Reis om de Wereld
Voeding voor reizigers

Siësta in New York en stadsrust in Boston

151

New York maakt ook na tien jaar nog steeds indruk op René Hoeflaak. “Stilstand is ook in New York vooruitgang”. Na enkele dagen stapt hij op de trein naar Boston. Hij ontdekt de geschiedenis van de Kennedy’s, leert de kunst van het bankzitten en denkt aan Rotterdam. Ons hotel 70 Park Avenue ligt aan één van de duurste wijken van de stad, Murray Hill. Een gemiddelde etagewoning kost hier meer dan een miljoen dollar.’ Een impressie van een stedentrip in Amerika.

René Hoeflaak

September 2010. Na tien jaar keer ik weer terug naar New York. Taxichauffeur Hannie uit Egypte rijdt ons via de Lincoln Tunnel Manhattan binnen. Hij vertelt ons over zijn drie banen en het astronomische bedrag van zevenhonderdduizend dollar dat hij heeft betaald voor de huur van zijn taxi en de levendige handel in Taxipermits. Het is vrijdag eind van de middag. Het verkeer staat vast en stil. Maar ook stilstand is nog steeds vooruitgang in New York. De stad is en blijft een belevenis, doet groeien en windt op.

Een duur en prijzig appartementencomplex in Murray Hill (foto: René Hoeflaak)
Een duur en prijzig appartementencomplex in Murray Hill (foto: René Hoeflaak)

Park Avenue

Ons hotel 70 Park Avenue ligt aan één van de duurste wijken van de stad, Murray Hill. Een gemiddelde etagewoning kost hier meer dan een miljoen dollar. Onbetaalbaar voor de gemiddelde Amerikaan. “Maar wie woont hier dan wel?”, vraag ik mij af. Volgens Ceasar, een andere taxichauffeur en Adriana, onze ontbijtmanager – iedereen is (assistent) manager in New York- zijn vooral bejaarde New Yorkers of hun erflaters eigenaar van de woningen op Manhattan. Aangekocht in een tijd dat het niet HIP en IN was om op Manhattan te wonen.

New York, wijk Morningside Heights, The Grant Tombe. (foto: René Hoeflaak)
New York, wijk Morningside Heights, The Grant Tombe. (foto: René Hoeflaak)

Harlem

Adriana zelf woont in Morningside Heights, een nette, heuvelachtige en rustige wijk in het Zuidwestelijk deel van Harlem. Niet helemaal toevallig wandelen we enkele dagen later door deze buurt. Omdat alles hoog een groot is in New York valt de Riverside Church, de grootste kerk van Amerika, nauwelijks op. De kerk overschaduwt letterlijk het plein voor de Grant’s Tombe, schuin aan de overkant. De tombe uit 1897 is het mausoleum van Ulysses S. Grant en zijn vrouw.

Grant was de achttiende President van de Verenigde Staten en staat afgedrukt op het vijftig dollar biljet. Zowel in, bij de kerk als bij de tombe, toch niet de eerste de beste bezienswaardigheden, heerst een siësta-achtige rust. Het visitorcentre van de Tombe is gesloten. Tussen de bomen door zien we de Hudson River.

Een groter contrast met de 125th Street, een eindje verderop, kan en is bijna niet mogelijk. In de omgeving van het Apollo Theatre proeven we het andere New York, letterlijk en figuurlijk. Zo kunnen we nauwelijks kiezen uit de vele salade’s bij Mannah’s Soulfood, een bekende saladbarketen en erg in trek bij de lokale Harlemmers. Alhoewel Harlem de laatste jaren is opgeknapt en veel yuppen naar Harlem trekken, is de overgang naar de noordkant van Central Park toch nog aanzienlijk.

125th Street, hartje Harlem, Manhattan, New York. (foto: René Hoeflaak)
125th Street, hartje Harlem, Manhattan, New York. (foto: René Hoeflaak)

De terrassen van Pershing Square en Battery Park

Ons hotel ligt niet ver van Grand Central Station. In de hal van Grand Central lopen we langs de opnameapparatuur van CSI New York. Een bewaker houdt een oogje in het zeil. Geen overbodige luxe. Minder bewaakt maar zeker ook de moeite waard is een bezoekje aan de groente- , kaas- en vismarkt in het station.

Er zal vast en zeker nog veel meer worden verkocht maar die drie producten blijven mij nog het meest bij. Een goed gesprek is op de straten in de omgeving van Grand Central niet mogelijk. Het verkeer en anders stadsgeluiden overstemt ieder gesprek. Toch bezoeken we regelmatig het drukke terras aan de Pershing Square, op de hoek van het autoloze deel van Park Avenue en 42nd Street. Voor wie van mensen kijken houdt….. Een real time film trekt aan ons voorbij. Een aanrader.

