Schotland: four seasons in one day

door Reis om de Wereld
Gepubliceerd: Laatst ververst op 73 views

Valérie Vandenberghe verblijft een aantal maanden in Edinburgh. Geïnspireerd door hun Schotse flatgenootjes besluit ze samen met vriendin Karmen een trektocht door de Highlands te maken. Op haast filosofische wijze beschrijft ze het prachtige ‘ruwe bolster, blanke pit’-landschap van Schotland. ‘Dit adembenemende landschap herbergt een schatkoffer vol verhalen, legendes en liederen… Aan de voet van de bergen van het Loch Lomond-reservaat die je verstommen en overweldigen als slapende dinosaurussen horen we, Donnie Munro van Runrig zachtjes zingen’, schrijft Valérie.

Valérie Vandenberghe

Edinburgh. Vol enthousiasme hebben mijn vriendin Karmen en ik – twee groentjes in het reizen – besloten dat we gaan rondtrekken in de Highlands. De Highlands! Hét gespreksonderwerp van zowat elk praatje met mijn Schotse flatgenootjes, allebei Highlanders en gids voor toeristen in hun geboortestreek.

Schots en Gaelic

Hun roots vormen de inspiratiebron van lyrische beelden in de poëzie en van menig Schots en Gaelic lied. In elk woord van een gedicht, elke gezongen strofe en elk verteld verhaal zindert het thuisgevoel door. De liederen hebben mijn maatje en mij betoverd met hun dromen van verlangen en heimwee. Heimwee naar huis, de ultieme bestemming. Karmen en ik zijn op zoek naar de Highlands van Runrig. De haast bezwerende liederen vol nostalgie en hoop sturen ons op weg, we zijn klaar om welkom geheten te worden in andermans thuis. Op naar de bergen!

We vertrekken naar de Highlands, volledig uitgerust voor elke weersomstandigheid… In Schotland geldt immers dat je je aan four seasons in one day mag verwachten, sterker nog four seasons in one hour! Plensbuien en scherpe zon wisselen elkaar constant af, vaak vergezeld door een gure wind of een onverwachte hagelbui. Na vijf maanden Edinburgh verrast de onvoorspelbaarheid van het Schotse weer mij niet meer. Ik heb alle hoop op de lente al opgegeven. Dus nemen we geitenwollen sokken, thermische hemdjes, onze bikini’s en zonnebrillen mee. Wat dachten die Schotse weergoden wel? Ons overvallen ze deze keer niet.

Een week zijn we er tussenuit. In plaats van als gekken van de ene naar de andere plaats rond te crossen, kiezen we voor de eilanden Skye en Kintyre. Voor ons vertrek nog even checken met Carwyn, mijn Schots flatgenootje én geboren in Tarbert, hoe lang onze trip naar zijn thuisbasis op het eiland Kintyre zal duren. ‘ Tarbert? Daar doe ik zo’n vier uur over… Voor jullie twee en die gigantische rugzak reken ik toch wel zeven uur…’

Zonsondergang tussen de bergen in de Highlands. Dit is een ‘Loch’ vlakbij de brug naar Skye. [Foto: Valérie Vandenberghe]

Zonsondergang tussen de bergen in de Highlands. Dit is een ‘Loch’ vlakbij de brug naar Skye. [Foto: Valérie Vandenberghe]

Newcastle

‘Puh… stoere mannenpraat’, denken wij en we vertrekken de volgende morgen voor dag en dauw met onze gigantische trekrugzak plus even gigantische huurwagen. Wij hadden het kleinste model aangevraagd. Toen dat er niet meer was, werd ons vriendelijk gevraagd of een ander model ook zou volstaan, voor dezelfde prijs obviously.

Ietwat beduusd stemmen we in. Nu cruisen wij, hippe girls on the road met wat een bus kan genoemd worden. Al onze hippe vrienden passen er ook nog in! Hoezee. Maar ons aanvankelijk ‘We zijn net Thelma en Louise’-gejubel bekoelt snel. Anderhalf uur na vertrek, waarvan een uur de verkeerde kant uit, beseffen we dat Carwyn gelijk had. Wij willen naar de Highlands. Wij staan aan de afrit naar Newcastle.

