auto van het dorp Puerto Varas. Oftewel: het is geen race, het gaat erom dat je het haalt. Oh ja, en dan moet je ook nog drie uur naar beneden lopen, wat wellicht nog zwaarder is voor spieren en gewrichten. Dat van die oude man is mij op het vermoeide lijf geschreven en zal me goed afgaan.

Uitzicht vanuit het vliegtuig bij de landing.

Uitzicht vanuit het vliegtuig bij de landing.

Ik heb slechts een paar uur geslapen met dank aan luidruchtige(snurkende) kamergenoten en half zes opstaan behoort toch al niet tot mijn favoriete bezigheden. Ik heb ervoor gekozen om de tocht van vier uur omhoog te doen, tot ongeveer ¾ van de vulkaan. Het laatste gedeelte is erg technisch en wordt beklommen  met touwen en pikhouwelen omdat er ijsafzetting is.

Mijn klimgenoot voor het opwaartse gedeelte is Tim, een Duitse sportieveling die er regelmatig op uit trekt in zijn thuisland en Europa. Hij wil wel door naar de top. Behalve mijn gids zijn er nog drie gidsen om Tim te begeleiden. En om zelf te genieten want – ik heb enorm veel geluk – het is de eerste goede en heldere dag in twee weken. Mijn metereologische mazzel zou overigens nog lang aanhouden.

Factor 50

De gidsen staan letterlijk ook te trappelen om te klimmen en klagen herhaaldelijk over het slechte weer van de afgelopen tijd. Eerst vieren Tim en ik dat we de vulkaan  überhaupt bereikt hebben in het 14 jaar oude brik van de gids. Regelmatig valt de motor uit, bereikt hij een heuveltje van Nederlands formaat met veel gepuf en geknor, terwijl spontaan alle lampjes op het dashboard gaan branden  of moet de chauffeur zoveel gas bijgeven dat het lijkt of we aan een Formule 1 race meedoen.

De gidsen halen een indrukwekkende hoeveelheid materialen uit de achterklep: touwen, haken en ogen, tuigjes, helmen, pikhouwelen, wandelstokken , ijzers voor onder de schoenen en flessen zonnebrand in 1½ literformaat van factor 50. Met het laatste smeren  ze hun gezichten in alsof ze reclame maken voor een antirimpel crème. Hun eerst zo gebruinde hoofden veranderen in lijkbleke koppies. Tim en ik kopiëren hun handelingen braaf, zij het dat wij slechts factor 25 in onze tas hebben. We zouden nog vaak moeten bijsmeren op deze hoogte.

De Osorno Vulkaan is indrukwekkend en vanaf overal zichtbaar.

De Osorno Vulkaan is indrukwekkend en vanaf overal zichtbaar.

IJzers

Het eerste uur wandelen we geleidelijk omhoog door het zwarte vulkanische zand. De laatste keer uitbarsting van deze vulkaan dateert volgens gids Nicolo van ‘ duizenden’  jaren geleden, maar precies weet hij het ook niet, hij was er dan ook niet bij neem ik aan. De vulkaan Calbuco welke op enkele kilometers afstand ligt en waar we telkens een prachtig uitzicht op hebben, had in 1960 nog een uitbarsting.

Nog niet gewend aan de frisse en ijle lucht hijg ik al snel als die eerder genoemde oude man, keurig volgens instructies dus. Wanneer we het besneeuwde gedeelte bereiken, bevestigen we onze crampons aan de voeten. ‘ Je hebt twaalf scherpe punten, gebruik ze alle twaalf! Blijf horizontaal lopen, ga niet zoals de professionele bergbeklimmers (moeten) doen op je voorste punten  huppelen. En pas op, die punten zijn scherp” legt Nicolo uit. Ik verruil de twee uitschuifbare fiberglass wandelstokken voor een pikhouweel.

Ook hier horen instructies bij: “ Altijd de lus om je pols doen, altijd de punt naar de top richten – en ook die punt is scherp – en als je dreigt te vallen, werp je je met je volle gewicht in de sneeuw en probeer je met de lange steel  je vast te haken in de sneeuw.” Hij doet het even voor en vraagt mij mezelf ook in de sneeuw te werpen om te laten zien dat ik het heb begrepen.

