Reis om de Wereld
Voeding voor reizigers

Wat als de zon schijnt in Lille?

128

René Hoeflaak bezoekt de Franse stad Lille per hogesneltrein. Helaas schijnt er niet altijd de zon. ‘Terwijl de bus gaat rijden begint op de flat screens voor ons een filmpje over de geschiedenis van Lille. De chauffeur leidt ons door de stad. De vriendelijke vrouwelijke voice wijst ons op de ene beziens- en wetenswaardigheid na de andere.’

René Hoeflaak

Op een regenachtige vrijdagochtend in juni vertrekt onze trein vanaf Rotterdam Centraal. Een goed uur later, in Antwerpen Berchem, stappen we over op de trein met eindbestemming Rijssel. Vrij snel na Sint Niklaas, heet onze eindbestemming geen Rijssel maar Lille. “Klinkt toch wel stoerder”, beken ik in mijn gedachten.

Na korte stops in Gent, Kortrijk, Moeskroen en Roubaix stappen we uit op station Lille Flandres. Dit geelkleurige gezellige en oude station (1846) ligt hartje centrum en op slechts honderden meters van het moderne en internationale station Lille Europe, ontworpen door de Nederlandse architect Koolhaas. Het “oude” station Flandres telt meer dan twintig sporen. Het station heeft de allure en uitstraling van een grote stad. Het is duidelijk; We zijn niet zo maar ergens.

Lille

We lopen over de Rue Faidherbe, een brede winkelstraat, richting ons hotel. De Place Charles de Gaulle lijkt op de Grote Markt in Brussel. Het regent. Het fonteinwater op het plein valt in het niet bij het hemelwater. In een brasserie op het plein is het droog en drinken we een cappuccino (op zijn Frans; koffie met slagroom!!!). Langs de lege terrassen op de Place du Theatre slepen we onze bagage naar het hotel.

Station Lille Flandres.Het station heeft de allure en uitstraling van een grote stad. Het is duidelijk; We zijn niet zo maar ergens(foto: René Hoeflaak).
Station Lille Flandres.Het station heeft de allure en uitstraling van een grote stad. Het is duidelijk; We zijn niet zo maar ergens(foto: René Hoeflaak).

De Internationale

Ook op zaterdag is het weer onstabiel en onbetrouwbaar. Weer voor een bustour. Op weg naar de VVV nemen we een kijkje in de Middeleeuwse St. Etiennekerk, aan de toepasselijk Rue St. Etienne.(1562) Naast het toeristenburo staat het monument ter nagedachtenis van slachtoffers van de twee wereldoorlogen.

We zijn getuige van een kranslegging. Op het plein voor het monument staan pelotons brandweermannen opgesteld. Trompetmuziek zet deze bijeenkomst extra kracht bij. Na de dienst verspreiden de brandweerlieden zich in de vele omliggende kroegen. Een bustour lijkt doorgaans oudbollig maar…

Deze bustour blijkt een reality tour door het heden en verleden en is een aanrader. We ontvangen een koptelefoon en stemmen af op de Nederlandstalige voice over. Terwijl de bus gaat rijden begint op de flat screens voor ons een filmpje over de geschiedenis van Lille. De chauffeur leidt ons door de stad. De vriendelijke vrouwelijke voice wijst ons op de ene beziens- en wetenswaardigheid na de andere.

Zo rijden we langs het café waar de Internationale voor het eerst werd gezongen en stoppen we kort voor het geboortehuis van Charles de Gaulle. (wist u dat?) Hadden we nooit achter Lille gezocht. Evenmin dat de metro van Lille (gebouwd in 1983) zonder bestuurder rijdt.

We lopen over de Rue Faidherbe, een brede winkelstraat.(foto: René Hoeflaak)
We lopen over de Rue Faidherbe, een brede winkelstraat.(foto: René Hoeflaak)

Metro zonder bestuurder

Met een metro zonder bestuurder; daar willen we natuurlijk wel een keertje meemaken. Veilig, een ervaring rijker en een illusie armer (wel/geen bestuurder; je merkt er niets van) stappen we drie haltes verder uit, bij metrostation Rue Pierre Legrand. Eénmaal boven de grond, ziet Lille er toch anders uit. Troosteloze straten, grimmige sfeer, zwervers en niet al te vriendelijke blikken. Dit is een “banlieu” zoals we die kennen van het nieuws over de sociale onrusten in Frankrijk. Nee, hier kwamen we eerlijk gezegd niet voor naar Lille.

Op het plein voor het monument staan pelotons brandweermannen opgesteld.(foto: René Hoeflaak)
Op het plein voor het monument staan pelotons brandweermannen opgesteld.(foto: René Hoeflaak)

Flandres

‘s avonds eten we in een lokaal en typisch Frans restaurant Munier vlakbij station Flandres. De ene na de andere stamgast schuift aan. Gemiddelde leeftijd 70 plus. De obers verstaan geen Engels maar doen wel hun uiterste best. Met een verrassend “go for it!!” wordt ons een heerlijke maaltijd gewenst. We sluiten de dag af in een studentencafé om de hoek bij ons (Novo)hotel.

De inrichting is geheel in jaren zestig stijl. De wanden zijn opgesierd met miniatuur aanrechten uit die tijd, aan het plafond hangen honderden singles en de lampenkappen doen mij denken aan mijn kleutertijd. Een waardig afsluiting van ons bliksembezoek aan Lille. Bliksem zonder onweer, maar wel regen. Als de zon schijnt, komen we terug. Want “wat als de zon schijnt in Lille?”.

De bustour door Lille is een aanrader. (foto: René Hoeflaak)
De bustour door Lille is een aanrader. (foto: René Hoeflaak)