Nog een landschapsfoto waarop de zon door de wolken schijnt. [Foto: Valérie Vandenberghe]

Nog een landschapsfoto waarop de zon door de wolken schijnt. [Foto: Valérie Vandenberghe]

Stirling en Loch Lomond

Het is in de namiddag en we zijn ‘back on track’. Deze keer is het zelfs de juiste track, want we naderen Stirling en Loch Lomond. In de ooit zo gigantisch grote auto lijken we nu net nietige mieren. Daarvoor zijn we hier…om ons te laten betoveren door het onherbergzame, ruige landschap dat vanuit de hoogte je met priemende ogen aanstaart. Na vier maanden in het prachtige Edinburgh, een statige stad vol monumenten en standbeelden, kom ik tot rust. Weg van de jachtigheid van de stad. Nederig nu, tussen de bergen.

Dit adembenemende landschap herbergt een schatkoffer vol verhalen, legendes en liederen… Aan de voet van de bergen van het Loch Lomond-reservaat die je verstommen en overweldigen als slapende dinosaurussen horen we, Donnie Munro van Runrig zachtjes zingen..

Across the moorland, past the mountains O’er the rivers beside the new stream Something tells me that I’m going home

Karmen en Valérie op weg naar Gigha. [Foto: Valérie Vandenberghe]

Karmen en Valérie op weg naar Gigha. [Foto: Valérie Vandenberghe]

Zigzaggend door het Schotse landschap, kom je thuis in de vertrouwdheid van de stroom die nog steeds langs dezelfde berg klatert, de ene dag woester als de andere. Thuis verschuilt zich in de boom die zich over de weg buigt, nu dor, later vol bloemen. Thuis kom je in de natuur, vol verval en geboorte, winter en zomer.

 

De bergen veranderen niet. Enkel de kleur van hun vacht verandert terwijl ze als trouwe dinosaurussen wachten op de thuiskomende verloren zonen. Het is avond en wij rijden in stilte door een vuurwerk van licht dat in een palet vol verschillende kleuren door de wolken breekt en op de toppen van de bergen weerkaatst.

Het vervoermiddel voor onderweg. [Foto: Valérie Vandenberghe]

Het vervoermiddel voor onderweg. [Foto: Valérie Vandenberghe]

Schiereiland Kintyre

Thelma en Louise arriveren acht (!) uur later in Tarbert, een visserstadje op het schiereiland Kintyre. Lucky Thelma en Louise. Dit weekend wordt immers Tarbert Fair gevierd. Voor de bewoners van dit kleurrijke stadje is de fair ofte de kermis één van DE evenementen van het jaar. De straten staan tjokvol met paardenmolens, roetsjbanen en viskraampjes. De pubs beloven live muziek tot in de vroege uurtjes. De stad trilt van het spannend afwachten.

We laten het feestgedruis nog even achter ons en rijden naar onze B&B in Clachan. Zo’n twee uur te laat zijn we er dan, plakkerig, moe en vol excuses. Maar de eigenaars staan klaar met open armen en verdiend, geven we graag toe, spot en ironie. We mogen direct aan de droge Schotse humor geloven: ‘Zijn dat jullie kleren of smokkel je daar nog iemand in mee’, grinnikt de vader des huizes. Gelijk heeft ie. Het is ondertussen 25 graden geworden in de Highlands en we zweten ons een ongeluk.

Blijkbaar slaan we ook twee vliegen in één klap. Het is tea time, thee en zelfgebakken scones, want Ally Mc Hoist, een Schotse legende is op weg! Groot feest! Meneer Mc Hoist was blijkbaar tien jaar geleden een Schotse voetbalheld. Nu is het zo dat de grootvader van de held vroeger in de B&B, een oude smidse, woonde. Vandaar de audiëntie van De Voetbalheld.