Hoera, we hebben de rit met het brik overleefd en zijn onderaan vulkaan.

Hoera, we hebben de rit met het brik overleefd en zijn onderaan vulkaan.

Het is half negen in de ochtend en ik begin net wakker te worden, de instructies sijpelen langzaam  mijn hersencellen in. Ik knik begrijpend, en werp me ten gronde. Het gaat me goed af en Nicolo kijkt tevreden. De crampons zitten stevig vastgesnoerd om mijn wandelschoenen en bieden letterlijk veel houvast, het wandelen gaat prima, langzaam  (denk aan die oude man) maar zeker bereiken we mijn ‘ eindpunt’  qua hoogte.

Het uitzicht op het meer en het dorp is geweldig, we lopen parallel aan de nog niet opererende skilift, ik krijg uitleg over parasiterende kratertjes (zijn ontstaan tijdens de uitbarsting), er groeien zelfs wat bloemen en plantjes op de vulkaan. Ik geniet met volle teugen en het is nog onwerkelijk dat ik daadwerkelijk op een vulkaan loop.

Dat is nou metereologische mazzel: de stralende zon tegemoet lopen.

Dat is nou metereologische mazzel: de stralende zon tegemoet lopen.

De sneeuw kraakt onder mijn ijzers, soms zak ik enkeldiep weg. Ik ben blij dat ik mijn speciaal voor deze reis gekochte winter kleding niet voor niets heb aangeschaft. Mijn gore-tex gevoerde schoenen, waterdichte broek en windstoppende bovenkleding komt nu goed van pas. Iets te goed zelfs, want het weer is prachtig en al gauw doe ik net als mijn klimgenoten de overjas uit. Tim loopt zelfs in een t-shirt verder. Gelukkig heb ik mijn lange onderbroek (nog uit mijn diensttijd van 17 jaar geleden!) en nieuwe bodywarmer in het hostel achter gelaten.

We zijn op weg.

We zijn op weg.

Fit

Nicolo en ik nemen afscheid van de anderen en zetten onze daling horizontaal langs de vulkaan in, om zo slalommend wederom langzaam – nu als de eerdergenoemde jonge man  – naar beneden  te gaan. Daar zullen we dan onze chauffeur weer tegenkomen die intussen razendsnel de top heeft bereikt en naar beneden  is gerend. We hoeven slechts een half uur op hem te wachten  in de berghut.

Wat ik overigens helemaal niet erg vind, met een welverdiend biertje bij de open haard. En de schoenen uit, want ik merk dat ik toch wel vermoeide voeten heb, niet in de laatste plaats door de tenen-afknellende riempjes van de crampons! Nicolo complimenteert mij ermee dat ik ‘ best fit’  ben. Voor mijn leeftijd, voegt hij er nog aan toe. Hij heeft makkelijk praten als 22-jarige ‘berggeit’. Zijn we samen toch nog als oude en jonge man de vulkaan op- en afgeklommen.

Van water vallen

Nee, dit is geen taalfout. Er staat inderdaad ‘ van water vallen’. Er kon ook staan: over watervallen, wat dan weer het meervoud is van waterval. Beiden slaat op de onduidelijke term ‘ canyoning’ waarmee overal geadverteerd word. De uitleg voor dit begrip van ‘ buiten spelen’  is: klim en klauter langs rotsen en beekjes zo hoog mogelijk een berg(je) op en laat jezelf via diezelfde rotsen en waterpartijen naar beneden glijen. Als je een waterval tegenkomt met een hoogteverschil van tien meter, spring je naar beneden en als het echt hoog wordt, abseil je met behulp van touwen langs de rotswand. Duidelijk?

Linkerhandschoenen

In het hostel heb ik de 25-jarige Natascha uit Berlijn bereidt gevonden mij te vergezellen in deze activiteit. Zijhet ietwat met tegenzin, zeker als ze op een filmpje op de computer ziet hoe hoog de watervallen kunnen zijn, maar ik kan haar overhalen als ik zeg dat het echt geweldig is, ik er veel positiefs over heb gehoord en – als afsluiter – ik anders ook niet kan gaan, omdat er minimaal twee personen nodig zijn om de trip te laten doorgaan. Dit laatste herinnert ze mij herhaaldelijk aan als ze twijfelend bovenaan een waterval staat, de diepte inkijkend.