Dakota Builiding. Op 8 december 1980 werd John Lennon hier vermoord.(foto: René Hoeflaak)
Dakota Builiding. Op 8 december 1980 werd John Lennon hier vermoord.(foto: René Hoeflaak)

Uiteraard bezoeken we ook Ground Zero. De hijskranen met Amerikaanse vlaggen steken fier uit boven de bouwhekken. Wat moet je er verder over zeggen; Er is immers al veel over gezegd en geschreven. Enkele blokken verderop is Park Place. De straat waar mogelijk een islamitische gebedsruimte zal komen. Het gebouw kan wel een opknapbeurt gebruiken. Het is enkele dagen voor het bezoek en de speech van Geert Wilders. Battery Park ligt op loopafstand van Ground Zero.Voor een fraai zonsondergangmoment moet je naar het terras van het Battery Garden restaurant. Op naar Boston.

Little Italy, het is moelijk om een keuze te maken uit de vele restaurants.(foto: René Hoeflaak)
Little Italy, het is moelijk om een keuze te maken uit de vele restaurants.(foto: René Hoeflaak)

Trein naar Boston

De trein naar Boston vertrekt van Penn Station, het drukste station van de VS, met zeshonderdduizend bezoekers per dag. De eerste stop is New Rochelle, een voorstad van New York en daar waar de harde werkelijkheid van de metropool plaatsmaakt voor de romantiek van het Amerikaanse platteland. Na een mooie treinreis langs dorpen, bossen, jachthavens, moerasgebieden en de Atlantische zeekust arriveren we vijf uur later, met een uur vertraging, aan op Boston South Station. Ons hotel ligt niet ver van twee stadsparken.

The Boston Common is het oudste stadspark van Amerika. Paus Johannes Paulus II en Marthin Luther King hielden speeches in het park. Vanaf één van de vele bankjes in het park krijgen we een in een decor van romantische vijvers, afgetrimde struiken, kleurrijke bloemenperken en standbeelden een goed beeld van het dagelijks leven en de leefgewoontes van de Amerikanen. We zien snelwandelende en joggende kantoordames in mantelpakjes, trimschoenen onder maatpakken, picknickende Nanny’s, dakloze zwervers, Harvard studenten, voetballende meiden, bejaarden met aangeklede hondjes en veel eenkhoorns. We maken een aangenaam praatje met een baseballende vriendenclub. Als souvenir krijgen we een baseball mee.

De ferry naar Staten Island bij zonsondergang(foto: René Hoeflaak).
De ferry naar Staten Island bij zonsondergang(foto: René Hoeflaak).

Kennedy Tour

Boston heeft een sportieve, frisse en trotse en (stads)rustige uitstraling. Een stad van parken, bruggen, havens, kerken, wolkenkrabbers, bruggen en een rivier. De stad doet mij dan ook denken aan Rotterdam dat net zo veel inwoners heeft. Maar dan wel met Starbucks en een veelvoud aan- uiteraard- Ierse Pubs. Boston is immers de grootste “Ierse” stad van Amerika en ook de stad van de Kennedy familie.

Voor twaalf dollar koop ik een kaartje voor de Kennedy Tour. Vanaf het Vistor Centre leidt een aardige gids mij langs interessante “Kennedy” plekken zoals onder meer The State House, het provinciehuis waar JFK zijn laatste speech voor zijn inauguratie als President hield. In het restaurant van Omni Parker House Hotel zien we de plek waar John F. Kennedy kennismaakte met Jackie Bouvier. De Tour eindigt via de Faneuil Hall in het Union Oyster House, het oudste café van Amerika en de stamkroeg van John F. Kennedy.

Connecticut, halverwege de treinreis New York-Boston.(foto: René Hoeflaak)
Connecticut, halverwege de treinreis New York-Boston.(foto: René Hoeflaak)

Vanaf de Long Wharf stappen we op de Harbour Cruise Boat, de SPIDO van Boston. In een uur varen we langs de oude zeeschepen, jachthavens, moderne stadskades en Logan International Airport. Het vliegveld is per taxibootje vanaf hartje Boston te bereiken. Ook de stadshavens hebben iets van die van Rotterdam.

Romantische stadsvijver in stadpark Boston Common.(foto: René Hoeflaak)
Romantische stadsvijver in stadpark Boston Common.(foto: René Hoeflaak)

Wandelen langs de Charles River

Boston is ook een uitstekende stad om te voet te verkennen. Vanaf ons hotel wandel ik naar de achttiende eeuwse Trinity Church uit 1773. Het is het enige gebouw in Boston op de architectenlijst van tien meest waardevolle Amerikaanse bouwwerken. Daar kan ik mij iets bij voorstellen. Net als overal in Boston is het ook op en rond de marktkraampjes en terrassen op voor kerk gemoedelijk en vredig. Na een kwartiertje doorwandelen door de yuppenwijk Back Bay, sta ik op The Esplanade, een lang en uitgerekt fiets- en wandelpad aan de oevers van The Charles River. In de brandende zon kijk ik uit over de Skyline. In de verte zie ik de Bunker Hill Bridge, een brug die veel weg heeft van de Rotterdamse Erasmusbrug. Dat kan geen toeval meer zijn. Tijd om naar huis te gaan.