Paradijs

We besluiten toch voor de eer te bedanken (ook al omdat we nog nooit van Ally De Held gehoord hebben en omdat acht uur over een korte trip doen eigenlijk al genoeg vernedering was voor één dag). Wij gaan liever op zoek naar de zee. Op vijf minuutjes van de smidse, na wat ploeteren door een weide, bevindt zich een strandje. Na een hele dag in de auto lijkt dit paradijs op aarde. Het strand staat vol tentjes, de barbecuegeur hangt in de lucht en wij hossen vol enthousiasme het water in. De zon brandt ons bruin, we zijn aan het rondspetteren in kristalhelder water en de bergen liggen te slapen in de verte. Dit is het paradijs.

Mountains of black and gold Sunsets falling over the moor Oh take me there

De volgende morgen, na een wild nachtje op de Tarbert Fair, sjorren we pak, zak, verzamelde schelpen en stenen de auto (die ondertussen de naam Finn meekreeg) weer in. Op naar Skye. Ook voor Skye berusten we op de lyrische beschrijvingen van Donnie Munro als hij in het lied ‘Skye’ zijn thuis(ei)land bezingt. Maar eerst nog een snelle tussenstop, dankzij de vader des huizes. Terwijl laatstgenoemde ons helpt de derde gast in Finn te proppen, worden we aangeraden even te varen naar Gigha. Dit piepkleine eilandje is te bereiken met een veerbootje dat elk uur vertrekt en voor een retourtje vijf pond kost. We besluiten er wat te gaan rondwandelen.

De boottocht naar Gigha blijkt een evenement. Zowat iedereen op Kintyre heeft blijkbaar wel een ver familielid op Gigha wonen. Als de boot aanmeert zijn wij omgeven door Schotten met kratten sinaasappels, whisky, kranten, verse scones…dit allemaal voor een zondags bezoek aan de verre tante! Wij glimlachen vriendelijk naar al onze medereizigers, die natuurlijk stante pede doorhebben dat wij toeristen zijn en gniffelend grijnzen. Zij kennen immers de kapitein van het schip.

We zijn nog aan ‘t glimlachen naar al onze nieuwe Schotse vrienden als ik plots ‘ In ’ t gelid’ in mijn oor hoor schallen. I kid you not. ‘In het gelid’. Kapitein Colin heeft vroeger nog bij the Scottish Royal Forces gewerkt. Really? Iedereen springt plichtsbewust in een rijtje en we geven één voor één onze ticketjes af. En grijnzen ook een beetje, maar niet te veel want stel je voor dat we dan de vlag moeten groeten of zo. Nou.

Cuillins

Even later komen we in Gigha aan, een oase van rust. Er is één winkeltje (dat verklaart dan de kratten met sinaasappels), een postkantoortje, een camping en wat vakantiehuisjes. En een muziekfestival, dat als we de (vijfentwintig? ‘t is maar een gok?) bewoners mogen geloven, altijd packed with people is. Gigha is rust, volledig afgeschermd wonen van de rest van de wereld en hun sinaasappels.

Er is een prachtige botanische tuin met enorme planten en bomen en iedereen wuift je vriendelijk gedag. De integerheid van het Schotse volk is opvallend. Ze spreken je niet aan, maar je wordt ook niet genegeerd. Altijd komt er een glimlach of een schuchter ‘howya’…we sluiten onze wandeling af met een korte singalong session bij het kampvuur. Tijd om met Lieutenant Colin naar Finn terug te keren en de reis naar Skye aan te vatten.

Om op Skye te raken moet je of de boot nemen in Glencoe, gekend bij de plaatselijke bevolking door het jaarlijkse festivalletje Drams in the Field (‘dram’ is Schots voor een glas of een slok whisky). Ook kun je kiezen voor de brug bij Kyle of Lochalsh. Sinds een aantal jaren moet de bevolking van Skye voor deze brug, die het eiland verbindt met de rest van Schotland ook tol betalen. Hierop volgde sterke kritiek…de slimme Schotten zorgden er dan ook voor dat ze het snel op een akkoordje gooiden met de tolinners. Die waren immers zelf bewoners van Skye en lieten de medebewoners er met een snelle knipoog er graag eventjes gratis tussendoor. De hele zaak kwam aan het licht. Nu hebben de bewoners van Skye een verplichte kaart om over de brug te raken.