Gelukkig zijn we ‘ goed’  gekleed: dik wetsuit aan, helm op, watersokken (nooit geweten dat die bestaan) en waterschoenen  en handschoenen aan. Dat het hulpje van de eigenaar zijn dag niet heeft en voor mij twee linkerhandschoenen, een helm met kapot bandje waardoor deze niet vast kan en handschoenen vol gaten heeft ingepakt mag de pret niet drukken.

We ruilen wat spullen met elkaar, het helmriempje wordt kunstig gerepareerd en we kunnen op pad. Als we even later over de bergreling hangen om te abseilen en volledig afhankelijk zijn van het materiaal – hij is ook een tuigje vergeten waardoor zijn eigen tuigje een keer extra omhoog gaat- moeten we hier allebei nog wel even aan denken. Helaas kunnen we geen fototoestel meenemen omdat we onze handen nodig zullen hebben en er een groot risico is dat het apparaat de activiteit niet overleefd. We maken dan maar even foto’s voor en na de reis in onze kikvors-outfit.

Kikvorsmannetje.

Kikvorsmannetje.

Bommetje

“Take a big step and jump!” Tja, hij heeft makkelijk praten, Philippe is al jaren buitensportinstructeur, begonnen in Frankrijk en nu alweer elf jaar in Chili. Het is de eerste waterval en meteen de op één na hoogste van onze serie. Onder mij een kolkende watermassa dat uit een waterval spuit en daardoor geheel geen idee geeft van hoe diep het is. De uitleg van instructeur Martin (het hulpje van het materiaal)  dat het er niet heel erg diep is en ik dus zittend moet springen geeft mij niet echt heel veel meer vertrouwen.

Natascha schudt al met haar hoofd en roept dat zij deze waterval overslaat. Ik kijk Martin die naast mij staat nogmaals aan. ‘ Jump’ roept hij herhaaldelijk en begeleidt dit door een springende beweging voor te doen. Ik volg zijn advies op en spring. Met een harde klap kom ik neer. Een klap op de achterkant van mijn bovenbenen welteverstaan.

Hij had tenslotte uitgelegd dat het er niet diep is en ik wil niet riskeren dat ik mijn nek of benen breek. Jammer dat Martin even was vergeten te vertellen dat het diep genoeg was om wel rechtstaand naar beneden te springen en dat ik, zodra ik het water had geraakt, dan pas die zittende houding hoefde aan te nemen. Het komt hem op een standje van zijn baas te staan wanneer ik hem over deze onduidelijke instructie vertel. (Hij had niet gezegd: ‘ ‘ Géén bommetje’ ). Het levert mij rode bovenbenen en twee dagen spierpijn in de hamstrings op.

Met Natascha poseren in complete abseiloutfit.

Met Natascha poseren in complete abseiloutfit.

Perswee

Het grootste gedeelte van ons uitstapje bestaat uit lekker glijden, soms door openingen tussen rotsen waar een baby nauwelijks  tussen past, maar ook dan blijkt de stuwende waterkracht zijn werk te doen en worden we als in een laatste perswee naar buiten gedrukt. We springen en glijden tientallen meters naar beneden, Natascha is mijn bommetje vergeten en springt net zo lustig als ik het water in en uitgeput, gemangeld en voorzien van enkele blauwe plekken bereiken we na anderhalf uur het einde van onze waterreis.

Natascha is toch blij dat ik haar heb overgehaald om mee te gaan maar twijfelt of ze het ooit nog eens zou doen. Ik ben enthousiaster en hoop deze activiteit nog een keer te kunnen doen, maar dan zonder bommetje.

Gerelateerd

We gebruiken cookies om ervoor te zorgen dat onze website zo soepel mogelijk draait. Als je doorgaat met het gebruiken van de website, gaan we er vanuit dat ermee instemt. Prima! Lees meer