Mét korting, maar niet meer gratis. Wij raken , zonder korting, de brug over nét voor de duisternis begint te vallen… De Cuillins kunnen we nog net ontwaren in de verte, scherpe bergtoppen die een uitdaging vormen voor elke enthousiaste bergbeklimmer. Als ze al de Cuillins beklommen hebben zijn de sportievelingen dan ook trotse eigenaars van een brevet dat hun vaardigheden bewijst. Wij besluiten wijselijk te passen voor de klimsessies en volgen de kronkelende baantjes naar de grootste ‘stad’ van Skye, Portree. Als we aankomen in Portree blijkt dat er nergens nog accommodatie beschikbaar is.

Spinnen en muggen

Woeps. Het wordt of in de auto slapen wat Thelma de Chauffeur niet zo’n goed idee vindt of in een poepsjiek hotel overnachten. Schoorvoetend kiezen we voor het hotel en ‘poepsjiek’ blijkt relatief te zijn. Niet zo relatief als ‘peperduur’ maar dat weten we voor volgende keer. Het hotel levert ook wat entertainment op als we in paniek de arme receptionist, gewapend met stofzuiger, steeds moeten terugsturen naar de kamer. Er zitten immers spinnen in onze kamer! Spinnen en muggen ( ze worden ‘midgies’ genoemd) zijn in grotere getale aanwezig dan mensen of schapen (!) op Skye.

De arme receptionist roept er nog een kok bij en wij sluipen achter de rug van onze Spider Busters onze kamer terug in. Onze Busters mogen de kamer ook pas verlaten als elke hoek én de bedden gecheckt zijn. Zelfs Thelma en Louise mogen zich een moment van zwakte permitteren.

De volgende morgen proppen we ons uit schuldgevoel vol bij het ontbijt… We hebben al dat geld dan toch niet helemaal verspild. Bovendien konden we echt nergens anders slapen…toch? Als we het hotel verlaten, in het volle daglicht, blijkt dat vlak voor het hotel een enorme camping ligt. Vlak. Voor. Ons. Goed zo.

Ze verhuren er ook tentjes, slaapzakken, matrassen en volgens mij vast en zeker een hotel, spinnen inbegrepen. We besluiten zo snel mogelijk terug te keren naar Portree voor we ons nog eens voor het hoofd slaan. De volgende dagen worden enkel en alleen Skye…We vinden een prachtige jeugdherberg in het uiterste noorden. Vanuit je raam zie je alleen felblauwe zee en verlaten eilandjes, als zandhoopjes op een stof van glanzend blauw gestrooid…

We vinden vuurtorens, stille stranden, hordes schapen die je de weg versperren , een stal dat dan een museum blijkt te zijn en de zon die paars licht door de wolken schijnt. Drie dagen lang trekken we rond in Skye en we vinden tussen de hoge, door mist omgeven, bergtoppen en de levensgevaarlijke haarspeldbochten het thuis waarover Donnie Munro zingt. Hier heerst alleen stilte. Het thuisgevoel overvalt je samen met het besef ‘ik ben maar een klein mensje, klein tussen de bergen maar groot omdat we nu, op dit gestolen moment, eventjes in het landschap mogen passen’. Donnie, we snappen hem.

Onze reis loopt langzaam ten einde… Bruinverbrand en voldaan duiken we op onze laatste avond nog snel even de pub in voor een ‘dram’ met de locals. Een bruinharige jongen, Calum, komt bij ons zitten. We kletsen er gezellig op los, tot Calum aankondigt dat hij naar huis moet want zijn vader is net terug uit Amerika, waar hij zijn soloplaat gelanceerd heeft. Vanavond keert Calum Munro huiswaarts met de nieuwe shorts die hij voor zijn vader gekocht heeft. Wij blijven met een gelukzalige grijns achter. Het kan geen toeval zijn. Zelfs de weergoden hebben ons goedgekeurd. Voor deze Thelma en Louise uit le pays plat was deze reis coming home.

Gerelateerd

We gebruiken cookies om ervoor te zorgen dat onze website zo soepel mogelijk draait. Als je doorgaat met het gebruiken van de website, gaan we er vanuit dat ermee instemt. Prima! Lees meer